On the road again ...

Vrijdag 21 december

Na vele reizen en tripjes niet geblogt te hebben, pak ik het nu toch maar weer een keer op. Toch zonde om deze blog geheel te laten verstoffen.

Op donderdag redelijk bijtijds richting bed vertrokken, om vervolgens toch geregeld wakker te schrikken. Aangezien het vrijdag voor de kerstvakantie is, heb ik besloten redelijk vroeg een taxi te bestellen, voor het geval er hele rijen staan. Die had ik eerder al wel gezien rond de vakanties. Dus uiteindelijk rond kwart voor vier mijn bed uit, kwart over vier de taxi en en vervolgens stond ik ongeveer in mijn eentje op Schiphol. Uh ja. Weinig andere mensen die een vliegtuig moesten halen op dat tijdstip. Anyway, de Starbucks achter de douane is open, dus ik haal snel een rise and shine muffin en vervolgens ook maar een mocht frappuccino.
Uit eindelijk mogen we dan toch het vliegtuig in. Om zeven uur (ietsje te laat) worden we de baan op geduwd door de pull back car. om vervolgens zo weer 20 minuten stil te staan. Zonder bericht. Totdat het bericht komt dat we even naar een parkeerplaats gaan en er naar een technisch probleempje aan een of ander stuur gekeken moet worden.
Bijna een uur later wordt er besloten dat we het vliegtuig uit moeten, oplossen gaat wat langer duren... Om te beginnen komt er maar 1 bus... als er dan uiteindelijk vier bussen staan, staat er alleen een wiebelig trappetje tegen het vliegtuig aan. En daar mogen we geen gebruik van maken. Dus weer even wachten tot de juiste trap tegen het vliegtuig aan komt. Als de bus er staat, en de trap er staat worden we richting de terminal gereden, uitgeladen en rondom gelopen om weer ergens bij een andere terminal uit te komen, opnieuw gescand te worden en vervolgens weer in de bus te stappen en richting de parkeerplaats. Even zijn we bang dat we gefopt worden en weer hetzelfde vliegtuig in stappen, maar het is toch een nieuwe (de ander staat er 2 vliegtuigen naast). Als uiteindelijk iedereen zit en netjes vast zit, komt het bericht dat wij netjes snel zijn ingestapt en netjes hebben meegewerkt, maar dat we al 21 minuten staat te wachten op de push back car, en we zijn pas nummer 3.. dus nog even geduld. Tegen de tijd dat die er eindelijk staat, is de mist Amsterdam binnengerold, dus we moeten nu wachten tot we mogen opstijgen... iets meer afstand ivm met slechte weer. Bijna drieenhalf uur na het geplande vertrek gaan we eindelijk richting startbaan en gaan we er vandoor.
Het kleine meisje naast me is er nu echt klaar mee, en zet het tot twee keer op het krijsen. om het af te toppen met een soort van nachtmerrie tijdens het dalen, waardoor ze als een gek begint te trappen.... tegen mij, want daar liggen haar benen. Gelukkig is ze zo lenig dat ze ook haar moeder nog even te grazen neemt... gedeeld leed....

Na de landing snel bagage opgehaald en op zoek naar de Starbucks. Als ik die gevonden heb word ik uiteindelijk opgehaald door mijn lift en ga ik richting Rancho la Paz. Ik val met mijn neus in de boter. Eerst een verlate lunch en daarna kan ik ff in de zon bijkomen van de reis om vervolgens voor het eerst te paard te gaan.

Dag 89: hoog boven het Beagle kanaal

15 november

Toen ik gisteren om half twaalf het hotel in wandelde, kreeg ik niet meteen de sleutel. Er was iets met het paardrijden. Er was nu toch een groep, dus moest ik niet om 10 uur klaarstaan voor een priverit, maar om half twee voor een groepsrit. Oh, okay.... en geld zou ik terugkrijgen (eh ja, dat lijkt me redelijk logisch). Dit alles in een eindeloos lang telefoongesprek in het spaans, met vele vragen van beide kanten. Niet echt waar ik op zat te wachten op dat tijdstip, maar het valt me dan wel weer mee dat ik mij duideljk kan maken en dat ik ook begrijp waar men het aan de andere kant van de lijn over heeft. De mensen aan de balie waren niet echt een grote hulp, want zij sprkane ook geen Engels.

Ik sms het even naar Esther en duik mijn bed in. Volgende ochtend doe ik rustig aan en wandel rond een uurtje of tien het centrumpje in om even snel wat rond te kijken en wat boodschappen te doen.

Hierna even snel wat lunchen en terug naar het hostel om wat extra kleding aan te trekken. Het is hier en nu wel lekker weer, maar je weet het hier nooit. Gisteren hadden we ook opeens sneeuw. Ik heb dan ook een shirt met lange mouw aan, een dikke kol en een thermo bodywarmer. Daarboven nog een windbraker, maar die doe ik pas te paard aan.

ALs ik word opgehaald begitn de man een heel gesprek in het Spaans en plaatst me voorin in het busje. We halen nog een mevrouw uit LA op (zweedse afkomst) en gaan naar de manage. Hier staat een Braziliaan te wachten zonder rijervaring.

