"The Ordinary Life of Liselotte N."

Tijdelijke brug over de Amstel

2010-12-29T13:11:00.000+01:00

Amsterdam Oosterpark

2010-12-28T13:38:00.001+01:00

Can you find the smile?

2010-12-27T18:30:00.004+01:00

Theather Carre aan de Amstel

2010-12-26T08:05:00.002+01:00

Uitzicht op Carre

Merry Christmas!!

2010-12-25T18:28:00.002+01:00

Frederiksplein Amsterdam

2010-12-24T09:59:00.002+01:00

Stationsplein Apeldoorn

2010-12-23T09:56:00.000+01:00

Perron 3 en 4

2010-12-22T09:52:00.003+01:00

2010-12-21T09:50:00.000+01:00

De Kus (Apeldoorn)

2010-12-20T09:47:00.002+01:00

Visiting Apeldoorn

2010-12-19T21:44:00.002+01:00

Roeiers

2010-11-21T18:00:00.000+01:00

When the sun starts shining ....

2010-11-13T14:49:00.000+01:00

2010-11-12T14:46:00.000+01:00

2010-11-11T14:41:00.001+01:00

Geel

2010-11-10T14:39:00.000+01:00

Strandpaal

2010-11-09T14:28:00.001+01:00

Kitesurfer

2010-11-08T14:18:00.000+01:00

2010-11-07T14:13:00.002+01:00

Lunchtime!

2010-11-06T10:42:00.001+01:00

All by herself...

2010-11-05T10:31:00.001+01:00

Bol van de wind

2010-11-04T09:57:00.002+01:00

Jumping

2010-11-03T09:53:00.001+01:00

Kitesurfing!

2010-11-02T09:49:00.000+01:00

Run Little one, Run!

2010-11-01T09:40:00.002+01:00

Zandvoort 2010

2010-10-31T09:28:00.003+01:00

Back again!

2010-10-31T08:56:00.000+01:00

Lange tijd heb ik mij bezig gehouden met mijn fotosite lets go Amsterdam, maar deze site wil ik ook wel levend houden. En ik heb nog wel genoeg foto's die helemaal niets met Amsterdam te maken hebben, maar best gezien mogen worden. Vandaar dat ik hier ook weer ga posten. Voornamelijk foto's, maar wie weet pik ik al doende het schrijven ook wel weer op.

2009-11-24T08:17:00.003+01:00

Zaterdag 07 november 2009

Vanmorgen weer bijtijds het bedje uit gerold, lekker ff onder een warme douche gesprongen en weer de vele laagjes aangetrokken. Hierna snel wat ontbijt naar achter getikt en richting de supermarkt gewandeld. Was het gisteren wat tegenvallend hoe ver de ijsbaan was, nu moeten we nog wat verder wandelen. Niet mijn hobby met zoveel laagjes aan.

Als we wat eten voor vandaag en morgen hebben ingeslagen ben ik eigenlijk wel toe aan een kop koffie, maar het koffietentje recht tegenover de baan is tot de nok toe gevuld met Nederlandse schaatsers en coaches ... beetje te veel mensen op een te klein oppervlak.

Als Anna en ik het stadion inlopen (Eef doet een poging om in haar bed van haar hoofdpijn af te komen en Mer is de stad nog even in) staat het oudere mannetje al achter onze stoelen te wachten. We krijgen te horen dat we te laat zijn. Men is al begonnen! Ehm ja ... we know. Vervolgens krijgen we een heel verhaal over dat Judith Hesse een soort bliksemspicht is. Helaas voor deze lieve meneer wordt Hesse niet veel later eruit geschoten. De rit daarna wordt ook Laurine van Riessen eruit geschoten. Lekker binnenkomen is dat. Anyway, het mannetje vertelt ons dat hij onze plekken heeft vrijgehouden en dat we kunnen gaan zitten. Verder kwebbelt hij voornamelijk tegen Anna, want ik volg dat gebitsloze Duits niet.

Ondertussen zie ik nu pas dat er een nieuw Argentijns iemand aan het front is ... Jennifer Caicedo. Van oorsprong een Colombiaanse die nu vor Argentinie uitkomt. Leuk! Gisteren hadden we ons ook al verbaasd over het hele front van Aussies .... leuk al die vernieuwing!

Tegen de tijd dat men met

Rest volgt binnenkort

It's a beautiful day...

2009-11-19T22:23:00.004+01:00

Vrijdag, 6 novmerber 2009

Gisteren dus niet naar U2 bij de Brandenburger Tor geweest. Begreep wel dat er een witte muur omheen had geplaatst. Hoe wrang.

Anyway, bij het opstaan beetje stressdip. Het was allemaal even te veel. Na een paar uur onder de dekens en wat heet water en later toch wat ontbijt weggewerkt. Na de douche even berichtje mailtje tichting werk gestuurd. Pfffff. Adem in en adem uit ... je zit in Berlijn, een van de leukste steden van Europa! Dussss.... tig lagen kleding aan en hup naar de ijsbaan om het weekend vol met schaatsen te starten. De vorige keer dat we hier waren leek de ijsbaan echt dichter bij te liggen, maar we hebben echt de goede weg te pakken.

Als we het stadion inlopen is net de Bgroep bij de mannen afgelopen en tot onze grote verbazing zien we de naam Brock Miron voorbij rollen ... ehm ... misschien hadden we toch even naar de startlijst moeten kijken. Terwijl we ons installeren schuifelt een oudere meneer weg ... terwijl we hem nog duidelijk maken dat hij gewoon kan blijven, verteld hij dat hij met de starter meeloopt ... Terwijl we nog even genieten van het feit dat er nu stoelen op onze staanplek staan, begint de volgende afstand. Tegen de tijd dat de Agroep begint zijn we helemaal bijgekletst over het begin van de dag en hebben we alles om ons heen even goed in ons opgenomen (dat duurde laatste duurde op zich niet heel erg lang, want er was bijna geen kip, maar we moesten naturlijk wel even de nieuwe namen evalueren).

Aangezien deze schaatsdag later is begonnen dan de weekenddagen, wordt er aan de baan gegeten. En de uitslagen? De 500m mannen alleen aziaten op het podium, de 3000m vrouwen wordt gewonnen door Sablikova en met een sterk doorgegroeide Beckert... De 1000m mannen wordt geworden door (geen verrassing) Davis, met de Rus lalenkov op de tweede plek en Moon op de derde. De getrouwde Mark Tuitert wordt vierde.

Eenmaal terug in het hotel hoeven we dan ook alleen maar onder de douche te springen en daarna aan de borrel met snack te gaan in de bar. En daarna lekker naar bed. Een dipje en dan de gehele middag en avond aan een ijskoude baan kost energie....

On the road again ...

2009-11-19T21:28:00.005+01:00

De volgende blogs gaan weer over Berlijn, maar niet hetzelfde Berlijn verhaal als hieronder.
Even van de wagen gevallen, maar dan nu toch weer achter op de laadklep geklommen en weer aan het typen...

Amsterdam, donderdag 5 november

Voor een vrije dag gaat de wekker echt veels te vroeg. Maar blijf altijd een beetje een neuroot als het gaat om het halen van vervoer naar het buitenland (ehm, niet alleen buitenland, haha). Dus sta ik bijtijds op en strompel richting douche. Toch wel goed gesport gister. Zoek kleren bij elkaar, ontbijt, check koffer, check tas en ben klaar. Pffff, waarom was ik ookalweer vroeg opgestaan?
Krap uurtje later sta ik buiten en wandel ik richting station. Schaf kaartje richting Hilversum aan en kom ruim half uur later aan op Hilversum. Stap uit, wandel snel naar de stationhal en bedenk wat ik nu ga doen... ah, vast kaartje voor de terugreis halen ... Tijdschriftje halen (moet een andere pakken, deze was zonder lipgloss en deze maand zit er lipgloss bij, dus moet een nieuwe pakken en kiezen uit drie kleuren) en wandel wat heen en weer op zoek nar de treininrichting... Die hing hier toch ergens? Of doen ze daar op Hilversum niet aan. Tien minuten later en alle gele borden verder moet ik tot de conclusie komen dat men daar hier niet aan doet. Dan maar terug naar het perron.
Op perron mevrouw met rood hoedje aangesproken. Wagon vier is de voorste wagon en vandaaruit is het aftellend. Net iets daarna stopt er een heel oude stoptrein. Enigszins paniekerig hoor ik in mijn linkeroor ..Is this the train to Germany? Nee, dit is een hele oude stoptrein ... naar Amersfoort ... de volgende trein is de trein naar Duitsland. Terwijl ik er achter kom dat dit oudere echtpaar uit de VS ook bij mij in de wagon zit, loop ik met ze op naar de andere kant van het perron en wacht daar. Ondertussen hoor ik hun gehele trip en de reden van het bezoekje van 2 dagen uit Duitsland. Ergens aan het einde van dit verhaal hoor ik de omroepster omroepen dat de trein in omgekeerde volgorde rijdt .... Great ... Ik vertel het aan het echtpaar en loop naar de andere kant van het perron. again. Snel bel ik het nieuws door aan Anna, we zijn tenslotte nog maar een paar minuten verwijderd van Amersfoort. En zo kan het zijn dat alle eersteklasreizigers verdwaasd naar de tweede klas treintoestellen te kijken. Alleen Anna stapte blij en niet verdwaasd in, terwijl er op het perron enige paniek uitbreekt en vrouwen op hakken naar de andere kant van het perron beginnen te rennen, en stelletjes met grote koffers het vice versa doen ... Terwijl een klef stelletje diverse keren probeert zich te settelen op het vierzitsgedeelte (en ook diverse keren wordt weggestuurd omdat andere mensen de plek hebben gereserveerd), hangen wij in onze stoelen en zien het landschap aan ons voorbijtrekken.

Om 15.20 komen we op Hauptbahnhof aan en rollen met onze koffers eerst ff de supermarkt in voordat we tramkaartjes halen en naar perron 15 vertrekken om richting Alexanderplatz te vertrekken. Hier stappen we over op de tram en stappen helaas net een haltetje of wat te vroeg uit. Na een benenstrekmomentje (zo zie je nog eens iets van een oninteressant deel van Berlijn) komen we aan in ons hotel en checken we in. Pakken snel de lift naar de kamer, kletsen snel even met een van de schaatsters over waarom men voor 1 verdieping de lift neemt (geen zorgen hoor, jullie zijn niet de enige beroepsgroep die lui is ... ik zie het op kantoor ook wel :-) ) en gaan de stad in voor een hapje eten.
Bij Alexanderplatz aangekomen (pfff, eerst ff tram vinden en dan degene die de juiste kant opgaat) gaan we op zoek naar een tentje waar San en ik de vorige keer hebben gegeten, en na een belletje richting San komen we aan bij Solino en bestellen we een lekkere risotto.

Als we de laatste happen van de risotto eten, krijgen we bericht dat Evelien en Merdeka zijn aangekomen in het hotel. We overleggen even en na een klein wandelingetje door Berlijn pakken we de tram terug naar het hotel en gaan op zoek naar de hotelbar waar een Amerikaanse coach ons meldt dat we rechtaf moeten als we op zoek zijn naar een afzakkertje (eh ja dat hadden we al geraden .. links was de receptie).

Na het afzakkertje bekijken we nog even de kamer van Mer en Eef (Drie torens, en de kamers zien er allemaal hezelfde uit) en struikelen dus twee keer over een heel Noors schaatsteam op de gang ... Kunnen die lui niet op een kamer gaan hangen in plaats van op de gang?

Berlijn via enkele Starbucksvestigingen

2009-05-26T20:58:00.007+02:00

15 mei 2009

Pfffff. Als ik mijn ogen open doe is het iets over vijven en ben ik klaarwakker. Niet goed. Onzinnig. Zo vroeg stap ik er ook niet uit als ik naar het werk ga. Ik draai nog een paar keer rond en pak dan maar ff een boek. Uurtje later leg ik het boek weg en val alsnog in slaap.

Kwart voor negen ga ik douchen en 45 minuten later staan we bij de tram. Stappen vervolgens bij Alexanderplatz uit en wandelen daar de Starbucks (Panoramastrasse 1a) binnen. Way to busy. Dan maar met de trein richting CS (Europaplatz 1). Wat giebelig door het rare volgende station melodietje stappen we uit. Aangezien we toch minimaal de vijf verschillende Starbucks willen halen voordat we hier weer weggaan, stappen we op uit de trein en wandelen naar beneden, bestellen koffie en muffin en vallen neer op een bankje. Paar foto's en wat vaag lachende mensen om ons heen later hebben we onze koffie op en gaan weer verder.

Van de HauptBahnhof lopen we richting de Bundestag. Het ziet er behoorlijk druk uit en de rij lijkt niet erg op te schieten. Volgende keer mss kijken of we met een excursie mee kunnen of zo. Als we niet binnen kunnen kijken, kijken we maar naar de buitenkant, nemen een of ander demonstratieblaadje van melkmeisjes aan, en lopen verder.

Via een herdenkingsmonument (we zien de lijnen van de muur hier even over het hoofd, geen idee hoe dat heeft kunnen gebeuren maar okay) wandelen we richting de Brandenburger Tor.

Gelukkig zijn we de enige hier en hebben we rustig de tijd om een foto te maken, haha .... Toch vervelend die mensen die in groepen activiteiten ondernemen en op de meest interesante fotoplekjes gaan staan .... niet om ze nemen, maar om te staren naar iets schoonvoor en boven ze ....

Anyway, we schieten wat foto's vanaf de Pariser Platz en kijken met verbazing naar de afzetting voor het Adlon hotel. Wie zou daar zitten? Popstar, politiek figuur? Anyway, gen tijd om het f te wachten, want we moeten Unter den Linden afwandelen ... en op de kaart ziet het er uit als een heel stuk.....

Al om ons heen kijkend en fotograferend komen we bij de Bebelplatz uit. Dat weten we dan nog neit, en als we door het raampje in het plein proberen te kijken zien we niet heel erg veel ....(hier werden de nazi boeken verbranding gehouden), maar we wijken snel naar achteren als er een grote groep toeristen met gids aankomt. Die trapt heel achteloos een Sovjetbloemenkrans een stuk naar achter en begint met uitleggen wat er te zien is. Ik schiet op dat moment nog ff foto van de rechtenfaculteit ... Misschien iets voor mijn zusje om daar te gaan studeren???

Niet veel verder lopen we tegen de Berliner Dom op. Van verre zie je dit bouwwerk al opdoemen en moet zeggen dat het er echt geweldig uitziet. Ik ben er echt helemaal van onder de indruk en geniet even van het uitzicht .... Mooi gedaan.

Als we besloten hebben niet de Dom binnen te gaan, maar op zoek te gaan naar eten komen we weer bij het Nicolaiviertel uit en we vallen neer bij een italiaan.

Ik ga voor een colaatje en een pizza met parmaham en rucola en San valt voor een andere pizza. Als we hierna verder lopen komen we nog veel meer tentjes tegen. Moet ik maar onthouden voor een volgende keer.

Na het eten kunnen we er weer even tegen aan, en stappen we de straat weer op. Paralel aan Unter den Linden lopen we richting Checkpoint Charlie. Onderweg lopen we tegen het Gendarmenmarkt op. Wauw, je loopt hier gewoon wat rond te dolen (met andere woorden, je loopt twee straten af) en je komt de meest geweldige gebouwen tegen. Heerlijke stad. Stad wordt nog fijner als we tweemaal op de Friedrichstrasse (metrohalte Stadmitte) tegen een Starbucks aan lopen (mjammie, lekkere drankjes toch, dat koude spul, en zulke fijne hangstoelen blijven toch ook niet te versmaden als je een halve stad doorwandeld) en dan te bedenken dat er nog eentje ergens in deze straat zit.... In de omgeving van Checkpoint Charlie bekijken we alle platen die er hangen met foto's en verhalen. Erg indrukwekkend. Word je wel stil van. En dat merk je ook wel een beetje. Toch knap dat deze stad dit zo in ere houdt. Hierna volgen we de muur en plaatsen haar op de plaat en vervolgens lopen we de Topographie des Terrors op. Indrukwekkend. Vooral met een echt deel van de muur aan je achterkant ....

Hierna lopen we naar de Potsdammerplatz en wandelen langs nog twee Starbucksfilialen. maar die laten we nu even voor wat ze zijn.... We gaan nu na het Denkmal fur die ermordeten Juden Europas. Precies 2711 betonnen palen vullen 19704 m2 ... Zie je in Amsterdam al zo'n gedenkteken verrijzen?

Hierna wandelen we verder en komen via de brandenburger Tor en de Bundestag (fotomomentje) weeer bij Berlijn CS uit.

We halen even wat flessen drinken en op het moment dat we op de terin willen stappen merken we dat alle perrons op ons niveau zijn afgezet. Er is blijkbaar iets gebeurd ... we krijgen neit duidelijk wat het is (men mag niets zeggen) maar alles is ontregeld en de Berlijners lijken daar niet helemaal tegen te kunnen. Voor ons geen probleem... we trekken een sprintje richting bus TXT en hoppen in. Mensen achter ons lopen neit door en zo ontstaat er een ontstopping en worden out of de blue twee militairen gesommeerd de bus weer te verlaten. Maar uiteindelijk vertrekken we weer en rijden de gehele Unter Den Linden weer uit en stappen bij Alexanderplatz over op de tram.

Na een relaxmomentje eten we in de buurt en vallen we neer bij een Aziaat die onder andere lekker e sushi heeft, jammie.

foto's volgen later deze week

Berlin here we come!

2009-05-25T10:03:00.004+02:00

Donderdag 14 mei 2009

Bijtijds stap ik mijn bedje uit. Had ik mij voorgenomen de afgelopen dagen er voor te zorgen dat mijn huisje er een beetje netjes bijstaat, heb ik dat niet echt gedaan. Nu dus snel nog even als een razende door het huis en pak dan mijn koffertje en mijn tas en stap naar buiten.
Allereerst pak ik het boemeltje richting Amersfoort om vervolgens daar op zoek te gaan naar de treinindeling van de internationale intercity. Aangezien ik het zekere voor het onzekere heb genomen, ben ik een trein eerder gegaan. Heb dus meer dan voldoende tijd om mijn zus even te bellen en te vertellen in welk deel van de trein we zitten. Die staat ondertussen ook al op Apeldoorn centraal (ook treintje eerder genomen) en is er net achter gekomen dat daar dezelfde plattegrond als op Amersfoort hangt.... En dat is niet heel handig, aangezien de letters op Apeldoorn precies tegenovergesteld hangen.

Als ik de trein instap krijg ik een berichtje of ik ook koffie wil ... jammie.... ja hoor ... en zo stapt San op Apeldoorn met twee tassen en twee bakkies koffie in en zijn we klaar voor vijfenhalf uur treinen richting Berlijn.

Langzaam trekt het Nederlandse landschap aan ons voorbij en kletsen we vrolijk voort. Al kletsend valt ons hotel. Ik had het eerste contact gelegd, maar San heeft de boeking rondgemaakt. Tot mijn verbazing heeft zij het over een heel andere buurt in Berlijn dan dat ik het heb. Ik check de hotelnaam maar eens even en wat blijkt zij heeft het over Hotel Transit, en ik over hotel Transit Loft ... Wat inhoudt dat zij ook een routebeschrijving van Hotel Transit heeft en niet van transit loft..... Al lachend rollen we Duitsland binnen en als ik bijgekomen ben, bel ik toch maar even richting hotel Transit Loft om te kijken of men ons daar verwacht. En dat doet men.

Nou prima. Is dat in ieder geval geregeld. Ik krijg nog iets mee van de routebeschrijving, maar ga er even van uit dat ik die zelf ook nog ergens geprint heb liggen. Vijfenhalf uur later stappen we uit en staan we op Berlin Hauptbahnhof. Erg groot. Erg relaxt.

We banjeren wat rond (omhoog) om te kijken of we ergens iets van info kunnen vinden over meerdaagse openbaar vervoerkaarten (we zijn zo ontzettend goed voorbereid, haha) en willen vervolgens op een infostalletje afstappen ....

Maar voordat we er op af stappen werp ik er eerst een blik op en laat me geheel in verbazing een die is lelijk ontvallen .... waarop San zich omdraait en heel hard begint te lachen en alleen maar ja kan knikken. Heel gemeen, maar wel heel knap dat je een openbare functie neemt als je ene oog omhoog kijkt en 't andere oog naar beneden en naar binnen, als je een geheel ongelijk gebit hebt en gedeeltelijk roze haar neemt als je gehele omgeving rood is .... We blijven er lachkriebels van krijgen, dus lopen we maar naar de andere kant van het station (he Starbucks) om een ander infostalletje te vinden om meteen verteld te krijgen dat we moeten omdraaien en dat we het winkeltje daar een openbaarvervoerskaart kunnen kopen. Ha blond, volgende keer eerst ff om ons heen kijken.

Vervolgens lopen we naar perron 15 (of 16) om om ons heen te kijken waar we ons kaartje af te stempelen. Aangezien onze trein meteen voor ons neus staat springen we daar maar in zonder het kaartje af te stempelen om vervolgens - terwijl we wegrijden- te zien dat er een afstempelapparaat 2 meter naast ons stond ..... heel handig, haha.

Een paar haltes verder zijn we aangekomen op Alexanderplatz en daar stempelen we eerst even ons kaartje af. Vervolgens gaan we naar beneden om daar de tram te pakken en vier haltes verder weer uit te stappen. De trein is ietwat vol, dus het kost wat moeite (toch wel handig een koffer die je voor je uit kan schuiven) om buiten te komen. Hierna is het peace of cake en staan we 5 minuten later voor de lift die ons naar verdieping drie brengt en ervoor zorgt dat we kunnen inchecken.

Snel checken we in, brengen onze spullen naar onze kamers en wandelen terug naar de tram. We lopen nu naar een halte eerder. Iets verder lopen, maar meer in de richting van waar we heen willen. Bij Alexanderplatz stappen we weer uit en beginnen wat rond te wandelen. Ik weet niet wat het weer in Nederland doet, maar hier is het zonnig en bijna strakblauw.

We krijgen allebei behoorlijke trek, wat op zich niet zo raar is, want het is ondertussen bijna half negen. We zien wel een teken van het nicolaiviertel, maar we zien nog niet zo snel restaurantjes... en de lekere geuren van een groot stuk biefstuk van 't Blockhouse trekken ons wel erg. Niet veel later zitten we aan een heerlijk Argentijns biefstukje (mjammie) met gepofte aardappel en salade...

Hierna zoeken we als gekken naar de juiste opstapplek voor de tram (we zien 'm alleen de verkeerde kant opgaan) om dus maar gewoon terug te lopen naar het station en daar richting hotel te vertrekken.

Het is nog niet zo slecht om in Nederland te wonen ...

2009-05-10T21:37:00.002+02:00

World's Happiest Places
A new report reveals where people feel most positive about their lives

Where in the world do people feel most content with their lives?
According to a new report released by the Organization for Economic Co-Operation and Development, a Paris-based group of 30 countries with democratic governments that provides economic and social statistics and data, happiness levels are highest in northern European countries.
In Depth: See All 10 of the World's Happiest Places
Denmark, Finland and the Netherlands rated at the top of the list, ranking first, second and third, respectively. Outside Europe, New Zealand and Canada landed at Nos. 8 and 6, respectively. The United States did not crack the top 10. Switzerland placed seventh and Belgium placed tenth.
The report looked at subjective well-being, defined as life satisfaction. Did people feel like their lives were dominated by positive experiences and feelings, or negative ones?
To answer that question, the OECD used data from a Gallup World Poll conducted in 140 countries around the world last year. The poll asked respondents whether they had experienced six different forms of positive or negative feelings within the last day.
Some sample questions: Did you enjoy something you did yesterday? Were you proud of something you did yesterday? Did you learn something yesterday? Were you treated with respect yesterday? In each country, a representative sample of no more than 1,000 people, age 15 or older, were surveyed. The poll was scored numerically on a scale of 1-100. The average score was 62.4.
Why did the northern European countries come out looking so good? Overall economic health played a powerful role, says Simon Chapple, senior economist from the Social Policy Division of the OECD, which put together the report.
While the global economic crisis has taken a toll on every nation, the countries that scored at the top still boast some of the highest gross domestic product per capita in the world. Denmark, which got the highest score, is not only a wealthy country, it's also highly productive, with a 2009 GDP per capita of $68,000, according to the International Monetary Fund. The United States' GDP per capita, by contrast, is $47,335. Though the U.S. got an above-average score of 74, it did not break the top 10.
Wealth alone does not bring the greatest degree of happiness. Norway has the highest GDP per capita on the list — $98,822 — yet it ranked ninth, not first. On the other hand, New Zealand's happiness level is 76.7 out of 100 on the OECD list, but its 2009 GDP per capita is just $30,556.
According to a 2005 editorial, published in the British Medical Journal and written by Dr. Tony Delamothe, research done in Mexico, Ghana, Sweden, the U.S. and the U.K. shows that individuals typically get richer during their lifetimes, but not happier. It is family, social and community networks that bring joy to one's life, according to Delamothe.
The OECD data shows that another important factor is work-life balance. While Scandinavian countries boast a high GDP per capita, the average workweek in that part of the world is no more than 37 hours. In China, which got a low score of just 14.8, the workweek is 47 hours and the GDP per capita is just $3,600.
Low unemployment also contributes to happiness. "One thing we know for sure," says the OECD's Chapple, "not having a job makes one substantially less satisfied." Denmark's unemployment rate is just 2 percent, according the C.I.A.'s World Factbook. Norway's is just 2.6 percent. The Netherlands: just 4.5 percent. Many economists concur that a 4 percent unemployment rate reflects a stable economy. The U.S. unemployment rate is currently 9 percent.
In Depth: See All 10 of the World's Happiest Places

voor het artikel: http://travel.yahoo.com/p-interests-27761674;_ylc=X3oDMTFzODRwOWZjBF9TAzI3MTYxNDkEX3MDMjcxOTQ4MQRzZWMDZnAtdG9kYXltb2QEc2xrA2hhcHB5cGxhY2VzLTUtOS0wOQ--

Lente!!!

2009-04-11T09:14:00.001+02:00

Lente! Had iedereen gisteren zoveel onweer en zulke grote regendruppels? Anyway, ik hoop dat we vandaag weer lekker weer krijgen.

Montevideo ....

2009-04-10T14:00:00.000+02:00

Ben momenteel nog druk bezig met het selecteren, uitzoeken en wegdromen bij al mijn foto's genomen tijdens mijn trip ... En het is ongelofelijk, maar het begint al weer te kriebelen ... Liefst zou ik zo weer terug gaan naar Buenos Aires, of deze keer Montevideo verder bekijken... Maar voor nu meot het even bij foto's blijven ...

XXX ... Ook op het Begijnhof

2009-04-10T13:31:00.000+02:00

Het houten Huys - Begijnhof

2009-04-10T13:19:00.001+02:00

Terwijl we al knippend op onze camera rondliepen begrepen we ook nog dat hier het oudste huis van Amsterdam staat .... owww, zo hoor je nog eens iets van je eigen stad. Toch wel handig die toeristen die in het Engels en Duits hun toeristenboekjes voorlezen!

De ingang gevonden .... Begijnhof

2009-04-10T13:14:00.003+02:00

Lang geleden, toen mijn nichtje ging trouwen, ben ik op het begijnhof geweest. Blijkbaar heeft het wel wat indruk gemaakt, want de naam onthouden en ook waar het ongeveer lag .... maar hoe je er nou binnen kwam? Geen idee meer.

Gelukkig had Francesca een gids van Amsterdam bij zich tijdens haar bezoekje aan Amsterdam (afgelopen weekend) dus was het vinden van een ingang ook snel opgelost ... En zo krijgen wij (Francesca, Marloes en ik) de kans om aardig wat foto's te schieten. En te kijken naar een bewoonster die behoorlijk chagerijnig werd van al de toeristen op haar hofje en boos iedereen toeriep: Aan de kant, ik ben bewoonster! (daarbij vergetend dat Japanners dat waarschijnlijk toch niet begrijpen als je dat in het Nederlands roept!)

Voor 30 juni 2010 ga ik ...

2009-03-29T19:21:00.004+02:00

voor 30 juni 2010 ga ik:

drie maal een polowedstrijd zien, het Nederlands elftal in de Arena zien voetballen, weer een concert in de HMH bezoeken, weer een keer langlaufen, twee schaatswedstrijden in het buitenland bezoeken, elke week een fles wijn of iets sterkers open trekken, elke week gemiddeld minimaal 1x buiten de deur lunchen of dineren, Stockholm bezoeken, in Berlijn rondslenteren en het noorderlicht in de buurt van Reykjavik, vrienden bezoeken in Zwitserland, heel soms een sigaretje opsteken, minimaal twee keer in de week naar de sportschool en minimaal ook twee keer per week naar de sauna, van mijn rugklachten afkomen, regelmatig mijn rug en schouders laten losmasseren, mijn spiegelreflexcamera wat beter leren begrijpen, Foam bezoeken, zo veel mogelijk in de zon in het park zitten en af en toe ook wegzweten op mijn balkonnetje, minimaal 1 boek per twee weken uitlezen (ik ben tenslotte niet voor niets lid van de biblio), uitvissen wat voor werk ik nou echt het allerleukst vind om te doen, sommige gezichten gewoon niet meer zien, op vakantie naar een van de volgende Zuid Amerikaanse landen: Ecuador, Uruguay, Chili, Colombia of Brazilie of gewoon meerdere, wil ik beter Spaans leren spreken, een schansspringwedstrijd bezoeken, onbekommerd met een vreemde zoenen, een curlingworkshop volgen, mijn badkamer en mijn keuken verbouwen, de waterschade oplossen, 8% loonsverhoging, eindelijk lenzen durven indoen, elke week de rust vinden om een maskertje op te doen en ff lekker te chillen, regelmatig lekker in Nederland 15 kilometer gaan wandelen, dicht bij mijn huis blijven werken, eindelijk er gewoon eens voor zorgt dat mijn eettafel er nooit meer uitziet alsof er net een bom is ontploft, meerdere cocktails op mijn 30ste verjaardag drinken (en het liefst in een andere stad), een minuut stiltehouden op de Dam, elke schaatsafstand van de spelen op tv bekijken en het volkslied meezingen omdat al mijn favo's winnen, nog twee of drie pakken voor werk aanschaffen, leuke sneakers vinden, leuke bruine laarzen vinden, een (of meerdere) bepaald(e) (veelbesproken) jasje(s) scoren, alle strategien van omgeremd stijlvol beantwoorden, aan het goede doel schenk, minder zwarte kleding aanschaffen, mijn telefoonnummer uit de telefoongids halen (word ik hopelijk minder door de call centers gebeld), een nieuw compact cameraatje kopen, plan ik minimaal 1 dag cq avond per week in die helemaal voor mij alleen is en er dus ook geen computer aangaat, ga ik vaker een nieuw recept proberen te koken, digitale fotoalbums maken van alle vakanties van afgelopen 4 jaar ...

En om heel eerlijk te zijn denk ik dat op drie of vier dingetjes na het ook allemaal kan doen!

U ook een stukje Sven in huis?

2009-03-14T20:53:00.006+01:00

Om te beginnen. Groot fan van Sven Kramer. Zit vaak juichend voor de buis, of zwaaiend met de pompoms in het stadion, vind hem een onNederlandse sportmentaliteit hebben, en ik ben absoluut voor minimaal drie keer goud in Vancouver... Maar om nu al te spreken van Svencouver?

Svencouver zag ik enige tijd geleden al voorbij komen in de stadions op een banner van een Svenfan ... maar nu zag ik het op een grote roze banner staan van de hoofdsponsor van de World cups en alle andere grote schaatstoernoois .... Essent

En dat gaat me wat ver. Naast het feit dat er nog verre van zeker is of en hoe ie daar zal schaatsen, maar ze sponsoren iedereen .... Aan de andere kant riggert het mij ook wel om toch even te surfen naar http://www.svencouver.nl/ en zie dat het marketing verhaal nog verder gaat met svenergy .... Zorgt toch een beetje voor een kotsbakjes gevoel.... Een soort van: haal nu een stukje Sven Kramer in Huis, neem Svenergy..... en uw huis zal altijd machtig verwarmt zijn ....

Nee, essent, single niet een schaatser uit ... sponsor en promoot ze gewoon allemaal!

Klik op de blogtitel voor artikel hierover

Geen ontkenning meer mogelijk

2009-03-07T19:15:00.003+01:00

Gisteren een heerlijk dagje gerelaxt in, op en rond de Veluwse Bron. Dit complex ligt om de hoek bij mijn paps, en is precies over het zandpad gebouwd waar ik nog diverse keren mijn jockey kwaliteiten heb gecheckt. Uitkijkend over het terrein komen er ook wat herrineringen boven over een mogelijke carriere als eventing rijdster. Diverse sprongen van heuvels en wilde gallopades door het water en over het strand komen naar boven, net als wat sprints die werden afgesloten met een sprong over een hekwerk of over een sloot ..... Dat waren goede tijden... neit veel later vervagen al die herinneringen als ik bijzonder relaxt een paar van de vele sauna's, paden, zwembaden en baden uitprobeer, afgetopt met een lekkere ongezonde burger met frietjes en een heerlijke 60 minuten durende hotstone massage.

Daarna aan de borrel en hapjes bij paps om vervolgens lekker voor de tv schaatsen te kijken (voor de 3km vrouwen taaien we af...w e zijn te relaxt...zzzzzz)

Vanmorgen In de H&M per ongeluk blijven hangen aan 2 voor de prijs van 1 shirtjes en vervolgens nog wat gekleurde shirtjes bij Sting. De steps is wat te druk, dus de pakken sla ik gelukkig nog even over.... (die rekening blinkt me toch al rood tegemoet).

Hierna val ik neer bij de kapper en klep ik gezellig een eind weg... tot we op het allerlaatst (de finish touch wordt net gedaan) bij de spoeling van mijn zus komen... Dat die zo fijngrijze haren dekt... En oh, ze was er bij mij ook een paar tegengekomen....

WAT.....GRIJZE HAREN ..... ff terug... je bent grijze haren tegengekomen en je hebt me niet gewaarschuwd............. Rewind.... HOEVEEL en WAAR? "nou ik zag er twee of zoiets tijdes het knippen, maar we waren aan het kletsen"....."Slecht excuus...... WAAR?!?!? "Oh ergens aan de achterkant, onder de bovenste laag" Damn, op een plek dat ik ze zelf niet kan zien!!!!!!!

Nou ja, niet dat ik ze ooit had ontdekt op een andere plek, met de sfeerverlichting in mijn badkamer, maar bad news.....

Dacht ik tot nu toe dat 30 worden niet zo heel erg was... het komt nu wel erg dichtbij... grijs haar is voor volwassenen... nog erger, voor ouderen ..... dat ben ik neit!! Ik ben nog zeer onvolwassen en moet er niet aan denken dat ik binnen een paar jaar regulier aan het verven moet ...

Pffff, shock.... ff alles laten zakken bij een grote punt carrot cake en een nog grotere mok koffie...

Nou ja, nu ik officieel volwassen aan het worden ben (ik geef mezelf nog wel ff 6 tot 10 jaar, ik hoop dat het pigment dat ook gewoon ff doet) moet ik er ook maar aan geloven... niet te veel geld opsparen en het gewoon lekker uitgeven... wanneer is het volgende Hilton style backpack tripje ook al weer?

WC Erfurt Bezoekersseizoen over ... Amaretto out, licor 43 in ...

2009-03-07T18:59:00.003+01:00

2 februari 2009

Na wederom een wat benauwende douche en een fijn ontbijt blikken we vanuit onze hooggelegen kamer nog een keer op de sneeuw en wandelen vervolgens met ons hele hebben en houwen naar beneden om uit te checken. Na het tekenen van de rekening pakken we onze koffers en lopen richting het station. Op een paar kleine sneuw encounters komen we snel, droog en veilig aan het station, waar we achter aan de lijn aansluiten om te vragen wat nou de directe trein naar Frankfurt is. Vervolgens wandelen we wat rond en wandelen we op het laatste moment richting het perron om richting trein te gaan.

Hier lachen we nog even vriendelijk naar een Argentijn om vervolgens te constateren dat de trein nog heel even op zich laat wachten. Ach het is de directe trein, hierna kunnen we nog lang genoeg zitten.

Als de trein er is wringen we ons met koffer en al de trein in (wat niet meevalt, want ik heb een hele grote of ele kleine koffer en ik had nu de hele grote mee) en vallen neer op stoelen omgeven door andermans koffers en tassen. Nu maar hopen dat niemand onze stoelen op een onderdeel van deze reis gereserveerd heeft.

We horen de omroepster wel wat omroepen, maar we besteden er niet heel veel aandacht aan. Ergens komt er wel een flart voorbij over iets van eindstation Frankfurter Haupstation, maar dat kan toch niet waar zijn, we hebben drie keer nagevraagd of dit de rechtstreekse is..

Vlak voor het CS vraag ik het toch maar even na... Helaas, de trein heeft een technisch defect en we moeten toch nog een keertje overstappen. Beetje jammer... maar we mogen in een zwaar relaxte tweede klas plaatsnemen (wauw, wat een ruimte en relaxte stoelen) en het is bijna jammer dat we er zo snel weer uit moeten...

Op de luchthaven lopen we de eerste beste checkin binnen (das naast de roltrappen van het station) en dumpen hier onze koffers en nemen onze tickets in ontvangst. Daarna eten we rustig wat en gaan dan de shops maar even checken.

Na wat wikken en wegen besluit ik toch maar heel hard te vallen voor een fles licor 43 .... zoooo lekker en de fles die ik vanuit de vorige bestemming had meegenomen was leeg, dus tijd voor een refill.

Hierna is het nog even hangen.... voordat we het vliegtuig in mogen. Hierna gaat het snel. Al snel zetten we de landing voor Schiphol in en zijn we weer zo goed als thuis... Home sweet home ... en alweer het einde van ons schaatsseizoen. Gelukkig heeft het weer voor veel energie gezorgt en wellicht komen er weer briljant ideeen voor een volgend seizoen uit voort ....

see you next season!

WC Erfurt... huh sneeuw???

2009-02-16T19:17:00.003+01:00

Zondag 1 februari 2009

Na drie maal te hebben omgedraaid, rugoefeningen te hebben gedaan, nog maar een keer gedouched te hebben gaan we naar beneden voor het ontbijt. In de lift staat iemand die net een contract heeft vernieuwd en de nieuwe chinese choach en die hebben het over voorzichtig naar huis rijden.... waarop ik niet al te snugger vraag... slecht weer? waarop ik de vraag krijg of we niet uit het raam hebben gekeken... ehm nee... het heeft dus gesneeuwd... Wooohooooo, dat doet me denken aan een 14 februari een paar jaar geleden toen we ook in deze stad gezellig door de sneeuw liepen te banjeren. Toen om vier uur in de ochtend met wat Finnen, Duitsers en een Oosterrijker veilig werden thuisgebracht.

Anyway, bij het ontbijt maken we een na de tweede ronde ook een derde ronde want we hebben nog tijd zat. Naast ons foetert een lange, slanke, donkerharige Nederlandse schaatser over het feit dat er vanaf zes uur vanmorgen onder zijn raam (al zat ie dan negen verdiepingen hoog) sneeuw stond te scheppen... (die irritatie heeft er misschien wel mede voor geholpen dat ie zo goed schaatste later op de dag?) .. om vervolgens ook op te staan om nog een keer een potje thee te halen.

Na drie rondjes zijn we bijna misselijk en stappen we op. Boven hangen we nog even en gaan vervolgens met de lift naar beneden... halverwege stappen Eef en Mer in (perfect timing!!) en gaan we al foto's makend ff wat broodjes scoren.

Hierna gaan we naar de baan. Aangekomen komen de ijsverzorgers meteen emt een krukje aangelopen... zodat we de spandoeken wat hoger kunnen ophangen. Hoger... Waarom? ... Dan zijn ze beter te zien.. hmmmm... nou ja, toe maar en ik ga op het wankelende krukje staan. Het zal ze wel om het enige Schwarz spandoek in het stadion te doen zijn.

Als we goed en wel staan zie ik iets op het ijs liggen en het komt best snel onze kant op.... wooooo, er is weer iemand onderuit gegaan en komt megasnel recht op ons af... Mooi op tijd kan ik wegspringen, maar er kijken een aantal mensen wat verward naar mij voordat ze doorhebben dat er iemand de kussens in aan het duiken is....

Maar wij komen allemaal op tijd weg en hebben geen verwondingen.... het snelbewegende object komt er ook goed vanaf. Het ijs iets minder en terwijl de ijsmannetjes over de kussens proberen te komen, liggen wij in een deuk om mer, die een emmertje en een schepje in haar hand gedrukt krijgt..... ff vasthouden. Op de terugweg gaat eht wederom zo en kunnen we nog ff snel een foto schieten.

Om vervolgens in de mood van gisterenavond te blijven gaan we op de foto met voorbijlopend wild en maakt de vriendin van Jeremy even een foto voor Brock, die we toch nog steeds missen... Tijdens een plaspauze lopen Mer en ik letterlijk tegen een blonde noor op en gaan ook daar maar even mee op de foto... als je als verkapte 18 jarigen aan een amarettotour gaat, moet je je er ook naar gedragen... wie weet hebben we hier dan over een paar jaar weer enorme lol om. Met wat geheel vernieuwde inzichten gaan we strategisch staan voor de A-groep.

Om ons wat beter te beschermen tegen heftig kreunende en zichzelf herhalende mannetjes te verdedigen doen we heel bewust onze B-group cheerleading activities tijdens de A-groep en het werkt. Niet te veel mense te dicht achter ons. Als ze daar wel de neiging toe hebben wijzen we ze op de andere bocht.... Zie... nog helemaal leeg, prachtig uitzicht daar! En wallaaaaa dat werkt ook. Dat hadden we dagen zo niet jaren geleden moeten doen... maar ja, wijsheid komt met de jaren (ookal blijven we in sommig opzicht natuurlijk 18, haha).

Als we er helemaal klaar voor zijn, zien we de kussens die schaatsers zou moeten beschermen als ze vallen als een plumpudding in elkaar zakken. Eerst denken we nog dat we ons vergissen, maar als ie nog maar de halve grote van 10 minuten ervoor is tikken we toch ff iemand op z'n schouder. En wederom wallaaa... 3 minuten later is ie weer op volledige sterkte.

Op een van onze favo afstanden zien we een flink aantal mensen niet al te best wisselen, zo wordt de 1000m wel een beetje een teleurstelling.

Als deze teleurstelling voorbij is begint de teampersuit. Allereerst de vrouwen... terwijl we denken dat ze op winnende koers liggen zien we er opeens recht voor ons neus twee onderuit gaan. Gevieren staan we met ons handen voor ons mond als de schaats van nummer een verdomd dicht langs de nek van nummer twee gaat... Beiden staan gehaverd op, maar gelukkig niet al te grote schade (al loopt nummer twee vanaf daar wel met een pet op haar hoofd).

Als de mannen zich gaan voorbereiden zien we wat verbrokkelde landengroepen rondrijden. Overal missen we wat schaatsers. Het komische onafscheidelijke Nederlandse duo uit ons hotel lijkt te worden vergezelgd door Renate Groenewold, maar als het trio dichterbij komt blijkt dat dit toch niet Renate is. Het is kleiner en mannelijker. Ene Sjoerd. Oeps. Sorry. Renate is natuurlijk langer. Dom.

Na nog wat foto's schieten bij de ceremonie van de TeamPersuit komen Mer en ik erachter dat we allebei een handschoen missen.... Nergens meer te vinden... Dus als iemand nog een witte handschoen of een witte want heeft gevonden.... We zoeken ze nog!!!!

Terwijl we naar buiten lopen lopen we nog een keer tegen een blonde Noor op. Om niet voor een tweede keer verwarring om het woord "drukken" te krijgen, neemt Mer de foto. Later blijkt het een erg leuke oplichtende foto in het donker te zijn geworden...

Een paar passen verder bedenken we ons dat het er best glad uitziet, wat niet heel veel later wordt bevestigd door een wat om zich heen maaiende Anna. Grind strooien is toch niet zo effectief als zout strooien, voor zo ver point proven.

Mer en Eef brengen ons even naar het hotel voordat ze richting het Nederlandse rijden. Anna en ik duiken vervolgens de sauna in om even te relaxen. Helaas zijn we hier niet de enigen...

Na het eten in het hotel, gaan we in de lift omhoog met een teammember van het chinese team en na wat complimenten van onze kant stappen we weer uit bij onze Business class kamer. Het is ondertussen al weer een beetje aan de tijd en we gaan maar eens rustig richting FAM voor het afsluitende Amarettootje om het weekend nog even door te nemen en af te sluiten.

Als we weg gaan worden we door wat ciao bellas naar de deur begeleidt (eh ja, we gaan er echt niet bijzitten, way te dronken) en lopen we door wat lichte sneeuwval te rug naar het hotel en ons bedje.

WC Erfurt ...Kaartje... hadden we een kaartje dan????

2009-02-11T20:53:00.005+01:00

Zaterdag 31 januari

Na wederom een bijzonderrelaxte nachtrust en een wat vermoeiende douchesessie (krijg nog steeds verzuipgevoelens onder die stortdouche) zitten we weer aan het ontbijt. We zien dezelfde lange Nederlander is een soort pyama binnenwandelen met haar alle kanten op en half open ogen op zoek gaan naar een theepotje. Deze keer gaat er eerst water in voordat hij op zoek gaat naar een zitplaats.

We lopen weer de bekende weg naar de bakkerij, halen onze broodjes (zelfs na te veel onbijt zien ze er weer lekker uit) en gaan terug naar de auto. Als we de parkeerplaatsaf willen bedenken we dat we eigenlijk niet weten hoe we hier uit moeten. Als we naar links kijken zie we op ruim 1,5 meter van de auto een praatpaal..... Aaaahhh.... en op het moment dat Mer de auto wil draaien verschijnt er een hoofd voor het raam.... en begint in het duits te vragen of hij het kaartje in het automaat moet stoppen.... Erachter staat nog een TP member en die kijkt wat grijnzend naar het tafereel wat volgt.... Als een waar kippenhok volgt er uit vier monden.. Kaartje, heb jij een kaartje, ik heb geen kaartje, ik was er gisteren niet bij, hebben jullie het kaartje niet meegenomen... Buiten de auto horen we vervolgens... ze spreken Nederlands en zien een wat grotere grijns en het hoofd bij het raam vraagt enigszins geirriteerd of hij nog ergens mee moet helpen..... Ehm nee... we hebben geen kaartje... Terwijl de twee VPZ-ers gebroederlijk aan hun warmloopsessie beginnen gaat bij ons als bij een wonder de slagboom open en rijden we al toerend naar de VPZ-ers snel richting de baan.

Vervolgens rijden weal kwebbelend recht het kaartje af en moeten we weer rechtsomkeert om uiteindelijk toch ruimschoots op tijd op onze plek van bestemming aan te komen.

Aan de baan bij de Agroep is het vandaag druk. Iedereen wil graag om ons heen staan en hoe we mensen ook naar de overkant wijzen waar ongeveer 8 mensen staan, ze staan graag om ons heen. Met als klap op de vuurpijl achter ons een tandloze man die alle chineze en japanse namen blijft brabbelen zelfs als er al lang een nederlandse rijdt en recht achter mij een man die de gehele vrouwen 500m kreunend aaahhhoooohhhhhaaaah kreunt met een heel lang oooooooooohhhhh tijdens de finish van Jenny Wolf.... Jugh. Ranzig

Bij de mannen gingen de ranzige ventjes er gezamenlijk langzaam vandoor... en hadden wij de tijd om een aantal klein uitgevallen schaatsers goed te zien schaatsen.... behalve dan de kleine Japanner George.

Als we wat verveeld raken worden we opgeschrikt door het brandalarm... midden in een rit. Terwijl mensen om ons heen langzaam hun spullen pakken en alle branddeuren opengooien (te veel deuren voor Wopke om ze allemaal te sluiten) om naar buiten te gaan wachten wij maar even de reactie van de schaatsers en coaches af.... en zodra de speaker weer met zijn eeuwige gekwebbel en adoratie voor nederlanders begint, kijken we stiekem even naar de deur of we die stiekem dicht moeten gooien en op slot moeten draaien... maar net op het moment dat ik een move maak doet iemand anders dat gelukkig al voor mij.

Na de wedstrijden krijgen we ons kaartje in een keer terug en komen we ook snel weer terug aan in ons hotel. Na een saunabezoekje (echt een geschenk voor mijn nog steeds wat gekwetste ruggetje en en ondertussen ook behoorlijk vermoeide beenspieren) vertrekken we richting het standje om in een hip tentje lekker te gaan eten. Na de maaltijd besluiten we ook nog voor een grote mok warme chocolademelk met Amaretto (daarisieweer) te gaan. Gevieren rollen we hierna enigszins misselijk richting het oude vertrouwde FAM. Hier zitten ondertussen al aardig wat bekende gezichten. We kruipen rond een tafel en jagen met het ophalen van herinneringen en het terugzien en een enorm lachsalvo over een herkenbare relatiesituatie onze Duitse buurman weg. Te luid.... Ehmmmm sorry....

Terwijl er nog een aar sneeuwvlokken vallen lopen we terug richting het hotel.

Sleep well.... en sweet dreams... hahahahha

WC Erfurt ....Pak 'm dan!!!

2009-02-10T19:06:00.009+01:00

vrijdag 30 januari 2009

Na een lekker nachtje pitten, een rustig ontbijtje (een lange slanke Nederlander bezorgt ons de lachkriebels door eerst heel lang verward in de ontbijtzaal moederziel alleen om zich heen te kijken om vervolgens met een leg theepotje naar een tafeltje te lopen, water in een kopje te willen gieten en zich dan te bedenken dat water in het theepotje ook wel handig is) en een laatste check op de kamer, slaan we wat broodjes is (jammie, nooit slecht in Duitsland) en wandelen richting de tram om naar de Gunda Niemann-Stirnemann halle te gaan.

Hier aangekomen denken we met ons reserveringsnummer onze kaartjes op te halen. Maar onze Duitse buren zijn niet zo georganiseerd als we van te voren hadden bedacht.... want er mag dan wel gewerkt zijn op reserveringsnummer, hier wil men graag een achternaam. En daarna toch ook maar even het papiertje om te kijken hoe dat nou eigenlijk geschreven is. Waarop wij het ze nog iets moeilijker maken door te vragen of we de helft van de kaarten hier kunnen laten .... de andere helft van ons komt nl wat later........ Een wat verschrikte blik later en nog wat meer gestuntel in de zin van Unsere freunden etc etc krijgen we toch wat we willen... een nieuw reserveringsnummer voor unsere freunden.

Binnen vinden we snel onze plek en kijken even rustig rond. Fijn die rust op vrijdag. Vooral omdat het voor mij natuurlijk weer de eerste keer van dit jaar is.... Ook de laatste (prio's moeten af en toe gesteld worden, hahaha) maar dat ter zijde.

Terwijl ik Anna wil vertellen dat er natuurlijk wel een 500m gaande is en we wellicht maar beter kunnen oppassen voor laag langsvliegende schaatsers (na Even "heb je even voor mij" Wetten aan ons voetjes te hebben gehad zouden we dat toch niet meer moeten kunnen vergeten) zie ik Anna een soort duikelbeweging opzij maken. Een splitsecond later sta ik ook een metertje verder naar achter.... Anyway, de gedachte om haar te waarschuwen was leuk, de werkelijkheid net iets sneller. Nadat we hebben gecheckt of de schaatser 1. onder de kussens vandaan is en 2. ongedeerd is analiseren we ff verder. Een fotograaf bedenkt op dit punt nog dat ie nog een foto van een geallen schaatser moet nemen en klikt af....