De paarden zien er neit tiptop uit, maar dat komt omdat ze in hun vrije tijd door het park kunnen zwerven. Dikke vachten en schaars gras zonder bijvoeding zorgt voor een wat knokig en wat onverzorgt uitziend paard. En het zadel is niet zo lekker zacht als alle andere zadels waaar ik tot nu toe op gezeten heb. Maar het paard ploeterd bijzonder vrolijk door de diepe plassen en is veel enthousiaster dan het paard van de goede man voor mij en klauterd vrolijk naar een prachtig uitkijkpunt op het vliegveld en op het beaglekanaal.

Dat vlieveld heeft zowel het eindpunt als het beginpunt van de landigsbaan (en het opstijgdeel) aan het water liggen. Niet geheel blij om dat zo duidelijk te kunnen zien, maar de rest van het uitzicht is prachtig.

Hierna zakken we snel weer en klets vrolijk verder in eht spaans. De andere twee blijven geregeld ver achter. Tot mijn verbazing houdt de braziliaan (met in een hand een heel grote camera) zich bijzonder goed in de galop en blijft ie netjes zitten.

Na een thee (of koffie getrokken uit een soort van theezakje, te grappig om te zien) vertrekken we weer richting het hostel, en zo zit ik nu dus hier. Even bij te typen en even bij te lezen en alvast in te checken voor overmorgen.

het einde van de trip komt in zicht. Nog een week en ik stap op het vliegtuig richting Amsterdam om zondag over een week weer aan te komen op Schiphol. En het roept was mixt feelings op....

Laurens van Lieren on the road

Hoewel ik schaatsen een geweldige sport vind om te bekijken en ook Formule1, wielrennen, schansspringen en atletiek mijn interesse hebben, is mijn grote liefde nog steeds de paardensport. Ik kijk het weinig, ik doe het nog minder, maar als ik het zie, leef ik helemaal mee.

Voor degene die dat ook hebben, kijk dan mee met Laurens van Lieren on the road. Een 26-delige serie over Laurens op weg naar Peking. Klik op de titel voor de eerste aflevering en op de link voor meerdere afleveringen!

link: http://www.sport.nl/osbeijing/laurensontheroad/

Streaker met boxer actief tijdens Jumping Amsterdam

Mijn winterkijksport is natuurlijk mainly schaatsen, maar als er paardensport (mijn oude liefde) voorbij komt, blijf ik er toch even voor zitten. Zo kwam er zaterdag de kur op muziek voorbij met een enorme goede kur van Anky van Grunsven. Als je dat ziet gaat het toch wel weer kriebelen... wellicht volgend jaar maar weer richting de bankjes om te gaan kijken. Zelf weer gaan rijden... neee.... nog even niet. Wellicht als ik niet meer reislustig ben en meer gesetteld.
De springsport komt tegenwoordig wat vaker op tv, dus op zich weet ik wel weer wie de grotere kanshebbers zijn en wanneer ik er echt even voor moet gaan zitten....
Op een van die momenten dat ik er echt voor ga zitten gebeurt het onderstaande...

Het verschil met Schröder was miniem (38,08 om 38,25), het verschil in beloning iets groter: 21.250 euro tegen 17 mille. Dat de international uit Tubbergen zo ver kwam met Eurocommerce Monaco was opmerkelijk. Terwijl hij aanstuurde naar de derde hindernis draafde de "Vegan Streaker'' de piste in om bezwaar te maken tegen dierproeven, dierenleed, het eten van vlees en wat al niet.
Toen het ringpersoneel en te hulp geschoten bewakers de man bij zijn boxershort hadden en aan de politie overdroegen, had Schröder al een 'balk aan de broek' op een oxer. "Ik hoorde het publiek wel joelen en zag uit een ooghoek mensen rondrennen, maar ik begreep niet wat er aan de hand was. Pas toen ik zag dat de klok stilstond, dacht ik 'dan stop ik ook maar'. Ja, ik was wel een beetje kwaad. De belangrijkste proef van het toernooi. Waar is dat nou voor nodig?''
Schröder had in alle consternatie een fout gemaakt op de driesprong, maar die werd hem na ampel beraad niet aangerekend. Hij mocht zijn parcours vervolgen en kon zich bij de in totaal vijftien barrageklanten voegen. "Dat was nog lastig genoeg, want ik moest op die oxer bij de boarding beginnen. Je moet maar afwachten hoe je paard reageert op zoiets. Dit maak je nooit mee.''

Een streaker bij de paardensport (voorzover je daarvan kan spreken als je zo laf bent je boxer aan te houden, dat geeft ook weer te denken, hahahahaha) is wel het meest vage. Ik weet best dat er, vooral in het verleden, niet altijd netjes wordt getraind, maar het merendeel van deze topsporters staat onder zwaar toezicht en worden de paarden op fluweel gedragen. De normale mens die paarden houdt gaat vaak veel slechter met deze edelen dieren om. En als je echt een paardenliefhebber bent en voor de rechten van het paard strijdt, dan ren je niet het parkoers binnen als iemand aan het springen is. Stel dat het paard afgeleid zou zijn, mis zou zpringen en z'n been zou breken.... nou ja niet aan denken en maar vooral lachen dat die gek z'n broekje niet durfde uit te doen.....

bron tekst: www.sport.nl