De rest van de 500m overleven we redelijk en na wat afleiding recht voor onze snoetjes (fijn zo'n bankje, dat je daar zo veel mee kan doen, haha) doezelen we bijna in slaap. Ene heer Prinsen behoedt ons hier voor door eerst te laten zien hoe lenig ie toch wel is om vervolgens teksten als Lekker Binnenbochtje richting de ijsbaan te slingeren. Nog enigszins geintrigeerd door die tekst(we hebben wel eens lekkerder binnenbochtjes voorbij zien komen) komt er een tekst voor bij die ik wel eens naar onze honden of katten heb geschreeuw, maar buiten die twee en buiten die context er ook nog nooit uitgeslingerd heb. Nou heeft de heer Prinsen wel een groter slagingspercentage dan dit persoontje (onze kat kwam steevast terug met een konijn als je 'm achter een mol of muis aanstuurde en de honden sprongen alleen maar wild om je heen of verscholen zich achter je om vervolgens tussen je benen door mee te kijken) want Ben J. doet op het commando "pak um dan"ook precies wat hem opgedragen wordt. Hij gat de man voor 'm netjes voorbij. ....Oh, ja zo kan het ook.... zo is die B groep 5000m ook nog helemaal niet zo erg....

Tijdens het laatste plukje van de 5000m komen Eef en Mer binnengewandeld. Wij hadden dan wel het nieuwe reserveringsnummer doorgegeven... ze deden het wederom liever op naam... vage lui hier.

Ondertussen is de stadionspeaker bijna aan zijn eerste pauze toe. Mag ook wel, want die vent kletst je echt de oren van je kop. Fijn natuurlijk dat ie zo enorm enthousiast voor tegen de schaatsrs aanwouwelt, maar toch.....

Terwijl wij gevieren rustig bijkletsen, hapje eten, naar de wc gaan en spandoeken ophangen, wordt er eindeloos aan het ijs gewerkt en bereidt men zich voor op de grand opening. Terwijl die zich klaarzetten tackelen wij een kleine rappe Amerikaan om ff wat op een blauw doek met witte letters te krabbelen.

Tijdens de 500m hebben we enkele teleurstellingen te verwerken. Nadat eerder Pasi met een verkoudheidje zijn bloemen niet is komen halen, gaat broer Pekka hem versterken in de ziekenboeg door binnen 60 meter naar zijn bovenbeen te grijpen. Vervolgens doet kato een Shimizu en gebeuren er nog wat dingen. Lichtpuntje zijn onze rappe kleine amerikaan en de Sallandse japanner.

De vrouwen gaan toch een beetje in een waas voorbij en dan is het vervolgens heel wat ritten 5000m wachten tot onze favo op het ijs komt. In het begin lijkt het nog niet zo spectaculair, maar halverwege is het omslagpunt en begint de man met de machtige benen met snelle schrede op alles en iedereen in te lopen. Het blijft toch Sventastic....

De blonde engel uit Noorwegen mag dan wel niet alles op alles hebben gezet, maar staat toch in de schaduw. Gelukkig zet die een Nederlander met wat langig krullend haar weer op een fijne afstand.... al hadden we de horror verhalen van onze buurman (met als duoauteur een als blonde rockzanger verklede bondscoach) over het zevende plek scenario graag waarheid zien worden.....

Na de 5km gaan we weg. Als we bijna bij de uitgang zijn zien we Eef in een houding die we niet vaak zien.... een "moet mij dit nou weer overkomen"gezicht en houding. Dom genoeg kijken we om ons heen en zien meteen waarom. Ons minst favo nederlander staat vlakbij te stralen. Zucht. Beetje jammer zo'n afsluiting van de eerste schaatsdag.

Bij de garage lopen we meteen tegen een volgend probleem op. De parkeerautomaat geeft ons ons kaartje niet meer terug en na enkele drukken op de notanruf knop probeert een duitse man onze duitse uitleg te begrijpen. Dat gaat niet heel lekker en na drie minuten ziet ie blijkbaar dat er nog iemand achter ons is komen staan en die ziet er blijkbaar erg Duits uit, want of we die man achter ons ff aan het woord willen laten (verdorie.... waar hangt die camera????????) Letterlijk nog geen 10 seconde later komt ons kaartje naar buiten gefloept en stormen Anna en eef net als noodtroepen binnen (later bleek om te checken of de deur nog wel van de binnenkant open ging..)als wij weer naar buiten rollen... Eind goed al goed en we haasten ons naar het hotel, waar Mer en ik naar de sauna vertrekken.

Terwijl wij onze spieren opwarmen vertrekt Anna in de lift naar beneden, waar een eerder gesignaleerde heer Prinsen al in staat. Helaas is de lift behoorlijk rap en moet ze halverwege zijn weekendplanningsverhaal de lift verlaten om in de sportbar neer te ploffen. Volgende keer het hele verhaal, haha

Half uurtje later ploffen Mer en ik nog lichtelijk rood aangelopen bij Anna en Eef in de sportbar en kijken, vloeken en juichen mee met Hamburg en Bayern en na een half uur vraag ik toch maar aan de serveerster waar die eerder bestelde appelsap blijft. En als die komt waar de nacho's blijven ..... ze kijkt tegen de tijd dat die komen dat we maar niet meer vragen hoe laat de heftige sportburgers geserveerd worden.

Om half tien staan die dan voor ons neusje te dampen en om die vervolgens even te laten zakken bestellen we nog maar een Amaretto... mjammie....

We sluiten de avond af met heel wat moeite, want de rekening vragen valt niet mee.... waar tegen twaalven sluiten we gevieren de oogjes....

Argentinie zoekt muntjes... krantartikel

2009-02-07T16:46:00.002+01:00

Iedereen die de laatste paar jaren in Argentinie en vooral in Buenos Aires is geweest, weet dat als je een muntje ontvangt je deze nooit meer moet afgeven. Als er bij de kassa wordt gevraagd of je nog wat klein geld hebt schud je met een blonde uitdrukking nee en neem je vervolgens weer wat nieuw kleingeld aan. Je kan in Bs As ten slotten alleen met muntgeld betalen en daarom bewaard iedereen dat voor zichzelf! Maar daar wil men nu dus eindelijk iets aan doen....

NRC Handelsblad, Buitenland

Argentinië zoekt muntjes
Buenos Aires, 5 febr.

De Argentijnse president Cristina Kirchner heeft gisteren aangekondigd dat in Buenos Aires binnen negentig dagen een ov-chipkaart wordt ingevoerd. De maatregel is gericht tegen de 'muntencrisis' in haar land: door een nijpend tekort aan kleingeld hebben inwoners van de hoofdstad steeds grotere moeite dagelijks voldoende muntjes te verzamelen voor de toegangspoortjes van bus en metro.
Al sinds vorig jaar kampt de stad - waar zeker een derde van de veertig miljoen Argentijnen woont - met een muntenschaarste, waarvan de precieze oorzaak vooralsnog niet te achterhalen is.
Een veelgehoorde verklaring is dat de munten worden gehamsterd door clandestiene geldhandelaren. Zij zouden op de zwarte markt voor muntgeld die inmiddels is ontstaan, de prijs willen opdrijven. Op straat worden voor het omwisselen van briefgeld commissies tot tien procent gerekend. Dit betekent dat een biljet van tien peso's bijvoorbeeld maar negen pesomunten oplevert.
De theorie over de prijsspeculatie wordt gevoed door de ontdekking in oktober van omgerekend 1,3 miljoen euro aan muntgeld bij een gelddistributiebedrijf. Daarnaast zijn er nog onbevestigde geruchten dat de munten naar buurlanden worden uitgesmokkeld en daar omgesmolten.
Voor de banken in de stad staan op sommige momenten van de dag nu lange rijen met mensen die willen wisselen. De Centrale Bank van het land heeft hen opgeroepen geen muntgeld achter te houden. Burgers die menen dat ze bij het bankloket ten onrechte geen munten meekrijgen, kunnen hierover klagen bij een tiplijn van de overheid.
Het web van bussen, minibusjes, ondergrondse en bovengrondse treinen in Buenos Aires is in handen van in totaal 170 bedrijven. In een klein deel ervan kan al betaald worden met een chipkaart, die opgeladen wordt en waarvan de reissom automatisch wordt afgeschreven. Volgens de ov-sector is invoering van de kaart in negentig dagen onmogelijk en is een half jaar nodig. (BBC)
februari 5, 2009

WC Erfurt... Waar is die Italiaan gebleven?

2009-02-04T20:44:00.006+01:00

29 januari 2009

Na een relaxt nachtje worden we goed uitgerust wakker. We proberen allebei de douche uit (en allebei hebben we het idee dat we bijna verzuipen als we onder dat stortding staan en het nergens in het bad kunnen ontwijken) en grinneken nogmaals om de kamerindeling.

Redelijk bij tijds wandelen we de ontbijt kamer bij. We zijn hier niet bepaald de enige Nederlanders.... We checken alle keuzes uit. Jeetje wat een boel soorten broodjes, beleg en diverse soorten yoghurt en fruit. Jammie!

We doen ng een poging om thee te tappen, maar komen er niet direct helemaal uit. Pfff, geen stress, dat kopje thee drinken we zo wel ergens onderweg en morgen zoeken we wel opnieuw uit hoe de thee werkt.

Hierna halen we een plattegrondje en trekken Erfurt in. Het is best fris (lang leven de jas met capuchon) en kijken naar de omgeving. Als we denken aan de andere kant van het centrum te zijn komen we het M-hotel tegen... heeee, daar hebben we wel eens op 14 februari binnengezeten? Leuk zeg om dat weer te zien (alleen de sneeuw en het nachtelijk uur missen in het ophalen van de herinneringen). Vervolgens drinken we een kopje thee in een of ander hip tentje en gaan dan op zoek naar onze favo Italiaan... om die vervolgens niet te vinden... nou ja, wel gevonden maar niet meer open... ZUCHT.

We kopen snel wat eten voor de komende dagen, wandelen terug naar het hotel, eten daar wat lunch (waar we weer tegen een bijzonder blonde Nederlander oplopen) en gaan vervolgens nog even richting centrum om wat te shoppen.

Rond 16.00u zijn we terug in het hotel en gaan onze bikini's aantrekken (naakt in de sauna in de sportschool is het een, naakt in de sauna in een hotel is het ander). Terwijl ik mijn spijkerbroek uit wil trekken en Anna op de wc zit, horen we een kort belletje waarna opeens onze kamer open gaat .... HUH......

Gelukkig zijn wij niet de enige die superverbaasd zijn, de vrouw die binnenkomt ook. Terwijl ik mijn mond nog open heb staan van verbazing, komt Anna van de wc gekropen. Een lachsalvo volgt. WTF? Nou ja, we hebben er wel een meetlat en pepermuntjes bij....

Hierna verkleden we ons alsnog en wandelen we richting de sauna. Als we na de eerste sessie van het uitzicht gaan genieten zien we een soort van koperen waterbak. En wat blijkt dat ding gaat zingen als je over de handvatten wrijft en het water gaat spatten. Dat laatste gebeurt neit, maar met wat wrijvingen komt er wel een oorverdovend geluid uit. Ha, grappig speeltje.

Hierna nog even in de stoomcabine en dan terug richting hotelkamer om een chocolademaskertje op te doen (foto's van Erfurt zal ik wel posten, die van het chocomasker niet....).

Als we weer van onze rode hoofden af zijn, gaan we richting Roma. Een absoluut niet aan te raden pizzaria. De binnenkant is verkeerd Kitsch en de obers bijna te slijmerig (kan ie niet een andere kant opkijken dan de gehele tijd de onze?) en de gratis prosecco is niet te zuipen!

Als we weglopen doe ik nog een halve grijns richting wat finnen en dan vertrekken we in richting de kou en richting ons warme hotel.

Hier vallen we neer in de sportbar en drinken een amarettootje of wat. Ondertussen horen we wat Nederlanders (waaronder onze buurman) discusieren wat er zou gebeuren met de kwalificatie van Bob als hij zevende wordt.. of valt... en of de oplossing regelementair is of niet.... interessant....

Rond twaalf uur vertrekken we richting ons bedje. Morgen begint mijn eerste en laatste WC bezoekje van dit jaar....

WC Erfurt ..... On the road again

2009-02-03T20:21:00.006+01:00

woensdag 28 januari 2009

Om negen uur doe ik de deur open voor het mannetje dat naar de waerchade komt kijken. Niet nummer een dus ik weet al precies wat ie gaat doen. Beetje jammer dat je op een vrije dag al zo vroeg gedouched en aangekleed moet zijn, maar het idee dat deze misschien een oplossing weet voor het voortslepende wateroverlastprobleem op mijn laminaatvlier doet wonderen.

Tien over negen kan ik dan rustig een kopje koffie zetten (en wat armspieroefeningen doen om mijn opgewarme melk zo stijf te kloppen dat het twee vingers schuim opleverd), en internet even opstarten.

Hierna snelle check in de kleding kast om de meest warme collectie kleren er uit te trekken en die in plastic tasjes te mikken. Sjouwen mag met mijn ruggetje nog niet... en een koffer vier hoog naar beneden proberen te krijgen zou zo maar eens funest voor het weekend kunnen zijn. En daarbij, waarom een koffer omhoog en naar beneden sjouwen als het ook met een drietal kleine plastic tasjes kan?

Beneden liggen de oranje pompoms al geduldig op mij te wachten om hun febreze douche te ondergaan. ook die dingen hebben af en toe een facelift nodig, ze worden al een behoorlijk dagje ouder. Schwarz ligt ook beneden en die mag ook de koffer in. Zoveel weegt ie niet.

Daarna hang ik nog wat boven, wandel heel wat af en twee minuten voordat ik de deur uit moet bedenk ik mij opeens dat ik nog een slotje aan mijn koffer wil. PANIEK. Waar heb ik die dingen gelaten... en welke deed het ookalweer niet meer?

Drie minuten later wandel ik alsnog naar beneden, doe het slotje op de koffer en zie tot mijn opluchting dat ie bij de check ook gewoon weer open gaar. Snel nog even drie keer checken of ik mijn paspoort en credit card mee heb en dan trek ik de bergingdeur achter mij dicht.

Niet veel later zit ik behoorlijk gebroken in de trein. Even vergeten dat men wel een lift naar het perron heeft, maar dat et opstapje van het perron naar detrein aardig rugbrekend is als al die spieren al op volle spanning staan. Straks niet vergeten een roze pilletje achterover te gooien op Schiphol.

Na een overstap op Amsterdam Centraal (tweedemaal auw......) stap ik dertig minuten na vertrek van Muiderpoort op Schiphol. Wooohooooo, de amarettotour is begonnen!

Anna is snel gevonden en al snel staan we in de rij bij Starbucks. Terwijl Anna op de koffers past (heb nu al genoeg van dat kreng) schaf ik een frappie met lekker veel slagroom aan en doe er voor onderweg twee carrotcakes bij.

Vervolgens checken we snel in..... wat nog even sneller had gekund als een wat verstrooid uitziend iemand niet voor ons in de rij was gesprongen, waarom de mevrouw die net klaar is met inchecken zegt.... Dat deed ze bij mij ook. Ik geloof dat onze gezichten nog wel even op standje verbaasd zijn blijven staan.

Bij de douane loop ik voor de tweede maal op rij gewoon door (ok, al hetgeen dat mogelijk iets doet laten piepen laat ik tegenwoordig al thuis of in de koffer) en dan is het shoptijd. Ik schaf redelijk snel een mascara aan en een boekje hoe en wat in het Duits (daar doe je toch wat handige zinnetjes mee op. De Latijs Amerikaanse variant had al voor wat uberverbaasde momenten in Argentinie gezorgt). Daarna nog even hapje eten en flesje water aanschaffen (roze pilletje) en dan wandelen we naar de gate om in het vliegtuig te stappen.

Uurtje later staan we op Frankfurt (en ja, het is een wat verbazingwekkende route, maar best snel!) en dat staan mag 7 bijzonder lange minuten letterlijk genomen worden. In de middle of nowhere met een bijzonder hoog en irritante piep die het vliegtuig vult. Enigszins getergt stappen we uit om vervolgens een bus in te rollen. Na sightseeing Frankfurterluchthaven stappen we uit en kan ik met een verkapte sprint nog net mijn koffer van de band trekken. Das dan weer het voordeel van drie rondjes over het vliegveld rijden.

Paar minuten later schaffen we een veels te duur treinkaartje aan en vif minuten na het binnenwandelen van dit kantoortje zitten we in een wegrijdende trein. De jongen zit ons nogal aan te staren als we proberen uit te vissen hoeveel stops er nog te gaan zijn.... om vervolgens lief te knikken als we op Bahnhof aankomen als teken dat we er eindelijk uitmogen.

Onze routeplanner zegt dat we tien minuten moeten wandelen, dus groot is onze verbazing als we 4 minuten later een deja vu gevoel hebben in de grote vertrekhal. Verhip.... het lijkt twee druppels water op Munchen.....

Op gleis acht vertrek wel een trein, maar die lijkt een geheel andere kant op te gaan... dus gaan we maar eens checken waar we dan wel heen moeten. Een mannetje van de spoorwegen pakt dat moment heel handig aan om zijn kennis over perrons en wandeltijden met ons te delen.... jaja... gleis 2.....na drie keer vriendelijk te hebben gelachen en danke te hebben gezegd lopen we bijna achterwaarts de stationshal uit naar gleid twee en springen daar samen met een groep chinese trainingspakken de trein in om net iets eerder de relaxte zitplekken te bemachtigen. Wel een beetje jammer dat de verwarming hoog staat. Maar voordat we goed en wel rijden heb ik het raam geopend en mijn vorkje in de carrotcake geprikt....

Paar uur later rollen we de trein weer uit. Met een kwartier vertraging staan we op Erfurt station en sjouwen we naar ons hotel. Waar we niet alleen de Chineze trainingspakken tegen komen, maar nog heel veel meer. Net waar je op zit te wachten als je gaar een trein uit komt... Een grote groep fris uitziende mensen.....

Na het inchecken gaan we naar de 12e etage en rollen in een grote verbazing.... als we de deur opendoen zien we als allereerst een bad met daarboven een stortdouche.... Recht voor de deuropening... Als we de hoek omgaan een zithoek met nespresso apparaat en daarachter twee bijzonder relaxte bedden met prachtig uitzicht. Vanaf dat bed staren we nog even verbaasd naar de kamer opstelling om daarna snel in een diepe slaap te zakken..... Op naar morgen en naar nieuwe verhalen.....

Een goed begin van 2009....

2009-01-07T19:55:00.003+01:00

Ik doe nooit echt aan goede voornemens en ook nu niet. Ik had mijzelf alleen voorgenomen om met personal trainingen te beginnen. En zo besloten zo gedaan. Voor afgelopen maandag had ik mijn eerste afspraak gemaakt en om elf uur stond ik netjes klaar.

Na een gedegen warming up begon ik met wat beenoefeningen en door naar wat squads met wat gewichten op mijn rug... en na de tweede squad ga ik zo met mijn personal trainer naast mij door mijn rug.... Zucht, mijn geluk.

Dus ik ben even op volledige rust en niet te lang achter elkaar zitten.... en de foto's van het NK baanwielrennen in Apeldoorn moeten nog even een paar dagen wachten.....

PS: vandaag bij de fysio geweest en het voelt al weer iets beter. Morgen nog even wandelend naar en van het werk en dan vrijdag weer met het fietsje naar het werk en de fysio...

Wandelen op het landgoed van 't Loo

2008-12-29T19:55:00.002+01:00

Het is al weer een tijdje geleden dat ik voor het laats wat gepost heb, maar moest even bij komen van de afgelopen reis.. Nu kan ik het niet langer meer ontkennen, ik ben weer in het Nederlandse en ben ook weer aan het werk.

Alle vertrouwdheden zijn fijn, maar mis het Zuid-Amerikaanse ook wel een beetje. maak dus al weer druk plannen en kom denk ik een beetje in de knoop met dagen en geld, maar ja... je moet er its voor over hebben, hahahahah

Anyway, ben weer terug en de eerste feestdagen zijn al weer achter de rug.

Halverwege de eerste kerstdag de trein richting Apeldoorn genomen en daar opgepikt door zuslief. Vervolgens met het autootje richting ouders gegaan om daar een borrel te drinken en alvast wat hapjes achterover te gooien. Daarna snel terug naar huis en lekker de kaas opwarmen om vervolgens aan de kaasfondue te gaan....

De volgende ochtend zijn we vroeg uit bed gesprongen en na een onbijtje zijn we met de aut richting het Loo gegaan om daar op het landschap heerlijk een uurtje in alle kou te gaan wandelen.

Het was heel koud, maar op de plekken waar de zon tussen de bomen doorkwam was het heerlijk!

Daarna snel terug naar huis en aan de kook voor het avondeten met de familie voor een heerlijk tweede kerstavondje.....

Binnenkort meer over het avondje bij het WK Baanwielrennen....

Dag 97: Sneeuw?

2008-11-28T12:02:00.003+01:00

23 november

Om half negen nederlandse tijd (ongeveer 5 uurtjes slaap) doe ik mijn ogen weer open en zet men ongeveer direct ontbijt voor mijn neus. Prima. Lekker. Heb wel trek.
Hierna gaat het snel en al snel zie ik allemaal teksten (reclame voor bijvoobeeld fleurop) in de sneeuw staan. Welcome back to Europe... we landen binnen enkele minuten zonder enige hobbels op Zurich.

Hier wandel ik zonder problemen van de ene vleugel naar de andere en na het laten zien van mijn sifones bij de douane (die vond ze heel erg mooi) mag ik verder wandelen en hoor ik voor het eerst sinds tijden heel veel Nederlands om mij heen. Pfff... ik geloof dat ik echt weer bijna terug ben. Wel even een brok in mijn keel. Dit valt best wel tegen.

Die brok wordt niet heel veel kleiner als een voor een kwart gevuld vliegtuig touch down op Schiphol doet. Niet alleen een kleine sneeuwstorm zorgt voor wat ik-wil-nu-direct-weer-terug-gevoelens. Het leven was toch eigenlijkwel bijzonder relaxt.
Lang heb ik niet de tijd om hier over na te denken, want na wat wachttijd bij de bagageband mag ik mijn bagage van de band halen en door de deuren om mijn ouders (20 minuten geland vanuit Malaga) en zus gedag te zeggen met drie zoenen (even wennen, want ik hield er na eentje al weer mee op).

Hierna weer terug naar mijn huisje om even wat koffie te drinken om mij vervolgens alleen te laten met mijn gewenningsproces. De reis is voorbij. Nu weer wennen en weer vooruitkijken naar de tripjes die komend jaar voorbij gaan komen. Om te beginnen Erfurt... Ik ben er nu al klaar voor!
Maar ook werk. Ik ben benieuwd wat mijn nieuwe baan gaat brengen. Kom maar op met het Nederlandse leventje!

Dag 96: Sao Paulo... slow goodbye en wilde taxirit

2008-11-28T11:53:00.004+01:00

22 november

Vanmorgen redelijk vroeg wakker geworden. Heb nog een uurtje of wat lekker lopen hoesten en ben dan ook neit helemaal uitgerust. Ik begin na een lekkere douche met even wat spullen te herpakken, wil toch liever precies op de 20 kilo uitkomen zodat men nog niet nog een keer naar mijn koffer gaat kijken.

Als dit gelukt is ga ik naar het ontbijt en herinner mij meteen weer wat het goede van Brazilie is, een lekker ontbijt met heerlijk veel fruit en brede keuze uit broodjes (allemaal met kaas en zo) en cakejes en zo. Na veel te veel ontbijt ga ik uitckecken en wndel wat rond in de omgeving voordat ik ik besloten heb het wel gezien te hebben (na nog een heerlijke lunch in het kilorestaurant) en vraag een kaart aan voor het dakterras en ga heerlijk in eht zonnetje zitten. Als ik een uurtje later weer voor mij uitkijk zie ik grote regenwolken boven de sad samenpakken en een kwartiertje later vallen er bij mij ook grote druppels. Half uurtje later is het weer droog, maar dan is het voor mij ook tijd om mijn spulletjes te pakken en weer richting het vliegveld ga.

De taxirit die volgt is een beleving op zich. Ik raak tijdens wat gooi en kwakwerk op de snelweg twee nagels kwijt. Deze man heeft echt nooit een rijexamen gedaan en de soep en sommige andere auto's komen soms heel dichtbij en gelukkig reageren een aantal mensen op de snelweg bijzonder attent door boven op de rem te gaan staan om mijn taxi gewoon ergens van baan te laten wisselen.
Een half uur later haal ik gerust adem en mag ik wederom inchecken. Deze keer wandel ik overal snel doorheen, maar moeten de sifones wel even het daglicht zien bij de douane.
Bij Swiss air stap ik snel in het vliegtuig en wederom starten we net iets eerder dan geplan, maar nu 5 minuutjes. Tot mijn verbazing is de gehele crew van Swiss, op een mevrouw na, die is van Lufthansa.

Na wat eten en Get Smart en Mama mia is het meer dan midden in de nacht nederlandse tijd en val ik in een diepe slaap.

Dag 95: Dag mooi Buenos Aires

2008-11-28T11:44:00.002+01:00

Vervolg

Al snel is het tijd om de taxi naar het vliegveld te pakken. De taxichauffeur pakt niet helemaal de goede route een ik mag nog meer dan een uur genieten van de traffic jam waar we in belanden. Hierna snel inchecken. Dat lijkt goed te gaan tot dat men mijn handbagage even voelt.... die voelt te zwaar (oh?) en men wil weten wat er in zit. Ik probeer het uit te leggen en pak het even uit (de sifones voor mijn zus) en klets er vrolijk over heen... gelukkig gaat men van het gewicht over naar de discussie of het wel in het vliegruim mag. ik meot dat maar even aan de douane gaan vragen. Prima! Ik leg mijn 21 kilo zware backpack op de band en wandel snel verder.

Hierna snel door de taxfree stand en daarna het geld terugvragen (toch weer 220 pesos terug) en daarna door de douane. De douanier begint met oh... sifones... dus ik heel onschuldig... Dat kan toch gewoon of is er iets fout mee? douanier: Nee helemaal neit, ben er zlf ook groot fan van... Oh ja, ze zijn inderdaad prachtig en snel wandel ik verder.

Als ik even door mijn paspoort blader kan ik vervolgens de exit stamp van Argentinie even niet vinden maar als ik even terug wandel blijkt deze neit op de laatste pagina geplaatst te zijn, maar op de eerste ergens ertussen gemoffeld te zijn. Ook goed. Hij staat er in ieder geval.

Om zeven uur moeten we bij de gate zijn, ookal staat de vlucht van Gol pas voor een uur later gepland. Iets over zevenen mogen we ook daadwerkelijk het vliegtuig in en iets over half acht sluit men de deuren en kwart voor acht staan we gereed voor take off... HUH... kwart voor acht? Ik ben nog nooi een kwartier eerder vertrekken... Maar dat maakt eigenlijk ook neit uit.

We maken nog een mooi tochtje over Buenos Aires, zien Uruguay en als we net boven Brazilie zitten gaat de zon onder en komt er eten langs. Het zal je neit verbazen dat we ruim bijtijds landen op Sao Paulo. Tot mijn verbazing zit er deze keer bijzonder veel mannetjes van de douane en is alleen onze vlucht binnengekomen dus ik wandel overal zo doorheen. Eitje. ook de bagage komt snel dus ik kan in een keer doorlopen naar mijn taxi.

Half uurtje later check ik in in het hotel en ga mijn vlucht voor morgen bevestigen. Dat gaat even wat lastig, maar precies voordat mijn tegoed verloopt kan ik het een en ander doorsturen naar de printer en ben ik ingecheckt. Lekker naar bed en morgen lekker uitslapen!

Dag 95: De laatste loodjes zijn zwaar en zwart

2008-11-21T15:37:00.003+01:00

Afscheid nemen is zwaar. De brok zit in mijn keel, en dat is niet alleen van de verkoudheid. Als ik wakker word wordt het pijnlijk duidelijk dat dit echt de laatste uurtjes in het perfect zonnige Buenos AIres zijn. Na het douchen en net voor het ontbijt begin ik met de zware taak om afscheid te nemen van mijn oude kleding en hallo te zeggen tegen een deel van mijn nieuwe kleding en vervolgens een goede poging te doen om alles er in te krijgen.

Moet eerlijk zeggen dat het verdeeld over drie tassen niet eens zo heel erg slecht gaat, maar ga dan ook wel voor beide onderdelen (vliegtuigruim ongeveer 22 kilo) en vliegtuig zitruimte (12 kilo) redelijk ruim over de toegestane hoeveelheid kilo`s heen. Verdorie. Wat een gedoe.

Maar momenteel kan ik nog niet echt afscheid nemen van nog meer dingen dus ik besluit het toch echt allemaal met mij mee te slepen. Zou het wel op prijs stellen als iedereen meeduimd om alles zonder problemen door twee dagen vliegen heen te slepen.

Tussendooreven wat lunch en daarna loop ik toch wel een beetje met mijn ziel onder mijn arm. Ik wil gewoonweg nog niet weg. Maar ja, dat het ik gisteren ook al gezegd en ik ben ondertussen redelijk volwassen (qua leeftijd dan in iedergeval) dus ik besluit dat ik mij er gewoon bij neer moet leggen.

Denk dat het ook wat moeilijker is dan vorig jaar. Toen ik toen het land verliet en afscheid nam was het maar voor 12 maanden. Nu toch minimaal wel voor een jaartje of twee. Kan toch niet deze kant op blijven rennen. Er zijn nog zoveel andere plekken in Zuid-Amerika en de rest van de wereld te zien. Maar stiekempjes beloof ik mijzelf dat ik hier nog wel een keer terug ga komen. Wellicht als de economie hier weer eens een duik neemt en het weer beter voor de bankrekening is....

Voor de komende 7 uur rest mij dan ook niets anders dan langzaamaan afscheid te nemen van Buenos Aires en Argentinie en mijn blik langzaamaan weer op Nederland te richten. De weerberichten uit die richting maken het er alleen niet direct aantrekkelijker op om dat te doen...

Nou ja, next stop Sao Paulo voor een uurtje of 22. En daarna hallo Amsterdam!, hallo goede voornemens.

Dag 94: Iedere vezel begint NEE te roepen

2008-11-21T15:22:00.002+01:00

20 november

Het slaat in als een bom. De laatste volle dag hier. Lichte paniek slaat toch wel om in een onbestemd gevoel. Dit kan niet, dit mag niet, ik wil niet, ik BLIJF.

Dit is thuis, dit is waar ik wil zijn. Ik blijf in bed..... Het opstaanritueel wordt grof door elkaar geschud als ik wakker word met deze gedachtengang. Ik wil helemaal niet weg. Ik dacht dat ik er wel vrede mee had, maar ik wil deze relaxte stad nog helemaal geen gedag zeggen en ik wil ook nog geen gedag zeggen tegen de mensen hier. Ik wil hier gewoon blijven.

Maar voor nu gaat dat uberhaupt even niet, dus moet ik toch maar gewoon mijn bed uit, het badritueel gaan doen en ontbijten. Hierna pakken Esther en ik de subte (voor de laaatste keer Olleros....) en stappen uit bij Alto Palermo (Bulnes) om naar de Starbucks te gaan voor een koffie en wat te bikken (daarvoor nog even achter internet gezeten, dus weer etenstijd voor mij). Ik sla ook nog even een souveniertje hier in (alsof die tas al niet drie keer vol zit) en wandel na een starbucksje in de zon het winkelcentrum voor de laatste keer door om wat spulletjes aan te schaffen. Uiteindelijk blijf ik natuurlijk weer aan een leren tas hangen (eindelijk eentje gevonden en dat dan weer gewoon bij de levi store hier, wel met een made in argentina labeltje er in) en wat andere leuke hebbedingetjes die lekker ruiken.

Hierna gaan we de straat op en wandelen richting Palermo om hier nog wat meer winkels in en uit te wandelen. Argentinie mag dan sinds een paar maanden zeker niet meer goedkoper zijn dan Nederland (nou ja, op sommige dingen ish et een klein beetje goedkoper) maar de shops blijven toch nog steeds beter.

Hierna wandelen we sigzaggend weer richting huis aan waar we weer aan het eind van de dag (half zeven aankomen). Na wat hang- en leeswerk trekken we weer richting Las Canitas om wat te eten. We twijfelen tussen wederom Campo Bravo, of Sushi Club, maar vallen uiteindlijk bij de Sushiclub neer voor wat heerlijke sushi.

We sluiten af met ijs van Persicco (wederom laatste keer.... zucht, ik HAAT al deze laatste keren) en blijf goed om mij heen kijken om nog zoveel mogelijk van deze prachtige en heerlijke stad op te zuigen. Morgenochtend het ergste moment.... inpakken.

Dag 93: richting de parken

2008-11-21T15:15:00.003+01:00

19 november

De laatste dagen om te relaxen, dus nergens zit te veel haast achter. Ook niet achter het opstaan, het douchen en het ontbijten. We kletsen even met Pablo en laten hem beloven dat hij ons moet bellen als hij naar het polo gaat.

Wij gaan richting de parken. Helaas is het park Holanda nog steeds gesloten. Dit is het mooiste park met onder andere de rozentuin, maar ze zijn bezig met een al maandenlang durende opknapbeurt. De andere delen kunnen we wel gewoon komen en na een koffie met taartbreak gaan we weer verder aan de wandel.

Onderweg laat Pablo weten dat hij vandaag niet naar het polo gaat.... jammer, maar wij genieten van al het paars en alle andere kleuren, geluiden en mensen om ons heen. De parken hier zijn over eht algemeen verbazingwekkend groot en heerlijk groen, met veel bankjes en vaak ook prettig gras om op te liggen. Daarnaast is het er goed mogelijk (weer even specifiek over parken in Palermo) om er hard te lopen en te skaten (speciaal aangelegd asfalt).

Via de parken wandelen we richting Recoleta (waar nog meer parken zijn)en van daar weer een stuk verder richting Santa Fe (is een straat) om daar via wat shops weer de metro te nemen. Het is ondertussen al weer een uurtje of zeven. De dagen gaan snel voorbij hier.

We eten inhouse en denken lang na of we nog voor een ijsje gaan, of dat we gewoon lekker in ons boek duiken.

Dag 92: Buenos Aires kleurt paars

2008-11-19T14:54:00.002+01:00

18 november

Weer terug in mijn favo stad. Het afscheid maakt me een beetje kriebelig. Ik heb opeens geheel mixt feelings. Terwijl we terug naar de B&B rijden is te zien dat de stad paars kleurt van de bloesem. Het geeft aan dat de stad een nieuw seizoen in gaat en het is te voelen. En ik baal dat ik dat ga missen. Aan de andere kant, het is ook wel weer goed om terug naar huis te gaan en lekker in mijn eigen bedje te pitten en een lekkere stampot te maken en schaatsen te kijken. Mixt dus.

Maar ik probeer er zo min mogelijk aan te denken en we zijn dus gisteren redelijk laat in de ochtend in de metro gesprongen om Florida af te lopen om wat souvenirs aan te schaffen (ik alleen slippers voor Marloes.... alsof die er zelf nog niet genoeg had gekocht .-) ) en vervolgens lopen we via Congreso naar Callao om daar erachter te komen dat Starbucks nummer twee geopend is. Huppelend wandelen we binnen en gaan meteen aan de koude koffie. Hmmmm, blijft een treat. Hierna wandelen we verder over Santa Fe om de mooie boekenwinkel te bezoeken, CD's aan te schaffen (wederom geen Argentijnse... voor degene die dat later gaan vragen) en pakken een stuk verder op weer de metro om richting huis te gaan.

Ondertussen alweer acht uur en we gaan richting Csmpo Bravo en eten daar spectaculair lekker woketen (is een parrilla, maar de gewokte bife de lomo is subliem. en de gewokte groente ook) en emt wat tegen-heug-en-meug-eten-omdat-het-zo-lekker-is krijgen we het zo goed als op. Hierna struinen we nog even naar Persicco om het lekkerste ijs van Argentinie te eten en daarna wandelen we enigszins misselijk terug naar de prachtig bloeiende Accacia.

Dag 90: Vernikkelen op het beagle kanaal

2008-11-16T16:50:00.002+01:00

16 november

Vanmorgen er niet heel vroeg uit. We hoeven pas tien over negen in de haven te hangen voor een kort tochtje over het Beagle kanaal. Als we daar tien over negen binnen wandelen, blijkt onze tour met een klein bootje te zijn gecanceld. Te veel en te hoge en wilde golven. Maar we kunnen wel met een andere maatschappij als we dat willen. Nou ja laten we dat maar doen, want morgen hebben we geen nieuwe kans.

Op de boot ben ik blij dat ik mijn pilletje heb geslikt. Het is niet heel wild, maar mijn maag is niet echt zeewaardig. Als eerste gaan we langs de zeeleeuwen en vervolgens bekijken we wat vogels waarvan ik de naam al weer ben vergeten. daarna varen we at rondjes om de vuurtorn tot iedereen verkleumd is en weer binnen in de boot wil zitten.

Hier krijgen we te horen dat op deweg de golven hoger gaan zijn. Wederom blij met mijn pilletje en ik dommel zo waar gewoon in slaap. Aan het einde nog even een stempel in het paspoort (ik weet dat dat eigenlijk niet mag) en dan van boord om een lekkere warme koffie te drinken.

Morgen weer richting het warmere weer, richting Buenos Aires.

tot in de goede luchten!

Dag 89: hoog boven het Beagle kanaal

2008-11-15T22:57:00.002+01:00

15 november

Toen ik gisteren om half twaalf het hotel in wandelde, kreeg ik niet meteen de sleutel. Er was iets met het paardrijden. Er was nu toch een groep, dus moest ik niet om 10 uur klaarstaan voor een priverit, maar om half twee voor een groepsrit. Oh, okay.... en geld zou ik terugkrijgen (eh ja, dat lijkt me redelijk logisch). Dit alles in een eindeloos lang telefoongesprek in het spaans, met vele vragen van beide kanten. Niet echt waar ik op zat te wachten op dat tijdstip, maar het valt me dan wel weer mee dat ik mij duideljk kan maken en dat ik ook begrijp waar men het aan de andere kant van de lijn over heeft. De mensen aan de balie waren niet echt een grote hulp, want zij sprkane ook geen Engels.

Ik sms het even naar Esther en duik mijn bed in. Volgende ochtend doe ik rustig aan en wandel rond een uurtje of tien het centrumpje in om even snel wat rond te kijken en wat boodschappen te doen.

Hierna even snel wat lunchen en terug naar het hostel om wat extra kleding aan te trekken. Het is hier en nu wel lekker weer, maar je weet het hier nooit. Gisteren hadden we ook opeens sneeuw. Ik heb dan ook een shirt met lange mouw aan, een dikke kol en een thermo bodywarmer. Daarboven nog een windbraker, maar die doe ik pas te paard aan.

ALs ik word opgehaald begitn de man een heel gesprek in het Spaans en plaatst me voorin in het busje. We halen nog een mevrouw uit LA op (zweedse afkomst) en gaan naar de manage. Hier staat een Braziliaan te wachten zonder rijervaring.

De paarden zien er neit tiptop uit, maar dat komt omdat ze in hun vrije tijd door het park kunnen zwerven. Dikke vachten en schaars gras zonder bijvoeding zorgt voor een wat knokig en wat onverzorgt uitziend paard. En het zadel is niet zo lekker zacht als alle andere zadels waaar ik tot nu toe op gezeten heb. Maar het paard ploeterd bijzonder vrolijk door de diepe plassen en is veel enthousiaster dan het paard van de goede man voor mij en klauterd vrolijk naar een prachtig uitkijkpunt op het vliegveld en op het beaglekanaal.

Dat vlieveld heeft zowel het eindpunt als het beginpunt van de landigsbaan (en het opstijgdeel) aan het water liggen. Niet geheel blij om dat zo duidelijk te kunnen zien, maar de rest van het uitzicht is prachtig.

Hierna zakken we snel weer en klets vrolijk verder in eht spaans. De andere twee blijven geregeld ver achter. Tot mijn verbazing houdt de braziliaan (met in een hand een heel grote camera) zich bijzonder goed in de galop en blijft ie netjes zitten.

Na een thee (of koffie getrokken uit een soort van theezakje, te grappig om te zien) vertrekken we weer richting het hostel, en zo zit ik nu dus hier. Even bij te typen en even bij te lezen en alvast in te checken voor overmorgen.

het einde van de trip komt in zicht. Nog een week en ik stap op het vliegtuig richting Amsterdam om zondag over een week weer aan te komen op Schiphol. En het roept was mixt feelings op....

Dag 88: Feel that traction

2008-11-15T22:43:00.002+01:00

14 november

Vanmorgen bijtijds het bedje uitgerold om even bijzonder snel te douchen en mij klaar te maken om het reisbureau te bezoeken.

Ik wil paardrijden boeken, Esther heeft voor morgen al een andere tour naar de pinguins, samen willen we een tochtje op het beaglekanaal boeken en we willen kijken of we naar de bevers kunnen.

Paardrijden gaat lastig, maar kan uiteindelijk privetour van 2 uur boeken, bevers zit volgeboekt voor de komende paar dagen en het boottochtje van een halve dag is geen enkel probleem.

Half tien staan we weer buiten. Vervolgens is het wachten op Daniel, de Zwitserse vriend van Esther, die opeens met een Jeep voorrijdt. Niet direcht het kleine volkswagentje wat we afgesproken hadden, maar Jeep is fine too.

Al snel scheuren we wat rond om een tankstation te vinden met Daniel aan het stuur die flink de verkeerde kant op rijdt en Esther achter de kaart voorin die roept dat we moeten stoppen om te kijken waar een tankstation is en dat we beter kunnen omkeren.

Uiteindelijk gaan we voor dat en rijde nwe terug waar we het tankstation vinden en volladen.

Hierna leggen we de 12 kilometer naar het park af en rijde nwe naar binnen. Geheel argentijns is men bezig de weg te herstellen, dus we kunnen eerst alleen maar een kant op. Hier aangekomen glibberen we een paadje op en af om diverse keren bij de kust te kijken. Vervolgens glibberen we weer terug en halen we een stempel voor ons paspoort en stappen we weer in de auto.

Het park valt tot nu toe wat tegen. Ik had verwacht het zelfde landschap als in geheel tierra del fuego tegen te komen, maar dit doet Zwitsers aan... bergen, met bomen en zeer heldere niet al te diepen meren. Mooi, maar na wat we al gezien hebben en wat we verwacht hadden toch een beetje een tegenvaller.

Als we alle kanten van het park bezocht hebben en lekker door de modder hebben lopen scheuren met de 4wheeldrive keren we terug om een wat blubberige auto af te leveren en zlef op zoek te gaan naar een restaurant. We vallen uiteindelijk bij een redelijk prijzig, maar zeer goed visrestaurant binnen. Ik ga voor zeevruchten (king crab, mosselen, inktvis en octopus, en diverse schelpdieren) met rijst en krijg het ongeveer tot de helpft op. Het is heerlijk!

Hierna doen we nog een drankje en darna duik ik in bed.

Dag 87: Zijn we wat vergeten?

2008-11-15T22:09:00.003+01:00

13 november

Vanmorgen vroeg onze bedden uit, want we moeten om tien over zeven bij de buscompagny staan emt onze tassen. Wilde esther eerst nog wandelend erheen, ik ga voor een taxi en Esther stapt toch ook maar in. Veel te koud en te vroeg om aan de wandel te gaan.

Omdat de taxi veel te vroeg is (dar doen ze hier dus ook aan) staan we om zeven uur al in de lichte vrieskou. Gelukkig komt de bus snel en stappen we, na de tassen gedumpt te hebben, in om op weg te gaan richting Punta Arenas.

Inderdaad in de richting van, want halverwege stoppen we langs de weg en mogen alle mensen die graag door willen naar Ushuaia naar buiten en naar de andere kant van de weg.

Esther in ik zitten allebei op een andere rij met ieder een lid van een klef koppel naast ons. Dat koppel wordt op de stoelen voor mij geplaatst en het meisje wat daar zat komt naast mij zitten. Ondertussen zijn we al weer onderweg. Helaas is het semi cama en met weinig beenruimte. Maar het zit nog steeds redelijk relaxt en dat is fijn als je weet dat je nog een uurtje of tien te gan hebt.

Het weer is ondertussen geweldig. Stralende zon en blauwe luchten.

We rijden wat uurtjes door totdat we niet verder kunnen. We moeten het eiland op en dat kan alleen per ferry. ALs we ons hoofd buiten de bus steken waaien we bijna de zee in. Niet te geloven wat een wind. Ben benieuwd hoe dat op eht water voelt. Vervolgens moet ik wel zeggen dat het zicht op het water en het desolate landschap wel prachtig is. Hier schiet ik dan ook even de enige foto's van vandag. Daarna stap ik weer in de bus m¡om damen met de bus de ferry op te gaan. Hier mogen we er weer uit en ongeveer hangend aan de reling staan we tijdens de overvaart naar het water te staren springen er opeens een paar kleine zwartwitte dolfijnen voor de ferry uit. Zo snel als ze kwamen zijn ze ook weer verdwenen, maar gezien de algehele staat van excitement van de mensen hebben we het goed gezien (al moeten de mensen die Orka begonnen te roepen even langs de opticien).

Als we allemaal in de bus zitten en weer verder rijden worden we begeleidt door een rij toeterende auto´s. Al snel blijkt er een man heel hard achter de bus aan te rennen. Oeps we zijn er eentje van het kleffe koppel vergeten ... maar toch wel raar dat het ondere deel van het koppel niets zegt.... enterwijl iedereen in de bus zich dat bedenkt en de bus alweer wegstuift, bedenkt deel een van het koppel zich dat ook. Dus nu echt paniek in de tent... want vriendinlief is niet aan boord. Buschauffeur en helpen zitten zwaargeirriteerd te kijken terwijl de bus aan de kant gezet wordt. Heel in de verte komt een klein figuurtje aangerend.

Even later zijn we dus weer rustig onderweg. Het kleffe stel voor me zit rustig voor zich uit te staren. Ik kijk naar het landschap en wacht tot we de Argentijnse grens weer gaan passeren. Maar eerst Chili uit.

De ambtenaren zijn gestopt met staken en we gaan lekker snel de grens over. Vervolgens rijden we minuutje of tien door niemandsland voor dat we aan de argentijnse kans mogen wegwaaien. Hier duurt het bijzonder lang omdat we met wat bureaucratie te maken krijgen. Eentje stempelt en geeft het paspoort aan de volgende, maar die behandelt het niet meteen, nee je meot eerst weer in een andere rij. Terwijl deze man mijn paspoort controleert met de gegevens op zijn computerscherm kijkt hij niet op en zonder mij te hebben aangekeken mag ik de grens over.

Hierna in een rechte lijn door het gele en grijze (dode bomen) landschap van Tierra del Fuego totdat de grote besneeuwde bergtoppen van Ushuaia opdoemen. Ik baal er nu al van dat we niet naar de estancia gaan om twee dagen te chillen in de grote leegte, maar hier gaat het ook wel goedkomen.

Tot mijn grote schrik zitten we in een kamer met stapelbedden en gedeelde douches (drie mensen tegelijkertijd) en gedeelde wc's. Absoluut het dieptepunt in mijn hiltonreisstijl.

Vervolgens is het wachten op een Zwitser die Esther op Paaseiland heeft ontmoet zodat we gezamenlijk kunnen eten en een drankje kunnen doen.

Dag 86: Nogmaals te paard

2008-11-15T21:38:00.002+01:00

12 november

Gisteren van acht tot half negen de eigenaresse van de om de laptop gezeten om op zoek te gaan naar een estancia waar men egelstalig is zodat Esther de uitleg ook begrijpt. Dat is niet mogelijk. Uiteindelijk lijken we iets te vinden.

Vanmorgen krijg ik een telefoontje dat het vier uur durende paardrijritje een uurtje later begint. Esther is dan nog een beetje in de veronderstelling dat ze gewoon rond gaatwandelen op een estancia en misschien op een paard stapt. Ik haal haar hier maar een klein stukje uit...

Als we opgehaald worden blijkt Heidi uit Engeland te komen (de eigeneresse van het paardrijgebeuren) en de tolk die voor Esther mee gaaat komt uit Mexico. Gezellig kletsend rijden we twintig minuten naar de estancia, welke de oudste van de stad is. De eerste nederzetting hier in Puerto Natales.

Als we de papieren hebben getekend en de chaps hebben omgedaan en de cap hebben opgezet krijg ik William. Een combi tussen een criollo en een stevig engels paard. Maar zeer gevoelig op teugel en been, dus stevigheid in de drassige gronden, maar wel lekker snel reagerend en verrassend wendbaar. Helemaal goed.

Ook Esther stapt op en we kunnen vertrekken. We wandelen meteen door rivier een, en als eenmaal ook het paard van Esther door zijn koudwatervrees heen is kunnen we echt op weg.

We wnadelen door drassige gronden en doe het rustig aan. Na ongeveer twee uur komen we aan de Milodon cave, die we twee dagen ervoor al hebben bekeken. We gaan dan ook voor de snack in het restaurant (nou ja ik drink een koffie en eet wat, de rest zit te kijken hoe ik eet en drink en hoe degaucho zijn koffie naar binnen slurpt). Hierna gaan we er weer vandoor en gaat de lichte mierzer even over in een stevige regen. We gaan meteen even een versnelling sneller en dat zorgt ervoor dat ik even bij de gaucho informeer of ik nog een versnelling harder kan... en dat kan. Samn met de gaucho sprint ik er vandoor in een bevrijdende galop. Dit heb ik toch wel lang gemist.

Geheel weer fris wandelen we verder richting huis. Als we voor de laatste keer door de rivier gaan (diverse keren gedaan, maar deze is het diepst) geeft de gaucho gniffeled aan dat ik esther op de foto moet zetten... ben niet helemaal op tijd om haar op het diepste punt op de foto te zetten, maar uiteindelijk toch eentje terwijl ze nog in het water zit. Bij het volgende kleine stroompje ziet mijn paard een opstapje onder water over het hoofd (niet geheel onlogisch) en in de laatste meters gaanw e bijna gezamenlijk onderuit in het water. Het blijft gelukkig bij heel wat gespetter en wat moddervlekken.

Hierna komen we weer aan bij de estancia en huppen we van het paard de auto weer in om richting Puerto Natales te vertrekken. In de avond eten we voor de derde keer bij Mesita Grande... Een pizzaria met drie grote tafels waar iedereen aanschuift en waar ze onder andere heerlijke king crab pizza´s serveren!

Dag 85: Genieten in de gietende regen en loeiende wind

2008-11-11T22:35:00.007+01:00

11 november 2008

Vandaag kan ik uitslapen, was het niet dat Esther er wel vroeg uit moet voor haar trip. Helaas. Maar ik kan mij nog wel een keertje omdraaien. Maar daarna kom ik er toch maar uit en maak mij klaar voor ontbijt en hang nog wat rond. Om half tien word ik opgehaald door Lorena en een uur lang rijden we richting de estancia.

Vanmorgen, terwijl ik aan het hangen was, hoorde ik dat gisteren de grens met Argentinie dicht was. Vandaag bleek dat nog steeds zo te zijn. Misschien dat ie morgen weer open ging. Staking. Ben benieuwd. Morgen hoeven we nog niet de grens over, maar de dag erna graag wel. ALs we langs de grens komen met de auto is het er ook akelig stil.

Uur later sta ik op de estancia, sprint ik even naar de wc, prop nog een banaan achterover en mag Lorena´s man richting de stal volgen. Hier staan twee perfect gezadelde paarden klaar. De voorste is voor mij. Opstijgen is even wennen, voornamelijk omdat ik een grote zware jas aan heb. En voor het eert sinds jaren heb ik ook weer een cap op.

In eerste instantie had ik begrepen dat de gehele tour een uurtje of vier zou duren. Maar al snel klimmen en klauteren we te paard naar grote hoogten. De lama-achtigen, de guanaco's, hoor ik hier voor het eerst geluid maken en het lijkt wel of er een paard hinnekt, met een raar geluidje erachter aan. De paarden zijn ook meteen attent. De beesten maken dat geluid lange tijd richting ons, maar iedere keer als we dichterbij komen, rennen ze snel weg.

Al snel komen we op een hoogte dat we half tussen de wolken rijden en dat er geen begroeiing meer is. Het uitzicht is verpletterend, maar gezien de donkere wolken en de onophoudende regen is het niet echt mogelijk het vast te leggen. Alle kleuren geel en groen zijn gedurende de rit te aanschouwen.

De afdaling is stijl, zelfs zo stijl dat ik van waar ik zit een stuk zelfs niet kan zien, waardoor we ook maar even afstappen en we rustig met de paarden aan de hand naar beneden wandelen.

Vervolgens gaan we in een andere hoek kijken naar een tien dagen oud veulen en als we nog 20 minuten verder rijden blijkt dit te zijn om te checken of een ander veulen al geboren is (en dat is het, al staat het nog wankel op de beentjes).

Ondertussen zit ik al drie uur te paard en oet ik eigenlijk wel heel nodig naar de wc. Maar in deze omgeving zeur je niet, kijk je alleen om je heen en geniet je van de prachtige vergezichten, de uit de bushangende mensen als ze langsrijden (laatste stukje van 10 kilometer volgen we de weg, maar wel op zijn land) en het feit dat ik hier ben en op een paard zit. Het liefst zou i jullie willen laten zien wat ik gezien heb, maar het laat zich helaas niet op foto vastleggen, maar het is geweldig.

Maar ook geweldig koud, en als ik vijf uur na het opstappen weer afstap ben ik blij weer een stukje te kunnen lopen om op te warmen.

Hierna weer terug naar de stad (onderweg zie ik rijen bussen en auto´s voor de grens staan, maar deze is nog potdicht.... het gehele land overigens) en snel onder een hete douche. Dan merk je pas hoe koud je wordt.....

Dag 84: Onbeschrijvelijk mooi

2008-11-10T23:46:00.003+01:00

10 november 2008

Vandaag moeten we gevoederd en wel om half acht klaar zijn, dus het wekkertje gaat bijtijds. We gaan vandaag een dagje het park Torres de lPaine binnen en de verwachtigen ijn bijzonder hoog gespannen. Mede door de vele regen die hier afgelopen twee weken is gevallen lijkt drie dagen wandelen ons geen goed idee, maar een dagje in een busje naar diverse hoogtepunten scheuren is vast prima te doen.

Als eerste stoppen we bij de Milodon grot, waar we inwandelen en een uitleg krijgen in het Spaans en Engels (ook fijn een engelse gids, hahah) waarna we te horen krijgen dat we even op drie meiden moeten wachten die nog aan onze groep toegevoegd gaan worden. Dat zou 5 minuten duren. Na tien minuten zijn alle groepen die na ons arriveerden al weer wegen staan wij nog. De chauffeur gelooft het wel en begint vast te rijden als de gids belt om te zeggen dat we de taxi met de meiden wel tegemoet rijden. Als we 10 minuten later bij de splitsing komen en nog geen taxi hebben gezien krijgenw e toestemming om door te rijden. Gelukkig. Geen zin om daar op te wachten!

We stoppen vervolgens nog ergens in de middle of nowhere bij een klein nederzettinkje waar je wat soevenirs kan kopen en wat eten en drinken. Esther komt er hier achter dt haar pasje kwijt is en we zoeken even alles af (later blijkt dat we vergeten waren deze uit de machine te halen, gelukkig heeft dat ding het opgegeten en hebben we het vandaag met mijn niet al te goede spaans aan de bankmensen en bewaking kunnen uitleggen en heeft ze `m veilig en wel terug), maar het levert niets op.

Als we weer opkijken zien we in de verte indrukwekkende pieken en de volgende uren rijden we langs meren met de mooiste kleuren groen en blauw en grijs, en zelf een gletsjer en een waterval en kijken we naar de mooiste pieken en zijn we een paar uur lang in een waauuuw wat mooi mood. Bij de laatste stop begint de wind wel weer heel erg aan te trekken en dat is net als we over en groot strand naar lake Grey wandelen en over een hangbrug moeten en zo. En we hebben het hier echt over een goed windkrachtje 8 tot 10 denk ik (recht lopen is bijzonder lastig, en vooruitkomen soms ook) en de slappe lach krijgen helpt dan niet echt met het maken van meters. maar mooi ruig en wild is het allemaal wel.

Lekker uitgewaaid stappen we weer de auto in om terug te gaan naar Puerto Natales.

Morgen gaat Esther de boot op om een gletsjer en ijsschotsen te bekijken en ga ik een half dagje paardrijde nen een half dagje dit brakke lichaam rust geven. Tijdens dat uitrusten hoop ik ook weer eens wat foto's voor jullie te updaten. Kunnen jullie dit mooie uige land ook aanschouwen.

tot snel!

Dag 83: Grensformaliteiten

2008-11-10T23:23:00.002+01:00

9 november

One bus vertrekt ergens tussen kwart voor acht en acht, dus we besluiten bijtijds een taxi te laten komen. Volgens goed Argentijns gebruik staat deze 10 minuten eerder al op ons te wachten en staan we dus bijzonder vroeg bij de bus te wachten.

Iets over half acht kunnen we onze spullen in de bus gooien en rond achten verlaten we El Calafate en Argentinie. De eerste paar uur van de trip rijden we door een verlaten landschap met hier en daar een schaap, een karkas van een schaap en wat lama-achtige dieren

Na een paar uur komen we bij de Argentijnse Duoane aan en mogen we met z'n alle de blubber en de regen in. Ook hier waait het en we staan in de middle of nowhere, dus we waaien ook bijna weg. Gelukkig mogen we er allemaal snel door zoals tot nu toe gelukkig iedere keer) en rijden we een paar kilometer door niemandsland tot we bij Chileense grens aankomen. En daar begint het gedonder.

Allemaal mogen we er weer in dit takkeweer uit, nu met al onze bagage... Inderdaad.... alle bagage. Vervolgens mogen we met z'n alle in een klein hokje staan staan en na verloop van tijd gaat er iemand beginnen met het controleren van de bagage aan de ene kant en aan de andere kant begint met met de paspoorten. En alle briefjes die we hebben moeten invullen en welke daar in een keer weer bijkomen. NIets verbaasd ons hier meer, dus dat doen we allemaal.

Krap half uurtje na binnenkomst mag onze tas op tafel. Terwijl ik meekijk met wat die man bij mij doet (alleen handen langs de zijkant) hoor ik naast mij: What is this?, waarop ik Esther redelijk duidelijk hoor zeggen: Tampons. Ik kan er niets aan doen, maar schiet behoorlijk hard in de lach en kijk naar de man, die ook maar begint de lachen, maar toch ook wel behoorlijk rood wordt. Zowel de man die met de tas van Esther bezig is, als de man die met mijn tas bezig is, hebben het per direct met onze bagage gehad en we mogen alles weer dichtritsen en terug de bus in.

Hebben we natuurlijk geen probleem mee, hahahaha

We zijn nu dus in Chile.... Chileens Pategonie.... Ik sukkel in slaap en schiet veertig minuten later wakker als we een stadje in rijden. Puerto Natales. Onze eindbestemming.

Eenmaal uit de bus krijgen we redelijk snel de weg uitgelegd naar ons hotel net buiten het centrum. Kleine 10 minuutjes lopen later staan we voor de deur en niet veel later gooien we onze tassen neer om weer wat blokken terug te lopen en wat te gaan eten. Honger!! Maag is helemaal van de rel, en van de koude het verhitten en verrookte restaurantje instappen doet niet heel veel goed, maar ik krijg toch wat salade en advocado weg.

Hierna lopen we rond en bewandelen onderanderen de kust. Je Wilt hier liever niet dood gevonden worden, maar voor een paar dagen is het hier wel heel erg indrukwekkend. Die striemende wind (helaas ook meer dan geregeld met striemende regen), met donkere luchten, scheefhangende bomen en dat gelige gras en de meest prachtige luchten... Het is geweldig mooi.

En koud.

Als we in een regenbui weer terug aankomen in het hostel vallen we neer met bijna gevoelloze vingertjees. Brrrrr. Misschien was handschoenen meenemen geen slecht idee geweest! Morgen beter.

Het is ondertussen zeven uur en de engelssprekende vrouwelijke helft van het eigenaarsstel is terug en we boeken een tour naar Torres del Paine en winnen informatie voor de andere dagen in.

We eten vervolgens rond een uurtje of negen in een leuk uitziend tentje, maar met een brok vlees vol met zenen en vet.... Dat laat ik dan ook maar staan en duik vervolgens enigszins rillend mijn bedje in. Morgen Torres!

Dag 81 en 82: Niet al te veel ijs vandaag

2008-11-10T23:13:00.005+01:00

7 en 8 november

Vanmorgen vroeg opgestaan want we moeten op tijd klaar staan. Er is geen ontbijt, maar ik kan wel een lunchbox ophalen en die zit vol zat om als ontbijt en lunch te dienen. En vooordat ik daar aan begin eet ik wel een energiebar. Terwijl ik die oppeuzel krijg ik op eens het gevoel dat ik Esther uit de badkamer meot slepen en de badkamer even voor mijzelf moet innemen... Dat valt niet goed.... Is het ook niet ,want daarna doe ik het nog drie keer.

Lichtelijk scheel stap ik de bus in en blijf heel stil zitten. Zodra we er anderhalf uur later weer uit mogen stappen rol ik er bijzonder voorzichtig uit, maar het mag niet baten. Sterretjes overal. Ik loop nog even mee naar het plattegrondje van de Perito Mereno, loop nog even mee naar de eerste twee balkonnen om wat ijs naar beneden te zien donderen, maar krijg dan echt warte vlekken voor mijn ogen en begin te hyperventileren... Joy, zit je dan een kilometer van de hut af.... Al struikelend loop ik weer naar boven en Esther gaat op zoek naar de gids. Die vindt e gelukkig redelijk snel en ik word naar een bus gewandeld waar ik mag gaan liggen en die om drie uur vertrekt (het is dan nog geen half twaalf). Terwijl de rest van de groep geniet van het uitzicht op de perito lig ik te klappertanden van de beroerdheid, en terwijl zij op de gletjser lopen en van een prachtig uiticht en een whiskey met gletsjer ijsgenieten ben ik op weg naar het hostel en mijn bed.

Rest van de dag doe ik zoals je wel kunt bedenken helemaal niets meer.

Dag erna overigens ook niet. Nog steeds misselijk en niet heel erg bewegelijk.Ik blijf de hele dag in bed en sluit af met een soepje. Na het soepje informeren we nog even of we nu al met de credit card kunnen betalen. Waarop blijkt dat dat niet kan. Nu hebben we het op twee verschillende dagen gevraagd terwijl we saampjes stonden, dus we wete nzeker dat we niet gek zijn en dat ons echt tot minimaal twee keer toe is gezegd dat het kan, maar er blijkt helemaal nie zo'n apparaat te zijn. Vaag... en lichtelijk geirriteerd gan we de kou in om te pinnen om te kunnen betalen. Hier blijkt dat de helft van de toeristen opeens geen geld meer kan opnemen, maar ik gelukkig wel en kunnen we dus alsnog betalen.

Dag 80: In El Calafate

2008-11-10T22:57:00.003+01:00

vervolg

Op het vliegveld aangekoen waaien we bijna weg... de wind heeft iets aangezet.... Gelukkig zitten we snel binnen achter een grote vruchtenshake. Even aan de vitaminen werken. Al redelijk snel daarna kunnen we inchecken en zitten we in de wachtruimte. Hier komt een zwaar bewapende politievrouw vragen of wij een wat russisch klinkende achternaam hebben.... Nee, dat zijn wij niet. Bij de de derde keer dat het ons gevraagd wordt herkend de man achter ons de naam De Knecht (oh, zei ze dat) en even later wordt er ook een tweede naam met Bergen erin genoemd. Wederom niet ons, maar we worden er wel bijzonder nieuwsgierig van.

Ondertussen mogen wij het vliegtuig niet in. Beetje jammer. Uiteindelijk worden we er toch in gelaten en niet veel later horen we achter ons wat gevloek.... de Nederlanders hadden wat snoep in hun koffer gelaten en men wilde die graag even zien.

De vlucht zelf verloopt ook wat vaag. We vliegen iets meer dan twee uur en na ongeveer anderhalf uur vliegen gaan ze opeens eten uitserveren.... terwijl we een half uur later gaan landen.... Het eten is dan ook maar net op...

In El Calafate nemen we een gedeelde bus naar het hostel.... maar ook dat loopt wat vaag. We blijven een beetje als enige over en we mogen er uit bij de terminal... Ehm, nee, graag bij ons hostel! En nu blijkt dat we wederom buiten de dorpsgrenzen zitten. Gelukkig is het een klein gehucht.

We leggen onze spullen neer, vragen of we met credit card kunnen betalen (het kost wat moeite maar het an) en wandelen het dorpje in. We boeken een tour om op de glacier te wandelen en we vallen daarna ergens neer om te eten.

Hierna is het al weer bedtijd.

Dag 80: Van de stad van de chocolade naar de stad van de gletsjer

2008-11-06T16:59:00.002+01:00

6 november

Vanmorgen weer redelijk lang kunnen uitslapen voordat we onze tassen gingen inpakken en even snel wat ontbijt naar achteren gooien. Nigel, de hosteria eigenaar, besteld een taxi voor twee uur en wij wandelen richting de teleferica van de Cerro Otto. Die zit op kilometer 5, terwijl wij op kilometer 4,3 zitten. Peace of cake.

Terwijl we die kant op lopen zien we geen enkel wagentje omhoog gaan. Ik maak me even zorgen dat er geen omhoog gaan, maar het blijkt pas om tien uur te beginnen (het is dan al wel tien over tien, maar dat is een detail). Het kost vervolgens wat moeite om twee losse tickets te kopen (vooral omdat ik per se met 100 wil betalen en het ticket 45 kost) en ze laat vervolgens Esther behoorlijk lang wachten. Een telefoontje wat ze moet plegen gaat zeker voor het verkopen van een ticket. Vaag en niet erg klantvriendelijk.

Als we in het bakje stappen leggen ze er ook een betonblok in en stappen er nog twe engelse dames bij in. Die beginnen meteen tegen ons aan te kletsen (na een... jullie spreken Nederlands, dus dan kan het niet anders dan dat jullie ook Engels spreken...) en vooral ons uit te horen over wat we aan het doen zijn. En waarom we hier zijn. En etc.

nou heb ik een behoorlijke hoogtevrees en halverwege heb ik het er wel mee gehad. Het gaat iets harder waaien en ik wil gewoon even naar mijn voeten staren en niet kletsen. Gelukkig is dat deel snel over en staan we boven. Waar het bijzonder hard waait, maar het uitzicht wel mooi is.

Na het nemen van wat foto´s zijn we verkleumd en springen snel weer naar binnen om een chocolademelk te drinken. Vanuit het ronddraaiende restaurant. Waar zowel ik als Esther een klein beetje misselijk van wordt.

DUs na een half uurtje is het wel weer leuk geweest en springen we weer in het bakje om naar beneden te gaan. De wind is ondertussen aardig aan het opsteken en ik vind het helemaal niets. Het kan mij niet snel genoeg gaan. Vind het dan ook niet heel grappig als we halverwege al wiegend in de wind opeens stilvallen. Hup! Gaan met dat karretje, ik wil weer veilig beneden staan!

Vijf minuten later sta ik weer veilig benedenen en wandelen we naar dit internetcafeetje om even de laatste dagen bij te schrijven, wat emails te versturen en om ons klaar te maken voor onze volgende vlucht... die naar El Calafate... waar het snachts nog vriest en waar het overdag ook niet warmer wordt dan ee ngraadje of tien. Dit worden een paar behoorlijk koude dagen voor mij.

Tot de volgende updates!

Dag 79: Op de boot naar het bos en een eiland

2008-11-06T16:40:00.004+01:00

5 november

Vanmorgen de tijd om lekker uit te slapen en op het allerlaatste moment aan te schuiven bij het ontbijt. Hierna gaan we op ons dooie gemakkie naar de bus waar nog even snel een sprintje moeten trekken omdat deze bijna voor ons neusje bij de halte wegrijdt. Maar we zitten er in en kunnen vervolgens 230 kilometer voor ons uitstaren en uitpuffen.

Bij hotel LLao LLao stappen we uit en wandelen rond het hotel om wat foto`s te schieten van het hotel en de prachtige omgeving. Geen wonder dat mensen zo veel geld betalen voor dit hotel (de kamers zijn tussen de 800 en 1600 dollar), van elke kant zie je een prachtig meer en mooie besneeuwde bergtoppen. Ik schiet zo bergen foto`s.... vervolgens wandelen we weer naar beneden en checken in voor de boot die ons richting Bosque de Arrayanes gaat brengen. We besluiten op de heenweg binnen te zitten en dat is een wijs besluit. De wind laat de golven hoog opspatten en mensen komen doorweekt binnen. De kleine regenbuitjes die af en toe voorbij komen maken het er vervolgens niet direct beter op.

Na een ruim uur mogen we weer van de boot af en wandelen we Bosque de Arrayanes binnen. Dit is het enige bos van dit soort ter wereld. De bomen hebben een kaneelkleurige stam en zijn inderdaad mooi en bijzonder. Maar na het halfuurtje in een groep wandelen heb ik het wel gezien en net voordat het echt begint te regenen stappen we weer op de boot. Precies op tijd dus.

Terwijl wij binnenzitten regenen de mensen boven op het dak helemaal nat.

Een kleine veertig minuten later worden we weer uit de boot gegooid. Deze keer voor anderhalf uur. Het ziet er hier neit heel bijzonder uit en de spaanstalige tour gaat heel langzaam. We besluiten ze voorbij te lopen en zelf een ander stukje te lopen. Al snel wandelen we een extra anderhalve kilometer voordat we groep weer in het zicht krijgen en weer achteraan aanhaken im te zien hoe weer terug bij de boot komen. Even snel een plaspauze en we verlaten het eiland met veel halfdode dennen weer snel. Misschien is het leuk als je nog nooit een echt bos hebt gezien, maar daar hebben we er in Nederland genoeg van, al zijn de bomen misschien iets minder groot en de stammen minder dik en oud en de uitzichten over de baai niet bestaand.

Als we de boot weer opstapen hangen we rustig tot we weer aan land mogen. Snel wandelen we naar de bushalte waar we opeens worden aangesproken door een Nederlands stel wat opent met de zin: Ben je aan de andere kant van de wereld kom je wederom Nederlanders tegen... huhu... alleen zijn wij daar nou net iets minder vrolijk over.... Gelukkig duurt het niet al te lang voordat de bus voor onze neus staat en wij er snel als eerste inspringen en een goed plekje uitzoeken.

In de stad stappen we uit en lopen wat rond op zoek naar internet (wat neit open is) en ingepakte submarinos (niet gevonden) Uiteindelijk vallen we iets over negenen neer in een tentje om lekker te eten.

Rond tienen vinden we de bus weer en stappen snel in. Precie op tijd staan we vervolgens weer op om weer precie svoor onze hosteria uit te stappen.

Dag 78: De 7 meren

2008-11-06T16:21:00.003+01:00

Vanmorgen er weer bijtijds uit, want we worden rond acht uur opgehaald. Het ontbijt staat nog niet klaar, dus we krijgen een pakketje mee. Met hierin de meest lekkere soort cake die ik in een tijd gegeten heb (die van carmen is ook lekker, maar deze heeft iets winterigs, en dat past hier wel) en een appel. Helemaal goed.
In de auto zijn wij de tweede die men ophaalt en is er nog een lijst te gaan. Als iedereen rond negen uur in de bus zit vertrekken we richting Villa la Angostura. Hier stoppen we even voor de wc en een kop koffie. en vertrekken daarna weer. We pakken een ripio en rijden langs de meest mooie uitzichten en plaatjes. We stoppen bij een drietal van de zeven meren, maar dat is natuurlijk veel te weinig. Dit landschap is prachtig en het is wel duidelijk waarom ik recht in mijn gezicht werd uitgelachen toen ik vertelde dat we hier twee volle dagen en twee halve dagen zouden zijn. Je kan hier makkelijk drie weken rondwandelen en van het ene prachtige uitzicht in het anderen blijven vallen. Als je maar eigen vervoer hebt en tijd om heerlijk langs het water en door de bergen te gaan wandelen. Nou ja, wie weet komt er nog een keer een reis vier deze kant op in de herfst.....

We schieten tijdens de stops wel een paar mooie plaatjes, maar het is een beetje irritant om te horen dat we in San Martin twee uur stoppen om te luchen. Wederom een niet zo interessant stadje waar je niet zo bij het water komt (nou ja... eigenlijk wel, maar wij geven de hoop een blok voor het water op, stom). Wel kopen we heel wat submarinos in, om straks in het koude Nederland wat vrienden te kunnen vermaken tijdens het kijken van de foto`s en het aanhoren van alle verhalen (voor de verduidelijking, een submarino is een mok hete melk waar je een brok chocolade ingooit wat langzaam smelt..... en dus zinkt....).

Hierna rijden we tot onze verbazing volgens dezelfde route weer terug. Huh, dat stond niet in de beschrijving. Ach wat. We kijken een beetje naar buiten, dommelen wat weg en stoppen vervolgens weer bij het dorpje van de eerste stop. Hier wandelen we wat winkels in en uit en huppen vervolgens weer in de bus om terug te gaan naar de hosteria.

Het avondeten doen we bij een lokaal tentje. Een van de klanten (er komen voornamelijk mensen voor het afhalen van eten) hoort ons Nederlands spreken en weet drie woorden te fabriceren.... heeft een tijdje in

Na een lekkere pizza wandelen we door de koude wind terug naar de hosteria en lezen in bed nog een paar bladzijdes.

Dag 77: Op naar koelere luchten

2008-11-06T16:12:00.004+01:00

3 november

Vanmorgen vroeg het bedje uit gerold om te douchen en de laatste spulletjes in te pakken. Hierna snel even een klein ontbijtje naar achteren gegooid en daarna de tassen in de taxi gegooid en vertrokken richting het nationale vliegveld. Dat ligt midden in de stad en is dus relatief gezien lekker dichtbij.

Omdat we al webcheck-in hebben gedaan mogen we meteen vooraan in de rij en zijn we dan ook binnen vijf minuten ingecheckt en onze tassen kwijt. We kunnen in een keer door naar boven waar ik snel nog wat foto`s schiet van het uitzicht op downtown.

We kijken even naar de vertrektijden en zien dat de landelijke vliegmaatschappij een vlucht om dezelfde tijd heeft als wij met LAN vliegen, maar dat zij al ruim 1,5 uur vertraging hebben. Wij vertrekken op tijd en om 9.15 zien we Buenos Aires langzaam onder ons vervagen. Op naar koelere luchten dan maar.

Een krappe tweeenhalf uur later staan we op het vliegveld van Bariloche. Tijdens de landing geen enkel huis in de nabije omgeving te zien. Alleen bergen en hier en daar een besneeuwde bergtop. Heel mooi, maar waar is Bariloche?

Dertig minuten met de auto verder hebben we Bariloche ontdekt. We rijden door het centrum naar kilometer 4,3 voor onze hosteria en vallen neer op onze bedden. Beetje uit het centrum maar ziet er wel goed uit.

Als we gesettled zijn pakken we de bus richting de stad en stappen op goed geluk uit de bus als we denken dat we ongeveer in het centrum zijn. Klopt ook wel ongeveer. Volgende stap is op zoek gaan naar een excursie naar de 7 meren en naar Bosque de Arrayanes.

Dit gaat wat moeilijk, want overal zijn de tours in het spaans. Na een aantal pogingen besluiten we voor de spaanse te gaan (privetour in engels is twee keer zo duur) en boeken we bij Turisur.

Hierna vallen we voor een submarino en wandelen we nog wat rond voor wat foto`s (wat een ontzettend mooi meer, maar wat een hoge golven) voordat we terug gaan naar onze buitenwijk en eten bij Tio Jose.

Dag 76: Nog steeds grieperig, maar up and running

2008-11-06T16:02:00.002+01:00

2 november

Vandaag wederom een prachtige dag in Bs As. Gisteren was het gewoonweg heet, maar toen lag ik beroerd met een doek over mijn hoofd op bed. Blugh. Vandaag moet ik wel up en running zijn en gelukkig lukt dat een stuk beter. Het is vandaag ook weer wat meer lenteachtig. Stralende zon met een verfrissend windje. Heerlijk.

In de ochtend check ik alvast in voor morgenochtend en regel ik nog wat met het hotel. Daarna pak ik mijn spullen in en wissel van kamer, zodat er een bed bij past voor Esther. Die arriveert later op de dag na een lange autorit vanaf het vliegveld. We hadden al wel geregeld dat er eentje zou staan, maar die was vervolgens niet zo heel erg goed in de weg vinden, en zo kreeg ze al een hele tour door de buitenwijken van Bs As.

Hierna klein stukje door Belgrano gelopen om even drankje te doen en daarna naar mijn favo eettentje gegaan om wat avondeten te doen.

Morgen er vroeg weer uit, dus bijtijds richting bed.

Griepje....

2008-10-31T13:48:00.000+01:00

Blugh, dus even geen updates...

Dag 73: C.A. River Plate

2008-10-30T13:25:00.009+01:00

29 oktober 2008

Na de les ontvang ik een berichtje van Tito dat er vanmiddag voetbal is. Hij moet tot laat werken, maar ik zou er best heen kunnen. Hmmm ja, inderdaad. Ik eet even snel en ga even online om wat bij te kletsen en ga vervolgens mijn spullen thuis dumpen en spring in een taxi.

In de taxi valt te man bijna weer uit zijn taxi als ik zeg dat ik graag naar het riverstadion wil. Of ik loco ben.... een meisje, toerist alleen naar een voetbal wedstrijd. Ehm ja, waarom niet.... Volgens mij valt dat best mee, maar hij blijft het volhouden.

Vier straten voor het stadion is de gehele buurt afgezet en word ik uit de taxi gezet. Vuier straten rechtdoor lopen. Kan ik....

Terwijl ik wandel kijk ik even om mij heen om te zien wat er samen met mij oploopt naar de wedstrijd. Aangezien ze zwart rood aanhebben is dat in ieder geval de tegenpartij (newels of zoiets) en ze hebben voornamelijk matjes en een afgetraind lichaam en bier in het handje.... hmmmm...

Stukje verder loop ik tegen een cordon politieagenten met een bijzonder groot kaliber pistool in hun handjes op.... Ehhhh, waar kan ik een kaartje kopen? Ik word een stukej verder gestuurd..... ah kaartjes 24 pesos... das goed te doen. Als ik voor de zekerheid aan het loket vraag of d it kaartjes voor de river kant zijn is het antwoord nee.... voor de tegenpartij, bovenste vak... korte zijde... doe maar niet, das de hardcorekant en heb gezien wat daar in rondwandeld... Dus sdan uitvinden waar ik wel een kaartje voor River kan vinden....

Twee politiegroepen verder sta ik voor een afzetting... aan de andere kant is de riverkant.... Mooi, maar ja hoe kom je daar. Politieagent weet te vertellen dat River kaartjes heeeeeeel erg duur zijn, maar dat ie me wel kan helpen. Vervolgens haalt hij iemand die mij meeneemt naar de andere kant (zonder kaartje mocht ik er niet door) en vertelt dat het kaartje 150 pesos is.... (later hoor ik dat een seizoenskaart 100 pesos is en dat tito die bij zich had terwijl ie twee blokken van mijn school afzit.... GRRRRRRRRR).

Anyway, ik word voor mijn poort afgezet en wandel verder. Eenmaal op mijn plek kijk ik naar het staartje van de tweede helft van het tweede team (wat echt aan de lopende band scoort, ongelofelijk) en kijk wat rond.

Als ik mij net op mijn bankje neernestel voor de eiçchte wedstrijd wordt er meteen door river gescoort... lijkt een vooraankondiging, maar dat is dan ook meteen de enige die ze scoren.... De tegenpartij doet dat ook nog een keer, maar daar hoor je verder helemaal neits van in het stdion. Behalve de fans dan, maar ja de fans maken hier altijd wel herrie ... das altijd wel fijn om naar te kijken en te luisteren. De teams gaan redelijk gelijk op, met wat meer balbezit en kansen voor River, maar scooren gebeurt dus niet echt.

Iedereen blijft netjes van mij af, maar zit dan ook in het familievak en alles blijft rustig. Na de wedstrijd gaat eerst de tegenpartij naar huis en vervolgens de fanatieke kant van River. Als vervolgens ons politiecordon blijft staan wordt het wel een beetje onrustig, maar tot meer dan wat gedrang komt het niet. Vervolgens wandel ik in 35 minuutjes naar huis, eet wat en klets met Tito na over voetbal (grappig hoe nonfans van maradonna opeens fan kunnen worden nu hij bondscoach is en Argentinie terug aan de top moet brengen), zijn studie in Italie en dergelijke...

nu snel naar de les

Beso

Dag 71: Naar de argentijnse kapper

2008-10-28T13:52:00.004+01:00

27 oktober

vanmorgen allereerst naar LAN airlines gegaan om mijn tickets te boeken. Was snel gedaan en voor twee tickets van Buenos Aires naar Bariloche en twee tickets van Ushuaia naar Buenos Aires betaal ik 2600 pesos. Vervolgens naar Aerolinas gegaan (Argentijnse luchtmaatschappij met een slechte reputatie door de vele stakingen en grote vertragingen) voor twee tickets van Bariloche naar El Calafate.... 25oo pesos. Dat is duur! Maar ja ze zijn dan ook de enige die op dit stuk vliegen, en met de bus is het 2 dagen rijden en op een planning van 16 dagen is dat wat veel.

Daarna Santa Fe afgestruind langs wat winkels. Even een neplerentas aangeschaft (de mijne valt uitelkaar en de perfecte leren nog niet gevonden) en een cd van Ting Tings gekocht (klonk wel grappig) Verder nog maar even niets. Eerst maar kijken hoe vol die tas nu eigenlijk zit.

Aan het einde van het interessante deel de metro naar huis gepakt en naar de kapper gewandeld. Had wat voeten in de aarde, want ga maar eens in het Spaans uitleggen dat men het in Nederland met een soort van mesje doet. Lukte dus ook neit helemal. Eerst maar haar laten wassen..... Duurt ruim 10 minuten en op zich wel fijn, alleen dat die jongen ook met zijn gewicht op de wsbak hing, die weer op mijn nek steunde... Daarna mijzelf aan de knipbeurt overgegeven. Uiteindelijk heeft ie er geen ruime centimeter afgehaald, maar meer een kwart centimeter... maar hij was bijzonder tevreden. Ik had het er wel een beetje mee gehad.

Vervolgens ging hij mijn haar drogen... zonder enig product erin. Had hem ook wel kunnen vertellen dat dat zonder producten echt niet in model ging blijven, maar ja, woordje foam kende hij niet en ik het spaanse ook niet. Dus maar geduldig blijven zitten en kijken hoe iemand een half uur (echt waar) aan je haar zit te prutsen. Heb me dus uiteindelijk wel vermaakt. Maar toch maar niet nog een keer.

Vanavond krijg ik een uur durende massage voor 60 pesos... ben benieuwd hoe dat gaat zijn.

nu SPaans. tot later!!

PS: hij vond mijn kapper in nederland wel erg goed.... zo goed geknipt... hij kon gewoon haar werk volgen....

Dag 70: Argentijnse brandweerman.....

2008-10-26T21:42:00.004+01:00

26 oktober 2008.

Als ik wakker word regent het.... bah. En het is ook nog eens zweterig warm. In de kamer in ieder geval en het raam staat gewoon open. Pffff. Eerst maar eens douchen. Als ik dit gedaan heb regent het nog steeds. Dus maar niet naar Mataderos (een deel van Bs As waar men eerder het betere slachtwerk deed en waar nu alle facetten van het gaucholeven wordt uitgebeeld) maar gewoon in Buenos Aires zelf.

Ik zet een aardige wandeling uit en wandel naar de subte. Stap in op mijn oude vertrouwde groene D lijn en stap uit bij Pueyrredon en wandel richting Recoleta (oa de begraafplaats, maar die heb ik nu in totaal drie keer gezien. Genoeg dus). Dit wandelingetje is al goed voor acht blokken, vervolgens doorkruis ik alle parken en maak eindelijk foto´s van de bloem die in 2002 ¨gepland¨ is. Hij is mechanisch en gaat in de ochtend open in de avond weer dicht. Maar nu is ie ondanks de bewolking open en ik schiet snel wat foto´s (als de lucht komende week blauw is en ik heb niets te doen dan kom ik nog een keertje terug) en wandel verder. Kom bij het museo Nacional de Bellas Artes en wandel naar binnen. De toegang is gratis (nu in ieder geval) en ik wandel een uurtje rond om alle grote schilders van deze planeet te bekijken. . Na ruim een uur heb ik het wel weer gehad en wandel weer naar buiten. Tot mijn grote geluk is de zon gaan schijnen en is het benauwd maar zonnig. Jippie.... loopt toch een stuk lekkerder, hahahaha Heb ondertussen weer een blok of 6 gewandeld en val neer voor lunch.

Na de lunch weer tijd om verder te gaan. Heb nog niet echt in Once rondgewandeld en besluit er nu heen te lopen.

Once is voornamelijk shoppingmall Abasto en het voormalig thuis van Carlos Gardel.... en het is ook een blok of 19 wandelen. Maar wandelen is nog altijd sneller dan terug naar de metro, deze naar het eindpunt Catedral nemen, dan op de rode B lijn overstappen en dan weer bij Carlos Gardel (metrohalte soppingmall Abasto) uitstappen.

Al wandelend schiet ik nog wat foto´s en voor ik het weet sta ik voor een brandweerkazerne en wil ik van buiten naar binnen een foto nemen.... Er staat een brnadweerman in de deuropening en ik vraag of ik een foto kan nemen.....

Natuurlijk kan dat en ik word meteen mee naar binnen gesleept en krijg een hele uitleg over wat de meest belangrijke wagen is, welk gereedschap elke wagen heeft, krijg het masker op (heel fijn) en de zuurstoftank op mijn rug (5 kilo, meest zwaar in die hitte) en krijg hierna nog meer uitleg over hoeveel water er in de tank zit en welke waterkop waarop aangesloten moet worden en weet ik wat allemaal niet meer. En ik word aangekleed als brandweervrouw. Nou ja, ik heb het wel gezien bij de jas en dat ding op mijn hoods. De schoenen en broek sla ik even over, de hitte slaat me nu al uit het gezicht.... Warm die kleding.....

Hierna snel weer naar buiten en richting Abasto. Hier loop ik een rondje aan de buitenkant (binnenkant ken ik al van regenachtige dagen 3 jaar geleden) en omgeving. Schaf snel een fleece voor straks in Pategonie aan en wandel een blok of 10 terug naar de subte en ga richting huis. Even wat water bijtanken en jullie op de hoogte brengen van mijn avonturen....

Dag 69: La Plata

2008-10-26T21:20:00.003+01:00

24 oktober

Voor dit weekend had ik eigenlijk een weekend strand gepland. Lekker naar Mar del Plata, maar er is regen voorspeld. En dus besluit ik in Bs As te blijven. Pak volgend jaar wel wat strand mee in Brazilie of Colombia. Nu lekker lui in de stad. Nou ja, in de stad... ik vertrek naar de hoofdstad van de provincie Buenos Aires, La Plata.

Bij verre na niet toeristisch en dat is aan alles te merken. Na de 56 kilometer in ruim anderhalf uur te hebben afgelegd sta ik op een redelijk verlaten station. Fijn, dat schiet op. In Buenos Aires was ik namelijk al gewoontegetrouw tot Catedral blijven zitten, terwijl ik er bij 9 de Julio uit had gemoeten.... nu kan ik ook vanaf Catedral een verbindende metro naar de lijn die naar Constitucion gaat pakken, maar dat is weer een metro extra.... en ruim 15 minuten langer. Maar ja, niets aan te doen.. heb geen zin om weer via buiten terug te lopenen een station terug te gaan. Duurt ook waarschijnlijk net zo lang... bij Constitucion wel in een keer de juiste trein te pakken (retourtje kost 3.30 peso... en dat had ik contact en gepast bij me, dus dat scheelde weer 10 minuten in een lange rij staan wachten). Maar ik sta hier dus op een station waar geen toeristeninfo te vinden is (is wel in de stad, maar niet open in het weekend...) en waar men heel snel Spaans ratelt als ik vraag hoe ik in het centrum kom. Uiteindelijk duwt iemand mij met mijn neus op de juiste bus (oh, bus 307... het had ook een kruizing kunnen zijn, want in tegenstelling tot alle andere steden in Argentinie heeft deze stad geen straatnamen, maar traatnummers) en sta ik 10 minuutje later voor de cathedraal.

Dit moet de grootste in Zuid Amerika zijn en dat geloof ik zo. Wat een monsterlijk groot ding! Ik loop er een rondje om heen en vergaap me een beetje. Enorm.... Voor de rest is het een slaperige saaie stad, maar dit ding is apart.... En ik vergaap me nog een tijdje.

Daarna ga ik weer aan de wandel, sla wat lunch achterover en wandel weer verder. De blauwe lucht vertrekt naar grijs (wauw de weersvoorspelling klopt) en de wind trekt iets verder aan. Het is nog steeds prima te doen in vestje, maar er lijkt inderdaad regen aan te komen.

Rondh alf vijf ben ik al wandelend weer bij het station aangekomen en word meteen naar de trein gedirigeerd. Deze is hier overigens ook wel bijzonder. De trein rijdt niet heel erg hard (maar dat had je al voelen aankomen nadat ik had geschreven 56 kilometer in ruim 1,5 uur) maar de deuren gaan dan ook niet dicht. In trein een waren er van die halve deuren, maar deze heeft hele, waarvan er telkens eentje open blijft staan. Wel handig voor het snelle uitstappen (heb er wel een foto van gemaakt, maar die camera nu even niet bij me).

Op het metrostation schie ik snel wat foto´s vande muurbetegeling en ga dan richting huis. Home sweet home voor nu nog even...

Dag 68: Reserva Ecologica Costanera Sur

2008-10-26T20:51:00.004+01:00

24 oktober

Vandaag schijnt het zonnetje wederom en besluit ik naar het reserva te wandelen. Dat ligt achter de diques en is een waar hardlopersparadijs. Maar ook voor de wandelaar is het prima. Je kan diverse routes nemen, en ik neem degene waar 2,5 voor aangegeven wordt. Paar kilometer kan geen kwaad en ik heb voldoende water bij me en nu nog even een verkoelend ijsje bij de hand.

Vanaf het park heb je ene leuk uitzicht op Buenos Aires (een deel van de skyline, deze zie je ook vanuit Colonia) en zie je vooral veel groen en adem je schone lucht in. En je ziet de Rio de la Plata. Niet iets wat je in veel delen van Buenos Aires kan zeggen.

En ik zie mijn eerste leguaan live en een kolibri. Denk ik, het is in iedere geval een vogeltje wat ongeveer net zo groot is als mijn vinger en heel gekleurd. En ik zie heel veel schaars geklede mensen hardlopen. Over het algemeen net iets minder interessant......

Na twee ruime uurtjes wandelen en om mij heen kijken beland ik dan toch weer bij het beginpunt (Dique 3) en val ik neer voor een goed kopje capuchino. Zlefs boven de nederlandse prijs, want dit is natuurlijk hip en duur Buenos Aires, maar wel even lekker en verkwikkend (ten aanzien van de caffeine) en dat geeft de burger de moed om de Subte in te duiken....

2008-10-24T17:13:00.002+02:00

Komende paar dagen zal ik bij de berichten van de afgelopen twee weken steeds wat foto´s plakken. Net wat foto´s geplakt van de kleine camera, komende dagen de nikon.

Dag 66: Naar de dierentuin...

2008-10-24T16:29:00.006+02:00

22 oktober

Na de les de metro richting de dierentuin gepakt. Vandaag is het namelijk en mooi weer en de dierentuin is open. De toegang is maar 15,5 pesos, maar ik heb alleen honderd pesos. En dat is een probleem, want dat wil ze niet wisselen. Ik heb de twee mensen voor mij in contact zien betalen, dus ik weet dat ze het in de kassa heeft, maar zij zegt niets te hebben... zucht... Tuurlijk heb ik ook een credit card.... alsjeblieft.
Hierna loop ik de dierentuin binnen. Tot mijn verbazing zie ik dat je overal voer kunt kopen. Wat blijkt nu, een deel van het loslopende en vastzittende spul mag je voeren. Dat is nog eens een handige manier om je spul te voederen. De mensen betalen er met grif voor en jouw dieren zien er gevoederd uit. Nadeeltje is dat men ook de dieren gaan voederen die ze niet mogen voederen. Ondertussen van Tito berichtje binnengekregen dat er v anavond voetbal is. Hij gaat neit, maar vriend wel. Probeer terug te sms-en maar tegoed is op. Nieuwe al gehaald, maar geen idee hoe op te laden, dat hele verhaaltje gaat me in het spaans net iets te snel. Gelukkig lopen er heel veel meiden rond in de dierentuin die een beetje saai voor zich uit zitten te kijken terwijl ze toezicht houden.... eentje wil er vast wel voor zorgen dat mijn tegoed aangevuld wordt... en inderdaad. Heel handig en heel erg bedankt!

hierna wandel ik weer verder. Het reptielen en oerwoudgebeuren sla ik over. Ken ik ondertussen wel en heb geen zin nogmaals kleine bedragen (5 pesos) met creditcard te moeten betalen. Genietend van het weer (ze hebben hier wel gemeen buitende motachtige vliegjes) en mijn 7upje met een of andere smaaktwist kijk ik naar alle dieren en gebouwen.

Maar na anderhalf uur heb ik het wel gehad en sla ik bij de dierentuin rechtsaf en wandel richting huis. Toch even vragen hoe het zit met die wedstrijd. Je hebt namelijk twee grote rivalen Boca (lieveling van alle buitenlanders en de club van Maradonna, gelegen in het toerisitsche boca... alleen die straat dan, de rest is te gevaarlijk voor toeristen) en River. Boca staat momenteel vijfde, maar river enalaatste en zit net zoals het nationale team in een grote malaise. En aangezien ze net drie dagen geleden ten onder zijn gegaan tegen Boca is het de verwachting dat er weinig mensen naar de wedstrijd komen. Besluit dan maar neit te gaan. En achteraf maar goed ook. Als ik even op tv langszap is het stadion bijna leeg en gaat river wederom kansloos ten onder tegen een of andere mexicaans team.

In plaats van naar River wandel ik naar DHL om mijn contract op te sturen. Ruim 62 dollar later krijg ik bericht dat het contract maandag (huh, het is nu woensdag) aankomt. Niet echt wat je noemt een snelle service voor dat geld. Maar ja, het is nu eenmaal 10.000 kilometer.

morgen weer een dagje relaxen en dan vrijdag weer op pad voor nieuwe avonturen in de stad en omgeving.

Dag 65: de charme van Buenos Aires

2008-10-22T14:47:00.002+02:00

22 oktober

De charme van Buenos Aires is niet alleen dat het gisteren tot een uur of vijf goot van de regen en donderde van het onweer en van het een of het andere moment de zon ging schijnen en de mussen weer bijna dood van het dak vielen, maar het zijn wel van die kleine dingetjes.

Vanmorgen om tioen uur stapte ik de metro in. Die vulde zich binnen een paar haltes redelijk snel. Alle zitplekken waren natuurlijk gevuld en ook het gangpad stond aardig vol (ik stond netjes zonder handjes..... goede evenwichtsoefening) en opeens wurmt zich een mevrouw zich langs iedereen, vertelt een kort verhaaltje en begint op haar viool te spelen en probeert vervolgens haar CD a 20 pesos te verkopen. Niemand koopt dat, maar wel veel mensen hebben kleingeld in hun zakken en geven dat dan.... Het heeft toch zo zijn charme, of niet?

Maar zoals gezegd schijnt de zon weer, dus vandaag ga ik wederom proberen naar de dierentuin te gaan. Morgen meer.

PS: Een brief per koerier laten versturen van Argentinie naar Nederland is iets wat je niet wil.... het kost meer dan 60 dollar! Vrijdag ga ik even kijken of Fedex toevallig net iets goedkoper is dan DHL.

Dag 64 Gietende regen....

2008-10-21T14:52:00.002+02:00

21 oktober

Voor de mensen die jaloers begonnen te worden bij berichten over een temperatuur van 26 graden en meer, vandaag en de komende drie dagen hebben we weer gietende regen (ben toch maar overstag gegaan en heb een paraplu gekocht).

En als het hier regent, regent het ook goed. Zo regende het dus via de ramen bij mij naar binnen (heb ik toevallig aantrekkingskracht op water IN huizen) en staan de straten tot ongeveer aan je enkels vol. Alleen langs de stoeprand natuurlijk (nou ja, nu in ieder geval, het kan letterlijk tot aan je knieen staan hier), maar het zorgt ervoor dat je elke 50 meter even aanloopje meot nemen en moet springen. Vast ook weer ergens goed voor.

PS: Nog steeds erg blij hier te zijn en nu al beetje aan het balen weer terug naar huis te moeten... ondanks de regen.

Dag 63: Het is lente!!

2008-10-21T14:47:00.003+02:00

20 oktober 2008

Nou ja, het is natuurlijk al een tijdje lente, maar het weer is vandaag helemaal te lekker. Het ise en graadje of 26 wen er waait een verfrissend briesje. Na de lessen wilde ik naar de dierentuin, maar die is op maandag gesloten. Maar voordat ik daar achter kon komen heb ik eerst twintige minuten met de metro stilgestaan. Was even aan beide kanten gestremd. Gezien de drukte in de metro was het neit heel erg, want iedereen liep meteen bijzonder geregerd de deur uit. Ik bleef lekker zitten en had deze keer een oude deftige mevrouw van Braziliaanse afkomst maar al jaren wonend in Bs As die haar engels wilde oefenen...Maar de dierentuis was dus dicht.Daarna wilde ik naar de parken van Palermo, maar zag aldaar dat het park Holanda helemaal gesloten is voor een opknapbeurt en dat het planataruim (of iets dergelijks) ook op maandag dicht is. Nou ja niet getreurd, even in de parken hangen is zoiezo wel lekker met dit weer (even snel ijsje gescoorde n wat extra water) en daarna ben ik richting huis gelopen en weer even een korte pauze bij de racebaan gehouden. Weer een verkoelend drankje en even de paardengeur opsnuiven.

Daarna echt richting huis.

Dag 62 : Het perfecte kopje capuchino

2008-10-20T15:07:00.007+02:00

19 oktober

vanmorgen vroeg even gecheckt of het paardrijden bevestigd was. Was het niet. Dus nog maar twee keer omgedraaid, lekker lui gedouched en rustig ontbeten. Uitgecheckt bagage achtergelaten (handig zo´n klein koffertje) en vervolgens rustig het dorpje in gewandeld. Aan de kust bij een tentje gaan zitten (het waaide net iets te hard om op het strand te zitten) en een kopje capuchino met crema de leche gevraagd. Kreeg echt het perfecte kopje koffie (te erg voor woorden, maar heb het zelfs op een filmpje gezet, download ik binnenkort wel even) en heb er echt van genoten. Ondertussen ook even mijn huiswerk er bij gepakt. Ben ondertussen bijna bekomen van de onregelmatige werkwoorden in de presente. Verleden tijd meot ik ook nog even aan wennen. Hopelijk mag ik daar nog even een weekje over doen.

Koffietijd gaat over in lunchtijd en ik geniet nog steeds van zon met af en toe een wolk. Ik lunch rustig enterwijl ik de laatste happen van mijn ensalade dfe frutas neem vraagt iemand of het zonnescherm op mag. Okay, tijd om te gaan. Ik klots de laatste slokken water naar achter en ga nog even aan de wandel.

Om kwart over vier wandel ik het hotel binnen om mijn koffer op te halen en om half vijf ben ik ingecheckt en wel.... Weer meer stempeltjes in mijn paspoort. Fijn.

Wederom stap ik op de boot en voor de vierde keer is het gewoon een andere boot. Deze keer lijkt de boot nog het meest op de gene die ik de eerste keer had, en ik moet zeggen, geen last van de golfjes. Pilletje helemaal voor niets genomen (neem ik een keer een reispil, zijn er geen schommelingen). Beetje vermoeid door het pilletje stap ik een uur later van de boot en wandel richting de Subte. Onderweg bijna omvergeblazen door bussen vol met Boca aanhangers. Ze hangen in uit en om de bussen... Ziet er naar uit dat Boca de stadsderby gewonnen heeft en River (de ploeg van Tito) verloren heeft.

Thuis hangt Tito beetje zielig in zijn Rivershirt in de tuin. Hij was dus in het stadion. Het zieltje... Omdat er verder niemand thuis is en hij meot studeren voor examens, vraagt ie of ik ook even beneden kom studeren. Dat lukt me een half uur, daarna dommel ik bijna in slaap, toch maar even de krant doorbladeren. Iets over negenen heb ik het g ehad en ga ik bij mijn favo buurttentje eten. Een heerlijke bife de lomo met wat salsa en een maiskolf. Misschien niet veel, maar met een alfagor als toetjes is het prima te doen voor het tijdstip(had ik al gezegd dat Argentinie heeft besloten gisteren de tijd aan te passen... deed men drie jaar geleden niet, schijnt hier niet met de regelmaat van de klok te gebeuren, maar nu dus wel, in Uruguay was ie nog hetzelfde, daar veranderde dus niets).

Hierna nog wat televisie gekeken (woordjes raden .. de ondertiteling in het spaans staat er meestal net iets sneller dan er engels gesproken word... .fijne oefening) en rond twaalven lekker in slaap gedommeld.

Dag 61: tranquilo... Carmelo

2008-10-18T20:23:00.005+02:00

18 oktober.

Rustig opgestaan. rustig gedouched. rustig gegeten. rustig naar het station gelopen voor een buskaartje. rustig wat rondgelopen en daarna heerlijk relaxt in de bus gezeten en gekeken naar het voorbij glooiende landschap. Het laat zich niet mooi op een foto zetten, het is ook niet bijzonder, maar heerlijk om doorheen te rijden. Hier en daar ook een wijngaard. Er schijnen er zeven in Carmelo te zitten.

In Carmelo totale stilte. Waarom ik nou hier toch weer heen moest. Na rondje lopen weinig bijzonders gezien. Totale rust. Meer niet. Ook prima. Maar houd toch even een taxi aan om op zoek te gaan naar een jesuit estancia. Kom ik toch net iets meer in de middle of nowhere. Ook hier alles tranquilo. Heerlijk.

Hierna terug naar het stadje. Even brug bekijken en de diverse pleintjes en even mijn bus een anderhalf uur naar voren halen... En even op internet voordat ik zo de zon wee induik om naar de bus te gaan om op tijd te zijn voor een nieuwe magnefieke zonsondergang in Colonia.

wie weet wat het leven morgen brengt... paardrijden of wederom een dagje lekker tranquilo zijn....

Het leven hier heeft een heel ander tempo dan in Buenos Aires, en dat terwijl het maar 46 kilometer (door een grote plas water) van elkaar gescheiden is. Bevalt me wel. Zou hier wellicht ook wel drie weken niets kunnen doen. Beetje van strand naar strand en van een klein rustig rustiek oud dorpje naar het volgende .... ach wie weet....

Dag 60: Terug in het land van de mate

2008-10-18T20:01:00.007+02:00

17 oktober

Wat vliegt de tijd toch. Kan niet geloven dat ik over een ruime maand alweer thuis zit. Wil dat eigenlijk ook nog helemaal niet. Al heb ik raar genoeg wel weer zin om lekker aan het werk te gaan. Word een beetje te lui. Wil mijn hersens wel weer een keer ergens over laten kraken. Nu kraken ze enorm over Spaanse woordjes en zinnetjes (krijg bijna weer een paniekaanval als ik terugdenk aan alle uitzonderingen die in de presente die afgelopen donderdag voorbij kwamen.

Anyway, zit nu weer in Uruguay. Kwam vrijdag netjes op tijd een beetje zeeziek aan (geen idee hoe dat kwam, maar we schommelde meer dan de vorige week, brrr) en vond mijn hotel in een keer. Zit lekker centrala maar zodra ik op het matras ging liggen wist ik zeker dat ik morgen wat anders zou gaan zoeken. Was schuimrubber en kussen ook. weinig geslapen en dat is nooit goed voor mijn humeur.

Dus na het ontbijt (waar ik overigens weer door iemand werd aangesproken en nog net net kon voorkomen door vriendjesverhaal dat ik nummers kreeg en mee kon rijden naar het platteland en etc) meteen de deur uit en op zoek naar een nieuw kamertje. Anderhalf blok verderop in de kamer heb ik nu een nieuwe kamer. Iets relaxter, net iets duurder (das dan weer een beetje jammer). Hierna kijken of er iets van een excursie geregeld kan worden. Niet echt. Men doet hier aan hoogseizoen en dat is het hier nu nog niet (in Argentinie is dat nu per gisteren eigenlijk officieel begonnen) begonnen. Dus...... maar Carmelo moet wel leuk zijn om te bezoeken. Ok. Gaan we daar morgen heen. Bij een hostel check ik voor het paardrijden, maar daar begint met ook moeilijk te doen. Er staat wel dat er vijf mogelijke ritten zijn, maar momenteel is er maar een mogelijk. Prima. Doe ik die.... Maar voor een persoon... das lastig... Zucht, ik check zaterdagavond nog wel even. I know, laagseizoen en in mijn eentje. Volgende keer emt z´n tweetjes en met een auto. Maakt het leven hier (nou je debezichtigingen) een stuk interessanter.

Het is nu ondertussen al lunchtijd, dus ik ga maar op zoek naar een tentje in het oude centrum. Ik zak neer bij een tentje wat rijst met zeevruchten op het programma heeft staan. En het had beter andersom kunnen staan, zeevruchten met rijst... mjummie, lekker en dat voor 220 pesos (we zitten in paraguay 30 peso is ongeveer 1 euro) Niet slecht!

Hierna ga ik aan de wandel en schiet vershillende straatjes. Iets voor drieen ga ik met een gids nog een rondje lopen. Krijg het hele verhaal over de stad te horen (portugezen en spanjaarden namen het 9 keer van elkaar over, men kon het alleen over land aanvallen omdat de kustlijn te onhandig is om te gebruiken etc etc) Het verschil tussen de portugeze stijl en Spaanse stijl is niet alleen terug te vinden in de daken (spaans is recht) maar ook in de straten. De portugezen hadden hun waterafvoer door het midden van de straat, de Spanjaarden langs de zijkanten ...

Anyway zo gaat de informatietoevoer nog ongeveer een uurtje door, inclusief de mededeling dat het hier perfect wonen is (dat geloof ik graag, witte en schone stranden, prachtige zonsondergang, een niet al te duur leven en relatief lekker weer het gehele jaar door... alleen de winter is ietsje minder). Dus als je nog iets nieuws wil, ga naar het relaxte Colonia. Men stopt hier zelfs voor een zebrapad!

Hierna op de pier in de zon gaan hangen, maar het moment dat ik weer rechtop ging zitten meteen weer iemand naast me ... wie ben je blablabla. Meteen maar het vriendjesverhaal (wordt steeds uitgebreider, hahaha, ik word er goed in, zelfs in het spaans, hahahhaha) opgehangen maar het was blijkbaar niet al te indrukwekkend, want vriendje neit hier... wil je wat drinken... NEE!! Dus ik besloot maar te gaan wandelen, maar het duurde drie keer voordat ik met alleen lopen ook echt alleen lopen bedoelde.... Zucht. Plakmannen. Maar wel goed voor het ego.

Even wat leesspul opgehaald in het hotel en lekker teruggegaan naar een deel van de haven om uit de opstekende wind in de zon te gaan zitten en te wachten op de zonsondergang. Heerlijk en wederom prachtig. Alleen hierom is het hier al een aanrader. Op de een of andere manier is hier op een zonnige dag altijd een prachtige zonsondergang.

Hierna gaan rondwandelen voor het stadje in het donker en op zoek naar een leuk restaurantje.

PS: land van de mate omdat men hier altijd met een tas met een theekan en matebeker rondloopt om omdat de theekan onder de arm zit en de beker aan de vinger..... echt de normaalste zaak van de wereld, van de ochtend tot laat in de avond!

Dag 56 -58 Regenachtige grijze dagen...

2008-10-16T22:45:00.006+02:00

volgt later

Dag 59: Pinnige nette tantes

2008-10-16T22:45:00.005+02:00

16 oktober

Na regen en bewolking komt zonneschijn. Zo ook hier. Vanmorgen scheen na drie dagen bewolking en nachtelijke en eindmiddagelijke buien was het licht vanmorgen hel wit. Joepie!

Maar eerst meot ik snel even mijn koffer pakken en kijken welke mogelijke wandelroutes ik voor de middag heb uitgezet. Als ook de schoolspullen inde koffer zitten, wandel ik richting de subte. Deze is op deze tijd redelijk vol, maar niet aso vol. Met andere woorden, je hebt wel rugpijn na 25 minuten doordat je met je voeten voor je kofferstaat en je met de rest van je lichaam boven je koffer hangt, maar je koffer leeft na 25 minuten nog wel.

Tito vertelde trouwens gisteren dat toen wij (Marloes, tito en ik) een keer in de metro stonden en Engels spraken, iedereen om ons heen ook Engels begon te murmelen en mee wilde kletsen.... Heb ik toen helemaal neits van mee gekregen. Maar v ond het wel grappig feitje...

Bij de eindhalte zeul ik de koffer weer alle trappen op en manouvreer mij tussen de stroom en de kleedjes door richting mijn school en spring daar in de lift.

Na de lessen ga ik snel aan de wandel. Ik eet even goedkoop onderweg bij de Mc en neem meteen een salade voor later op de boot mee. Vervolgens wandel ik heel Florida (winkelstraat ) af en knip even snel wat foto's op plaza San Martin. Hier probeer ik te bepalen hoe ik het beste naar Recoleta kan lopen. Als ik dat eindelijk heb uitgevist (maw het kaartje in de goede richting houd) kom ik uiteindelijk bij Avinida Alvear uit. Is shoppen in de wijk Palermo hip shoppen, dan is deze straat het ultieme dure shoppen. Alle grote merkenen alle allerduurste hotels ter wereld zijn hier gevestigd. Maar het is ook een fijna en veilige manier om bij Recoleta en haar diverse pleinen aan te komen. Omdat ik wat rondkijk heb ik zodra ik op bij de begraafplaats aankom niet heel veel tijd meer om verder te lopen en ik besluit dat gewoon voor een volgende keer te bewaren. Ik wandel om de begraafplaats en wederom wat in de begraafplaats en besluit daarna een Freddo ijsje te halen (je mag Bs As niet verlaten zonder minimaal 10 smaken van Freddo te hebben geprobeerd) (en Marloes: het is stom dat we de winkel niet hebben gezien, want rondom de begraafplaats zitten er minimaal twee, hahahaha).

Als ik de Freddo binnen wandel staat er een mevrouw voor mij. Terwijl ik kijk komt er een andere nogal deftige mevrouw binnen en die gaat zonder pardon voor mijn neus staan om te bestellen. Ik bedenk of ik er iets van ga zeggen maar laat het voorbij gaan. Terwijl zij aan het bedenken is wat ze nou precies wil (verdomme,w aarom dring je dan voor) komt er een andere zeer deftig uitziend vrouwtje binnen van een jaar of 80. Zij vraagt in het spaans of zij aan de buurt is of ik en als ik stuntelend probeer te antwoorden schakeld ze over naar engels. Maar Duits, Frans, Italiaans en Hongaars zouden ook goed zijn, want dat zijn de talen die ze spreekt. Ze komt oorspronkelijk uit Hongarije en vraagt me van alles en verteld ook vanalles (wat is het toch met de vraag waar mijn man cq verloofde cq vriend is.....) Tegen de tijd dat we allebei hebben besteld is het wachten tot het meisje het gaat klaarmaken. Het gaat allemaal nietheel erg snel en de bijzonder deftige mevrouw slaakt zonder te blikken of te blozen de onbeleefde versie van: dat domme gansje is zo langzaam als een slak in het engels. Dat domme gansje verblikt niet, dus ze zal idd wel geen engels spreken. Ik schiet in de lach, neem mijn ijsje, zeg de sjieke mevrouw gedag en loop via diverse straten (waaronder de straat Uruguay) terug naar het H. Yrogoyen om dit even snel weg te schrijven en mijn koffer op te halen. Moet nu snel afsluiten om op tijd te kunnen inchecken voor mijn trip naar Uruguay (even bekijken wat ik vorige week gemist heb). Inchecken begint over een half uur, dus nu kan ik lekker rustig aan wandelen.

PS: het blijft maf om te zeggen dat ik ff naar Uruguay ga, maar het oorspronkelijke Mendoze vond ik net even te veel. Weer 26 uur in een bus binnen 4 dagen had ikff geen zin in. Binnenkort weer een keer.

Dag 54 en 55: Montevideo

2008-10-14T02:13:00.006+02:00

11 oktober

Vandaag dan eindelijk de dag dat ik Montevideo kan bekijken. Heb er al diverse dingen over gehoord sinds ik ooit op de middelbare school met aardrijkskunde de naam tijdens topografie voorbij zag komen. Niet heel veel goeds. Oud, vies, vervuild, het land is corrupt en de sloppewijken groeien en de overvallen op toeristen ook.

Ook van diverse mensen gehoord dat ze daadwerkelijk zijn overvallen. Hmmm, En ik ga vandaag op pad met twee camera`s en in een tshirtje. Want de zon schijnt en we gaan er vanuit dat ik vandaag niet overvallen ga worden.

Ook ga ik er even van uit dat Antonio mij niet weer eens komt opzoeken. Toch verlaat ik redelijk snel het hotel. Mijn hotel ligt ongeveer 20 a 25 blocks van de oude stad vandaan. Dat is het enige wat ik vandaag ga bekijken. Het nieuwe gedeelte (waar de gemiddlede mens uit montevideo veel trotser op is) sla ik over. Geef mij maar oude gebouwen.

Dan maar meteen een vergelijking met Buenos Aires: In Montevideo zijn de straten breder, de bussen schoner en nieuwer, is er bijzonder veel toeristenpolitie (wel netjes met pistool, knuppel en kogelvrij vest), en door de brede strater lijkt het er lichter. En dat grijze? Dat valt met alle zon wel mee.

Ik huppel vrolijk door diverse straten (kom er af en toe achter dat ik dat in mijn eentje doe en loop dan net iets met stevigere pas terug naar de mensen), kijk op diverse marktjes (echt waar, mocht je armbandjes, kettingen, ringen en zilverwaar voor op tafel willen kopen, ga hier heen), kijk in een kerk en schiet veel foto's van huizen. Wandel over de pier (beetje op he trandje van wat verstandig is, zo voelt het in ieder geval) en eet in de oude overdekte markt bij de haven. (heb wat foto's gemaakt van de asado hier, maar die laad ik een andere keer van de camera). Hier krijg je daadwerkelijk een halve kilo vlees op je bord voor ongeveer een tientje. Hallo, het is weekend. Beetje veel. Maar wel heel erg lekker.

Hierna loop ik nog wat rond en wandel helemaal terug naar het hotel en schiet her en der nog wat plaatjes (on drie uur gaat alles dicht). Vindh et wel een lekekre stad, al voel ik me door al die verhalen over berovingen wel dat ik erg op mijn hoede ben).

Na een kleine siesta pak ik weer de bus naar het centrum en val neer in een tentje. Eet een zalmsalade en drink een wijntje met twee Nederlandse jongens die er ook zitten.

Rond half twee ben ik weer terug en duik lekker mijn bedje in. Morgen naar Colonia...

Nou ja..... uurtje later sprint ik mijn bedje weer uit voor wat goed overgeef werk en dat houd ik netjes 12 uur lang vol. Beetje vermoeiend dit. Gelukkig zijn ze bij het hotel superrelaxt en loopt en van de mensen naar het station om mijn busticket te verzetten naar een zo laat mogelijk tijdstip. Tegen de tijd dat ik een uur lang niet boven de wc heb gehangen komen ze binnen met toast, thee en een banaan en als ik rond bvier uur uitcheck geen extra kosten. Alleen de vraag of ze echt geen dokter hadden moet en bellen . Ehm nee..... ik denk last van mijn maag of voedselvergiftiging, een van beide maar allebei geen dokter voor nodig. Baal alleen van het feit dat ik heel Colonia niet gezien heb. Maar misschien kom ik komend weekend wel terug. Heb geen zin om in een weekend weer ruim 20 uur in een bus te zitten. hoe relaxt ook. en de boot is ook goed te doen. En hier was het mooi weer. In Bs As was het aan het regenen...

Nou ja, dat zijn gedachtenspinsels voor later, om half vijf val ik de bus binnen en zitnaast een Canadees die eerst nog denkt dat ik spaanstalig ben (tot ik mijn eerste woorden zijn dat ik Nederlandse ben.... oooh...) en waar ik even mee klets voor wederom weer in slaap te vqallen. Tweeenhalf uur later val ik uit de bus en loop een klein stukje door Colonia. Het unesco deel zie ik niet echt, maar dat komt misschien binnenkort nog wel. Wel ben ik getuige van een bijzonder mooie zonsondergang (welke ik vanaf de incheckterminal prachtig kan zien, zucht) en heb ik een rustige vaart terug naar Argentina

Een maal weer aan de andere kant van de rivier wandel ik snel naar de metro en neem die terug naar huis. en ga lekker slapen.... weltrusten

Dag 53: Is dit gastvrijheid of stalken?

2008-10-11T13:59:00.005+02:00

10 oktober

Chinatown

Vandaag een wat vage dag gehad. Na het ontbijt even wat spullen ingepakt, wat huiswerk gedaan en de benenwagen richting Chinatown genomen. Dit ligt ongeveer 2 metrohaltes bij mijn huisje vandaan en is eigenlijk ook wel prima lopend te doen. Ik besluit dus een half uurtje te gaan wandelen.

Bij het treinstation Belgrano C (straat Arribeños) begint het. Eigenlijk is Chinatown hier niet heel veel bijzonders. Voornamelijk chinese supermarkten (met allemaal spijzen en zo,ziet er goed uit) en heel veel kleine restaurantjes. Op de heenweg kijk ik wat rond en op de terugweg plof ik ergens neer waar ik redelijk veel mensen zie zitten.

Moet zeggen dat het eten er ook goed uit ziet. Ik krijg een boord vol metvlees in Oystersaus (kies toch even voor wat veilig eten) en bakje rijst, en ben nog geen 30 pesos kwijt. Inclusief een te frio. Dat is nog geen 7 euro. Zelfs voor Argentinie is dit redelijk goedkoop.

Geloof alleen wel dat er iets niet helemaal lekker valt, want mijn maag wordt hierna wel wat onrustig.

Huizing

Vorige week had Christina (B&B La Acacia) mij gevraagd of ik eventueel mijn kamer wilde delen. Nu heb ik een redelijk klein kamertje (stop er nog een bed bij en je kan nergens lopen) dus mijn antwoord was nee. Niet met een vreemde. Ook niet voor maar twee nachten. We hadden tot nu toe de deal gemaakt dat ik 25 per nacht zou betalen en dan in het weekend (als ik op stap ga) de kamer vrij zou maken.

Opeens was ze nu van gedachte verandert. Ook de nachten dat ik hier niet ben, moet ik betalen.... alleen als zij de kamer weer verhuurt ben ik vrij van kosten. Vaag mens. Maar ja, dat is op de een of andere manier ook wel de charme van dit gezien. Het is vaag en er is geen blad aan vast te knopen. Het vaart alle kanten op....

Richting Uruguay...

Hierna pak ik mijn spullen en ga richting school. Die zit downtown, dus daarna kan ik mooi in een keer door naar de boot voor Uruguay. Na de les check ik mijn mail, haal wat to go bij de Burger King op de hoek en wandel richting Dok 4 op Puerto Madero. Aan het einde van deze dok ligt de buquebus terminal.

Aangekomen staat er een hele rij mensen in te checken voor Colonia Rapido... meot ik ook heen, dus sluit achteraan. Blijkt dat dit de service voor de mijne is. Ik mag over 10 minuten inchecken. Achter mij staat een man en die zegt even wat, maar let er neit echt op en ga naar buiten. Het is warm hier binnen. Buiten klets ik met een Argentijnse (in Engels, sorry) over Colonia, de veiligheid in Montevideo en wat over Argentinie an sich en reizen). Hierna weer een goede poging om in te checken (voor demensen die dit ook ooit willen doen, je kunt maar tot 19.00 geld wisselen hier, dus daar heb je niets aan als je de laatste boot neemt) en wandel richting douane. Hier krijg ik meteen een stempel voor het verlaten van Argentinie en het binnenkomen van Uruguay en word hierna meteen naar de boot geloodst. Binnenwandelen en zitten.

Naast mij valt een moeder met twee kleine kinderen neer (heel fijn) en aangezien ik vervolgens een uur lang door het oudste kindje word aangestaard, probeer ik mij ernstig op mijn Sudoku te concentreren. Op 3-4 van de reis wordt er iets gezegd over het tijdsverschil. Iets later probeer ik mij te herinneren of het een uur vroeger of later is. Later blijkt als ik om mij heen kijk en er een man heel vrolijk 5 meter verderop loopt te gebaren dat her vooruit is...

Als we in Colonia Montevideo aankomen wil ik mijn spullen pakken als er iemand naast mij neerploft. Een man. Die denkt mij al eerder gezien te hebben. Huh, nou dat lijkt me stug. Maar even daarna gaat er een lampje branden. Het inchecken.... Hij sprak me aan... maar hij had toch die andere boot... omgeboekt.... konden ze met z´n drietjes reizen. heel fijn voor hem... Hij is ook de man van de tijd....

Anyway. Ik laat hem zijn telefoonnummer en naam (Antonio) opschrijven en klets even met hem. Niet dat ik hem ooit weer tegen ga komen. Zo klein kan Montevideo ook weer neit zijn.

Fout gedacht, want als ik om half twee mijn bus uitrol staat ie daar te wachten (hij was met eigen vervoer). WTF. Heel vaag. Gelukkig zie ik er bijzonder slaperig uit en kan ik dus makkelijk zeggen dat ik geen zin heb om nog iets te gaan drinken. Ik beloof hem om er aan te denken om hem wellicht te bellen om mij de stad te laten zien (ben dat papiertje overigensal weer kwijt, laten liggen bij inchecken geloof ik) en ga snel mijn hotel binnen (beetje jammer dat ik had gezegd vlak bij het busstaion te zitten, normaal zitten daar veel hotels, hier maar eentje, dus loopt hij mij daar veilig heen, zucht).

Ik weet het niet hoor. Is toch een beetje creepy. Om half twee snachts op iemand wachten tegen wie je 5 minuten aan hebt lopen kletsen. Wat zijn de kansen dat iemand niet denkt dat je stalkt??

Anyway, ben papiertje kwijt en ga lekker op mijn gemakje rondwandelen. Info over de stad later. Ben heel benieuwd, want vroeger met aardrijkskunde vond ik Montevideo bijzonder interessant klinken. Kon mij er geen voorstelling bij maken. Dus bij deze.... ik ga het goed in mij opnemen. Chau!

Dag 52: out of bites....

2008-10-09T17:41:00.002+02:00

09 oktober

Na vannacht opeens te zijn wakkergehouden door een mug (waar komt die opeens van daan...) zit ik nu al een hele ochtend achter de computer. Ben nog niet eens begonnen aan mijn huiswerk en heb nog niet genoten van het lekkere weer. Dat kan hopelijk morgen nog. Vandaag probeer ik wat ruimte in mijn geheugen te krijgen. Van de camera´s natuurlijk. Heb wel een 5,5 GB bij me, maar die zitten zo goed als vol, en morgenavond vertrek ik richting Uruguay voor het weekend en dan zit ik liever niet zonder bites. Lukt niet om ze via internetmappen door te zetten naar nederland en daar had ik wel een beetje op gerekend en cd's maken van 2 GB sticks valt ook niet mee. Even doorzoeken naar mogelijkheden dus.

Het regelen van uruguay valt overigens ook nog niet mee. Het is komende maandag namelijk een feestdag en daar had ik geen rekekening mee gehouden. Voornamelijk omdat mijn school gewoon doorgaat en ik er dus geen rekening mee hoef te houden. Maar de rest van de Argentijnen is vrij en gaat een lang weekend weg. En waar kun je beter heen gaan dan naar Uruguay?

Pffff, heb nu dus wel een ticket kunnen boeken met de boot naar Colonia en de bus naar Montevideo op vrijdagavond, maar heb nog geen hotel (ehm ja, niet heel handig). Wilde eigenlijk zaterdagochtend vroeg vertrekken, maar de directe lijn naar Montevideo was al volgeboekt. Zondagavond terug van Colonia was overigens geen enkel probleem. Maar dat komt dus door die feestdag. Nu dus duimen voor lekker weer en dan kan ik met volle tuigen genieten van een klein stukje buitenland in het buitenland.

Dag 51: Evita

2008-10-09T17:24:00.002+02:00

08 oktober

Ondanks dat het vandaag wederom stralend weer is, ga ik na het ontbijt en het maken van mijn huiswerk richting twee musea.

Allereerst pak ik het MALBA in Palermo. Het ligt een buiten het bereik van de metro (lees: 20 minuten lopen) en als ik de metro uitstap zie ik dat ik ook nog mijn kaart ben vergeten te pakken. Gelukkig heb ik gekeken voordat ik wegging dus een gedeeltelijk moet ik er op de tast kunnen komen. Als ik eenmaal op de wegt zit waar ik moet zijn ga ik wel weer vragen welke kant ik uit moet. Na eindeloos rechtdoor te hebben gelopen kom ik uit bij een parkje. Snel schiet ik een foto. Als ik dichterbij kom zie ik dat er een allerduits thema aan dit park hangt. Er staan op het monument cq grote fontein allemaal plakkaten met de wapens van alle duitse deelstaten. (noot: later blijkt dit park ook Parque Alemania te heten, dus niet zo heel raar dat er een duits thema was) Maak ik misschien later nog wel een foto van. Snel loop ik door en na een kleine aanwijzing over het feit dat het drie blokken de rechterkant op is kom ik na een half uurtje aan bij het MALBA. Het Museo de Arte LatinoAmerican de Buenos Aires is een zeer strak gebouw en staat er sinds 2001. Ik had een redelijk grote collectie verwacht maar er zijn vier zalen verdeeld over 2 verdiepingen. Een verdieping heeft een blijvende expositie van moderne kunst door latijns amerikaanse kunstenaren en de bovenste verdieping heeft een expositie van: (oeps, even thuis opzoeken). Best interessant, maar ben er binnen half uurtje door heen. Voor degene diee r heen willen, het bleek dat het vrije toegang was (op woensdagen).

Het is ondertussen lunchtijd en ik crash in het net even te chique en dus dure restaurant van het museum. Maar moet toegeven dat het eten bijzonder lekker is.

Gevoederd en wel loop ik weer de straat op en ga op zoek naar het museum van Evita Perron. In het MALBA lagen boekjes met alle musea en artgallies in Buenos Aires MET mapje, dus even snel meegenomen. Wel zo handig. Het museum van Evita is ongeveer 15 lopen, vlak bij plaza Italia. Onderweg schiet ik nog wat foto's van en aantal Duitse deelstaten en sta vervolgens voor een ingepakt museum van Evita Perron.

Ondanks dat het museum zich zelf erg indrukwekkend vindt en er wat Amerikaanse studenten zich erg met haar verbonden voelde is het leuk om te zien, maar geeft het niet veel meer info dan op internet te krijgen is. Had ik overigens ook neit verwacht. Het is meer leuk om even rond te lopen en alle krantartikelen te zien en de kledingkast en zo.

Het Spaans danst ondertussen voor mijn ogen en mijn les moet nog beginnen. Ik snel terug naar het centrum om aan mijn les te beginnen. De avond hang ik thuis voor de buis met een spaans gidsje in de hand.

Dag 50: Rondom de Obelisk

2008-10-09T16:36:00.004+02:00

07 oktober

Vandaag weer les, maar aan het einde van de dag. In de ochtend slaap ik een beetje uit, oontbijt rustig en maak huiswerk. Spaans wil nog niet echt vlotten, maar wellicht oefen ik niet genoeg, in het engels gaat het in dit huis toch makkelijker (behalve dan met Elli en Carmen)... Ben toch liever lui dan moe.....

Hierna besluit ik aan de wandel te gaan. Neem de metro tot Tribunales en loop naar boven. Het is drie jaar geleden dat ik voor het eerst en voor het laatst geweest ben. Maar alles is nog hetzelfde. Nou ja bijna alles.....Teatro Colon is geheel ingepakt. Ik had van Christina al gehoord dat men het na mijn eerste bezoek aan Buenos Aires hadden gesloten om te restaureren (dat was in 2005) en men is nu dus nog steeds bezig. Jammer, want was graag weer naar binnen gegaan. Het is een imposant theater. Ik loop nog even rond het plein om wat foto's te schieten en ga dan via Av 9 de Julio (de breedste straat van Buenos Aires en men zegt van heel Zuid Amerika met 11 banen aan elke kant, als het lukt post ik binnenkort nog even twee filmpjes, want het is niet mogelijk om al wandelend in een keer aan de overkant te komen.....) richting school. Ik heb nog twee uur, dus ik heb de kans om echt door alle straatjes te sluipen. Veel straten zijn te smal om echt foto's te maken van de huizen, maar het is heerlijk om hier rond te wandelen en voornamelijk omhoog te kijken. Zoveel mooie gebouwen (wel even blijven opletten waar je je voeten zet, want er ligt natuurlijk overal hondenpoep en er ontbreken af en toe wat tegels, of er is een klein hoogteverschilletje tussen de diverse tegels) met fijne details. Men zegt wel dat het ontzettend op Europa lijkt, en ik heb misschien nog niet heel veel in Europa gereisd, maar ik ken geen stad in Europa dat zoveel originele huizen heeft staan. Hier is natuurlijk ook veel nieuwbouw, maar vooral buiten het centrum. Ook kom ik nog een berg kerken tegen en die zet ik ook op de foto. Ook hoop dat ik het over 1,5 maand nog allemaal uit elkaar kan houden....

Voel me nog niet altijd even op mijn gemak om te pas en te onpas de grote camera uit mijn tas te trekken (vooral in zo'n park als de daklozen om je heen liggen), maar probeer het wel zo veel mogelijk. De kleine camera is ondertussen bijna overbelast met het schieten van plaatjes links en rechts.

dag 49: Wederom terug in de vertrouwde thuishaven

2008-10-08T20:12:00.004+02:00

6 oktober

Wederom meer dan een uur te vroeg kom ik aan in Bs As.Nou is dat zeker hier niet heel erg, want dan is het verkeer tenminste nog niet op haar top. Nadeeltje is dat ik op de verwachte aankomsttijd in Bs As al op de stoep van de casa sta. En dat is voor acht uur in de ochtend.

Een slaperige Pablo doet open en ik wandel door naar mijn kamer. Ruim alle spullen weer opnieuw in en spring onder de douche. Hierna even snel ontbijten en wat aan mijn spaanse les doen. Daarna even naar het internet om wat berichten te versturen en daarna lunch.

Als ik de email check zie ik dat men dacht dat ik vandaag op school zou zijn. Wat emailtjes daarna blijkt dat ze dat idd verkeerd hadden ingepland, was toch dinsdag tot en met vrijdag, maar nu heb ik wel middaglessen. Shit. Blugh. Niet handig, maar ach voor een weekje prima te overleven. Hopelijk volgende week niet.

Terug in de casa zie ik Tito en vraag of hij weet of er vandaag races in Palermo zijn, er zijn inderdaad paardenraces en rond een uur of half vier wandel ik die kant op. Het is een half uurtje steving doorwandelen, maar prima te doen. Even de benen strekken na een nacht liggen. Knie begint weer lastig te doen en dat is weer even wennen na een jar lang pijnvrij te zijn geweest. Wellicht moet ik weer wat meer gan trainen.

De bewaking bij deze racebaan is een stuk strenger dan in San Isidro, en ik kan geen foto´s maken bij de paddock of de wedkantoren, alleen aan de baan. Tegend e tijd dat ik lekker aan het schieten ben (met beweging en al) is het al weer donker. Vrees dat ik snel weer een keer terug moet komen om verder te kunnen oefenen. Zo leuk dit.

Rond zeven uur wandel ik weer richting huis aan en doe nog wat aan boodschappen en huiswerk. Snel schiet ik onderweg nogen foto van een paars verlicht El Solar. Ik heb besloten maar gewoon zoveel mogelijk foto´s te maken, misschien is het wel de laatste keer dat ik in deze stad ben en dan kan ik maar beter zoveel mogelijk aandenkens hebben.

Dag 48: Naar Mino Clavero en etc

2008-10-06T01:28:00.007+02:00

5 oktober

Vandaag dan niet te paard, maar wel ter minibusje, want om negen uur sharp word ik opgehaald voor mijn geboekte excursie. Heb ondertussen al uitgecheckt en zit er klaar voor.

We pikken nog iemand op en zitten dat met zes man in een busje voor 24. Goh, er zijn echt weinig mensen dit weekend. Vooral omdat zo´n beetje de enige te boeken excursie in town was. Het blijkt ook wederom een feestdag te zijn, van een of andere maagd die aan het einde van de dag door de stad wordt gedragen.

We rijden de stad uit en verlaten al snel het vlakke land om de sierras rondom Cordoba in te rijden. Deze zijn bruin geelachtig en zijn alleen in de regentijd groen. Moet zeggen dat het wel wat heeft. Jsmmergenoeg wordt er eigenlijk geen halt gehouden en is er dus weinig tot geen mogelijkheid om dit prachtige landschap vast te leggen (tip: ga dus met eigen vervoer). ALs we wel stoppen zien we ver boven ons een condor ronddwarrelen, maar helaas out of reach van de lens. Dit zijn wel machtige beesten zeg. Het verschil tussen mannetje en vrouwtje is toruwens te zien aan de ogen (vrouw rood en man bruin) en het feit dat de man een soort van kuif heeft. Niet echt van onderen te zien dus.

We stoppen twee keer kort zodat er even rustig om ons heen gekeken kan worden, maar daarna rijden we snel door naar Mina Clavero. Als we hier aankomen blijkt ook hier niet bijzonder veel te doen te zijn. We checken een kerk waar in een tombe de overblijfselen van een priester liggen die er mede voor heeft gezorgd dat er een verbinding is gekomen tussen de vallei van mina Clavero en Cordoba en de standaard of leven heeft verbeterd.

Het museum nog even doorgelopen, maar meer van hetzelfde van de Jesuit estancia van de dag ervoor. Dus maar weer het busje in om ergens een plekje om te eten te vinden.

Mijn gezelschap is een beetje vaag. Een broer en zus uit Cordoba zelf zijn mee en ze zijn wat vaag. Ik denk dat hij homo is (gezien zijn uiterlijk, kleding en gebaren) maar de vrijgezelle vrouw uit Tucuman denkt daar anders over en als ze samen tijdens de lunch een fles wijn achterovertikken doet zij erg haar best. Ze komt zelfs met een geheel andere look (haar helemaal anders, make up) uit het toilet. Verbazingwekkend. De zus zit ondertussen wat misprijzend naar mijn bord te kijken. Dit omdat zij vegatarisch is en ik een groot stuk vlees heb besteld (he, ik kan nauwelijks avondeten want moet op tijd mijn bus terug naar Bs As is.... en ik kan toch gewoon eten wat ik wil...) .... vaag allemaal, vind het ook helemaal neit erg om na het eten nog even alleen een stukje door het dorpje te slenteren voordat we het busje weer ingaan en nog een klein stukje verder rijden richting het plaatsje Nono.

Nono dankt zijn naam aan een native (aborigional worden ze hier genoemd) stamhoofd dat toen de Spanjaarden invielen probeerde te ontsnappen. Uiteindelijk werden hij en zijn familie toch gepakt en werd de familie opgedeeld. Toen de moeder en het kind van elkaar gescheiden werden schreeuwde het kind ñunez ñunez (of iets dat ongeveer zo klinkt) wat in de aboriginaltaal zoiets betekend als MelkMelk.... En terwijl dit gebeurde ontsprongen twee heuvels zich aan de voet van waar men stond. De twee heuvels moeten borsten voorstellen en naar aanleiding van dit gebeuren (met wat veranderingen door de tijd heen) ontstond de plaats Nono(wat dus terugslaat op het melkmelk verhaal).

Maar we komen daar niet voor de twee heuveltjes, maar voor een of ander museum wat je waarschijnlijk alleen hier vindt en nergens anders: het museum rocsen. Dit museum heeft diverse meesterlijk verzamelingen... vlinders, vogels, automotoren, Japanse dingetjes en alles bedekt door een laagje stof wat je neus doet kriebelen. ALs iedereen er klaar mee is (de eerder genoemde man liep iets te brabbelen over negatieve krachten die hem tegenhielden daar naar binnen te gaan en etcetc en die andere mevrouw hing natuurlijk aan zijn lippen, zucht) stappen we weer in de auto om door te rijden naar Villa Carlos Paz. We gaan hier Alfejores inslaan. Heb die dingen al drie keer slash jaar gegeten zonder eigenlijk te weten hoe ze heten, maar nu weet ik het dus.. het zijn alfejores. Meesterlijk zoet, en degene met frutillas (aardbei) is nog zoeter, maar zo lekker.. en blijkbaar typisch voor Cordoba..

hierna terug naar het hotel en vier straten voor het hotel eruit om de rest te wandelen (lees: maagdverhaal) en klaarmaken voor de terugreis, bijna weer tijd voor 9 uur in de bus)

Dag 47 : Alta Gracia

2008-10-06T01:04:00.006+02:00

4 oktober

Aangezien er gisterem dus geen excursie waar dan ook voor vandaag te vinden was ben ik maar op mijn eigen naar een plaatsje in de buurt gegaan. Was best makkelijk. Ongeveer drie blokken lopen naar het minibusstation en daar op een minibusje stappen. Alleen.... Moet je een kaartje ergens binnen bij een loket kopen of in de bus. Ik tuur even in het busje dat Alta Gracia op zich gekalkt heeft, maar daar zit niemand in, ik loop een rondje door het municipal marktje en terwijl ik weer een voet buiten zet zie ik mijn minibusje wegrijden....

Maar dat gaat mij niet gebeuren! Dus ik zet een sprintje in, snijd een stukje af en houd het busje halverwge de straat aan. Of ie naar Alta Gracia gaat.... Eeeh jaaa. Mooi, ik loop om spring in de bus, koop mijn kaartje, val neer op een stoel en zet de stoel ik relaxstand. Zo. Om negen uur sharp ben ik onderweg.

Krap uurtje later sta ik op een busstation in the middle of nowhere en bij een informatiestand waar niemand te vinden is. Heel fijn. Hoe doe ik het. Wel heb ik drie kinderen aan mijn tas hangen die het liefst alles van mij willen weten. Zucht. Gelukkig loopt er net eent axichauffeur z´n auto uit en kan ik even vragen hoe ik bij het meseum van Che kom.

Che heeft namelijk 11 jaar in dit dorpje gewoond. Zijn ouders zijn hier heen verhuisd voor zijn gezondheid. En dit huis lijkt op het kaartje het dichts bij het busstation te zijn.

Na wat heuveltjes op en af te zijn geklommen (eh ja, onthouden welke kant ik ook al weer op moest is neit mijn sterkste kant) kom ik aan bij het huis. Niet te missen door alle prularia vor het huis. Zie dat twee grote leiders (Fidel Castro en Chavez) mij al voor zijn gegaan. Terwijl ik rondslenter en wat foto's maak, krijg ik ook nog een empenada toegeschoven. Ben de enige die dat krijgt, maar ben dan op het moment ook deenige die niet uit Argentinie of aangelegen land kom. En moet toegeven, al loopt het vet van het gehakt langs mijn vingers, hij is bijzonder goed te eten.

Hierna, een uurtje later dan gepland, mensen kunnen je zo goed bezig houden met een videorecorder, loop ik weer de straat op en loop op mijn gehele eigen logische wijze naar de jesuit estancia. Ik kijk eerst even in de kerk en wil dan de estancia inlopen. Maar daar word ik zonder pardon weer buiten gezet. Mijn sluit nu (een uur) en is om half vier weer terug. Verdorie. Dat meen je niet. En ik wilde nog wel naar Villa Carlos Paz of naar Villa General Belgrano (alhoewel, daar is octoberfest bezig, niet echt mijn ding). Maar ik ben hier om minimaal een jesuit estancia te bekijken (eigenlijk meer, maar ja, zie soms zit het mee.... en somszit het tegen) en dus blijf ik hier en ga ik ook siesta houden. Op een terrasje. In een soort van zonnetje. De daarop volgende twee uur doe ik een stoelendans over alle vier de beschikbare stoelen aan mijn tafeltje (de zon draait en ik begin wel in de zon, maar bedenk me nooit welke kant ie vervolgens op gaat) en eet wat en drink wat. Hierna doe ik rondje dorp en hang nog wat op het centrale plein. Maak nog een filmpje want je moet toch wat en kan dan eindelijk dat ding in.

Om heel eerlijk te zijn, niet heel bijzonder. De jesuit ruines (een heel ander type dus) in Paraguay en in Missiones (Arg. red) vind ik veel interessanter. Maar toch leuk om even weer stukje geschiedenis bekeken te hebben. En om te zien dat mensen nooit ergens af kunnen blijven en dus toch iets gaan aanraken wat ze neit mogen aanraken en er vervolgens een verschrikkelijk alarm afgaat waarop er bijna meteen een bewaker naar binnen springt. Vermakelijk.

Hierna probeer ik mijn weg weer terug te vinden naar het busstation en spring meteen in een klaarstaande bus. Rond zes uur ben ik weer in Cordoba. Al moet ik wel even heel hard nadenken waar ik ben, want ik heb natuurlijk de gehele weg liggen maffen en er in een keer uitmoeten springen en dan zien dat je niet bent waar je die ochtend begonnen bent valt niet mee. Gelukkig bedenk ik mij dat dit het busstation zou moeten zijn, en weet daarna wel weer de weg terug naar het hotel.

In de supermarkt nog even een korte stop voor wat snacks ( toch raar dat men hier zo makkelijk met afronden doet, ik had niet snel genoeg tien centavos te pakken en het is meteen wel goed) en hang daarna even binnen om weer bij te komen.

Dag 46: soms zit het mee.... soms zit het tegen..

2008-10-03T20:10:00.004+02:00

03 oktober 2008

Vanmorgen werd ik wakker doordat er iemand iets liep te roepen, door de bus. Niet superslecht geslapen, maar ook niet zoals in mijn bedje. Kijk naar buiten en het is nog steeds donker. Kan Cordoba nog niet zijn.

Doe mijn bril op en zie zover als ik om mij heen kan kijken lichtjes. Misschien toch even vragen waar we zijn.... COrdoba?

Oh, okay, maar we zouden hier toch pas tien voor acht zijn, en het is nu half zeven. Sinds wanneer komen we niet 15 minuutjes eerder aan, maar gewoon meer dan een uur? En waarom staan we langs de kant van de weg uit te laden en niet bij een busstation. Ik geloof dat niemand het echt kan geloven, want de meerderheid van de bus zit net als ik wat verbaasd om zich heen te kijken ... moeten we er echt al uit?

Buiten vraag ik het even aan de buschauffeur, maar volgens hem zitten we echt op de eindbestemming die in mijn document genoemd wordt. Cordoba.

Als ik de straat door kijk zie ik meerdere kerktorens. Lijkt wel of we vlak bij het centrum zitten. Even vragen of ik vlak bij de straat Entre Rios zit, waar mijn hotel zit. Volgens de taxichauffeur makkelijk te lopen. Een straat rechtdoor en dan links afslaan en vier blokken lopen en dan ben ik bij het hotel. En verrek, het werkt ook nog.

En zo sta ik dus ruim een uur te vroeg voor hotel. Had gisteren een mail gekregen dat ik geregistreerd stond, maar eenmaal binnen bleek dat niet zo te zijn. Gelukkig had ik de naam van de goede man nog onthouden dus het was niet echt een probleem. Kon ook meteen naar mijn kamer en zo stond ik dus rond achten lekker te douchen en kon ik om negen uur richting de stad en mijn ontbijt.

In de stad kom ik meteen wat kerken tegen, dus schiet wat plaatjes voordat ik bij het restaurant voor mijn ontbijt kom. Ben behoorlijk duf (is ook wel te zien op filmpje) en ben wel toe aan een lekker bakkie prut. Ik bestel een capuchino completo en krijg voor 10 pesos twee medialunas, jam, boter, klein glaasje juice en een capu. Die beresterk is. Men is geloof ik de crema vergeten. Brrrr, voor nu ben ik even wakker.

Hierna richting reisbureau om tour te boeken. Blijkt men alleen tours per twee of meer te boeken. Volgende... geen paardrijtours in het weekend en geen excursies op zaterdag, wel op zondag. Ergens anders kom ik ook niet aan een excursie, dus ik schrijf in op een excursie naar mino clavero. whatver. Ik wil helemaal niet naar de mijnen, maar het lijkt wel of dit de enige is die gaat. bij d diverse reisbureau´s. Het duurt in ieder geval 10 uur en geeft een idee van de omgeving. Heb ik toch nog wat bergen gezien voordat ik terug ga naar Bs As.

Omdat ik op deze manier niet bij de jesuit estancias kom, moet ik dat zelf maar regelen. Als ik het toeristenbureau bezoek, blijken er vandaag geen bussen te rijden. Snap niethelemaal of ze nooit op vrijdag rijden (lijkt me toch stug) of dat men vandaag staakt (wat logischer zou zijn, zou ook verklaren waarom we buiten het busstation uit de bus zijn gegooid) en er dus alleen vandaag geen bussen rijden. Maar morgen, als het goed is, wel weer, dus morgen kan ik naar Alta gracia (jesuit estancia en museum Che) en naar Villa Carlos Paz (geen idee waarom ik daar heen ga, maar het is relatief vlakbij, kan ik weer eens een stoeltjeslift proberen en genieten van mijn hoogtevrees).

Vandaag blijf ik door het centrum van Cordoba sloffen en probeer ik wakker te blijven. en dat valt niet mee. Gaaaap....

Dag 45: Van Catedral naar Congreso

2008-10-03T19:39:00.004+02:00

02 oktober.

Wat gaat de tijd toch ontzettend snel. Nog maar een maand in Bs As te gaan. Het klinkt lang, maar het vliegt voorbij. Vandaag van Catedral ( eindhalte metro D) naar Congreso gelopen.

Dit is een lange rechte straat met prachtige gebouwen. Helaas heb ik de grote camera niet bij me, maar schiet een paar aardige met de kleinere camera (worden volgende week weer geupdate, nu even geen kabels bij me). Uberhaupt moet ik nog een keer terug om Cafe Tortoni te bezoeken, het favourite cafe van Gardel (geloof ik, of ik haal nu diverse historische personen door elkaar). Lunch doe ik maar weer met een kwart liter ijs en wat fruit. Het is lekker weer (wooohoooo) en ik heb geen zin om echt ergens te gaan zitten. Als ik viavia weer bij de groene lijn ben teruggekomen (er komt een tweede Starbucks in Bs As....Hasta pronto, zo zie je af en toe nog belangrijke dingen), stap ik niet in de eerste de beste metro. veels te vol. De tweede is neit vele beter en heb geen zin om weer bijna vijf minuten te wachte. Het wordt vanzelf rustiger.

Thuis pak ik nog snel wat dingen voor Cordoba. Op het allerlaatste moment even een hotel geboekt. Gran hotel Dora. Ben heel benieuwd. Buskaartjes had ik gisteren al gescoord, dus alles compleet. Nou ja, ter plekke nog even de excursies boeken, maar er zijn diverse bureaus die tal van excursies (veelal dezelfde 15) aanbieden. Moet goedkomen.

Hierna is het tijd om nog even op een terrasje te hangen. Beetje mijn spaans doornemen.

Als het kwart over acht is belt Carmen ( huishoudster, kokkin etcetc) naar boven. Eten staat klaar. Ik zeg dat ik toch had doorgegeven dat ik niet mee eet, maar van Carmen moet ik naar eneden komen. Ik moet wat in het huis eten. Ok. Prima. Ik schep snel wat salade en een stukje milansese op. De verhoudingen tussen de huishoudsters en Christina zijn bijzonder. Carmen is altijd erg bezig met kletsen en dingen te vragen, totdat Christina er bij komt, dan worden ze (Elli ook) opeens heel stil en kijken ze voornamelijk naar de grond en zeggen ze alleen nog maar si senora en no senora. Christina behandelt ze ook echt als degene die een stuk lager in rang staan. Ze zal nooit vragen hoe het met ze gaat (in ieder geval niet waar gasten bij zijn) en praat altijd kortaf tegen ze. Ze knipt nog net niet met haar vingers. Iemand die al haar hele leven met bedienend personeel leeft.

Maar vanavond is Christina er niet (het hele gezin is het huis uit) en is Carmen de baas in huis....

Rond half tien staat mijn taxi voor. Tot mijn verbazing iemand die engels spreekt (gelukkig merkt carmen het niet, want ze zou hem verboden hebben engels te spreken), maar we kletsen voornamelijk in SPaans, moet het toch een beetje oefenen. Soms schakelen we even over in het engels. Toch apart dat van alle mensen een oude taxichauffeur engels spreekt.

Ik hang een half uurtje rond op Retiro als er wordt omgeroepen dat mijn bus binnenkomt. Rustig wandel ik er heen en stap ik. Morgen rond acht uur ben ik voor een lang weekend in Cordoba.

Dag 44: een stukje wandelen....

2008-10-01T21:25:00.007+02:00

Galerias Pacifico

Vandaag na de les vanaf station Cathedral naar Retiro gelopen. Is niet een heel groot stuk, dus is makkelijk gedaan. Via calle Florida (geloof de meest geliefde straat van Marloes) met eeen korte stop bij Galerias Pacifico voor lunch en een enkele foto door park San Martin en enkele stops bij de diverse treinstations van Retiro. Hier ook weer enkele foto's geschoten, ondanks de wetenschap dat ik hier nog wel vaker ga wandelen. Het weer wordt tijdens het wandelen steeds grijzer en als ik de straat van het park naar Retiro oversteek hoor je me dat ook brabbelen. Je moet toch wat zeggen als je zo'n vijftien rijen auto´s passeert.

Retiro

Retiro moet een van de gevaarlijke gebieden van Buenos Aires zijn (al bij lange na niet zo gevaarlijk als men van La Boca zegt), en in sommige gidsen staat ook dat je hier eigenlijk niet moet lopen. Toch wat lastig, aangezien het de grootste transportation hub van het land is. Hier landt nog net geen vliegtuig, maar alle nationale, internationale, regionale en veel stadsbussen stoppen hier EN er dus dus de trein (drie stations geloof ik) en een metrolijn. Moeilijk om dus niet minimaal een keer te lopen. En de gebouwen in de omgeving zijn ook best mooi. Gewoon een beetje goed op je tas letten en dan komt het wel goed. En natuurlijk net als de Porteños het grotere geld gewoon in je broekzak stoppen voor als je portemonnaie gejat wordt.

Bij de busterminal koop ik alvast een retourtje Cordoba. In totaal kost dat 24o pesos. Ik geloof dat ik dat ook voor wat andere spullen betaald heb. Toch grappig dat ik hier voor de prijs van een paar schoenen gewoon 20 uur in een luxe bus kan hangen. Ik vertrek morgenavond laat, rond een uurtje of kwart voor elf en kom dan rond half negen aan. Hotel heb ik nog niet, ben ik nu even aan het zoeken.

El Alteneo

Hierna metro gepakt en richting metrostop Callao gegaan (D lijn-linea Verde) om naar een bijzondere boekenwinkel op Av Sante Fe te gaan. EL Alteneo (deze vestiging dan) is gevestigd in een theater en men heeft het interieur zo gehouden. Als ik er rondloop om wat foto´s te schieten blijf ik ook nog plakken aan een boekje waarin zowel in het Spaans als in het engels 16 wandelingen door Bs As in staan. Kan ik mijn spaans oefenen en lekker wat aan het wandelen slaan, krijg ik toch nog mijn lichaamsbeweging (aangezien ik de gym toch echt te duur vind).

Als ik weer buiten sta regent het echt. Dus neit heel erg zinvol om langer rond te blijven hangen om deze buurt te verkennen. Snel pak ik de metro weer terug richting huis en vertrek voor een rondje internet. Vanavond even wat dingen plannen voor het weekend en spullen inpakken en dan morgen naar Cordoba. Tot na het weekend

Dag 42 en 43: Terug de schoolbanken in....

2008-09-30T23:05:00.002+02:00

29 en 30 september

Pffff, dat valt niet mee. Zit weer in de schoolbanken en heb er in vier uur bijna drie hoofdstukken door heen gestamp. Heftig. En ik denk dat ik dit weekend hard moet studeren als dit tempo zo door blijft gaan... Voordeel, des te eerder ga ik begrijpen wat iedereen tegen mij aankletst.

Heb gisteren met Carmen de gehele koelkast doorgenomen zodat zij mij kon leren wat wat was. Ik heb best wat dingen onthouden, maar sommige ook weer snel vergeten. Die dingen lust ik toch niet. Of eet ik zelden. Of ben ik niet van plan hier te bestellen. En alle dingen staan in mijn woordenlijstje, dus dat bestel ik uberhaupt niet.

Ook zijn gisteren de Mexicanen gearriveerd. Gustavo maakte zich wat druk (17 jarige Braziliaan, wil proftennisser worden en traint nu voor een groot toernooi 7 uur per dag, 5 dagen in de week) omdat ik een geintje had gemaakt dat mexicaan nummer 3 bij hem in de kamer geplaatst zou worden. Net toen ik vertelde dat dit niet waar was, kwam Carmen binnen en die vertelde dat de derde Mexicaan bij hem in de kamer kwam. Er was toen wel sprake van een soort van paniek. Te grappig voor mij natuurlijk, al heeft Gustavo zondagavond nog even bij Christina (eigenaresse B&B La acacia) nagevraagd of er echt iemand bij hem op de kamer komt, hihi.

Om verder het verleden in te duiken, heb zondag souvie voor zuslief gehaald. Ben eerst met Pablo (broer Tito, zoon Christina voor de ingewijden) en Christina naar een soort antiekmarktje geweest (best leuke dingen en te veel kitsch dingen, heb me er kostelijk vermaakt, jammer dat ik geen foto`s van Pablo mocht maken... dan was het te duidelijk dat ik toerist was..ñ gelukkig verrade mijn constante engelse gebabbel dat niet) om de gevraagde sifones te vinden. Helaas, neit echt iets in dezelfde categorie. Dan maar naar San Telmo. Slecht nieuws voor mij, want het is ondertussen hard gaan regenen en als ik 2 uur later weer het huis binnen loop ben ik zeiknat! maar ik heb gevonden wat ik wil hebben. Nu kijken hoe ik die krengen thuis krijg, aangezien ze vijf kilo in totaal vormen (eh ja, even gewogen op de weegschaal)....

nou ja, verder ga ik als het goed is donderdagavond naar Cordoba, maar meot nog alles reglen. Het lijkt wel of er alleen gribushotels zijn, of hele dure en de estancias zijn al helemaal neit te betalen. Laat het paardrijden dan ook maar even wachten tot ik met Esther op stap ga in het koude Pategonie.

Dit voor nu, meer nieuws vanuit of na Cordoba!