Dag 95: Dag mooi Buenos Aires

Vervolg

Al snel is het tijd om de taxi naar het vliegveld te pakken. De taxichauffeur pakt niet helemaal de goede route een ik mag nog meer dan een uur genieten van de traffic jam waar we in belanden. Hierna snel inchecken. Dat lijkt goed te gaan tot dat men mijn handbagage even voelt.... die voelt te zwaar (oh?) en men wil weten wat er in zit. Ik probeer het uit te leggen en pak het even uit (de sifones voor mijn zus) en klets er vrolijk over heen... gelukkig gaat men van het gewicht over naar de discussie of het wel in het vliegruim mag. ik meot dat maar even aan de douane gaan vragen. Prima! Ik leg mijn 21 kilo zware backpack op de band en wandel snel verder.

Hierna snel door de taxfree stand en daarna het geld terugvragen (toch weer 220 pesos terug) en daarna door de douane. De douanier begint met oh... sifones... dus ik heel onschuldig... Dat kan toch gewoon of is er iets fout mee? douanier: Nee helemaal neit, ben er zlf ook groot fan van... Oh ja, ze zijn inderdaad prachtig en snel wandel ik verder.

Als ik even door mijn paspoort blader kan ik vervolgens de exit stamp van Argentinie even niet vinden maar als ik even terug wandel blijkt deze neit op de laatste pagina geplaatst te zijn, maar op de eerste ergens ertussen gemoffeld te zijn. Ook goed. Hij staat er in ieder geval.

Om zeven uur moeten we bij de gate zijn, ookal staat de vlucht van Gol pas voor een uur later gepland. Iets over zevenen mogen we ook daadwerkelijk het vliegtuig in en iets over half acht sluit men de deuren en kwart voor acht staan we gereed voor take off... HUH... kwart voor acht? Ik ben nog nooi een kwartier eerder vertrekken... Maar dat maakt eigenlijk ook neit uit.

We maken nog een mooi tochtje over Buenos Aires, zien Uruguay en als we net boven Brazilie zitten gaat de zon onder en komt er eten langs. Het zal je neit verbazen dat we ruim bijtijds landen op Sao Paulo. Tot mijn verbazing zit er deze keer bijzonder veel mannetjes van de douane en is alleen onze vlucht binnengekomen dus ik wandel overal zo doorheen. Eitje. ook de bagage komt snel dus ik kan in een keer doorlopen naar mijn taxi.

Half uurtje later check ik in in het hotel en ga mijn vlucht voor morgen bevestigen. Dat gaat even wat lastig, maar precies voordat mijn tegoed verloopt kan ik het een en ander doorsturen naar de printer en ben ik ingecheckt. Lekker naar bed en morgen lekker uitslapen!

Dag 95: De laatste loodjes zijn zwaar en zwart

Afscheid nemen is zwaar. De brok zit in mijn keel, en dat is niet alleen van de verkoudheid. Als ik wakker word wordt het pijnlijk duidelijk dat dit echt de laatste uurtjes in het perfect zonnige Buenos AIres zijn. Na het douchen en net voor het ontbijt begin ik met de zware taak om afscheid te nemen van mijn oude kleding en hallo te zeggen tegen een deel van mijn nieuwe kleding en vervolgens een goede poging te doen om alles er in te krijgen.

Moet eerlijk zeggen dat het verdeeld over drie tassen niet eens zo heel erg slecht gaat, maar ga dan ook wel voor beide onderdelen (vliegtuigruim ongeveer 22 kilo) en vliegtuig zitruimte (12 kilo) redelijk ruim over de toegestane hoeveelheid kilo`s heen. Verdorie. Wat een gedoe.

Maar momenteel kan ik nog niet echt afscheid nemen van nog meer dingen dus ik besluit het toch echt allemaal met mij mee te slepen. Zou het wel op prijs stellen als iedereen meeduimd om alles zonder problemen door twee dagen vliegen heen te slepen.

Tussendooreven wat lunch en daarna loop ik toch wel een beetje met mijn ziel onder mijn arm. Ik wil gewoonweg nog niet weg. Maar ja, dat het ik gisteren ook al gezegd en ik ben ondertussen redelijk volwassen (qua leeftijd dan in iedergeval) dus ik besluit dat ik mij er gewoon bij neer moet leggen.

Denk dat het ook wat moeilijker is dan vorig jaar. Toen ik toen het land verliet en afscheid nam was het maar voor 12 maanden. Nu toch minimaal wel voor een jaartje of twee. Kan toch niet deze kant op blijven rennen. Er zijn nog zoveel andere plekken in Zuid-Amerika en de rest van de wereld te zien. Maar stiekempjes beloof ik mijzelf dat ik hier nog wel een keer terug ga komen. Wellicht als de economie hier weer eens een duik neemt en het weer beter voor de bankrekening is....

Voor de komende 7 uur rest mij dan ook niets anders dan langzaamaan afscheid te nemen van Buenos Aires en Argentinie en mijn blik langzaamaan weer op Nederland te richten. De weerberichten uit die richting maken het er alleen niet direct aantrekkelijker op om dat te doen...

Nou ja, next stop Sao Paulo voor een uurtje of 22. En daarna hallo Amsterdam!, hallo goede voornemens.

Dag 94: Iedere vezel begint NEE te roepen

20 november

Het slaat in als een bom. De laatste volle dag hier. Lichte paniek slaat toch wel om in een onbestemd gevoel. Dit kan niet, dit mag niet, ik wil niet, ik BLIJF.

Dit is thuis, dit is waar ik wil zijn. Ik blijf in bed..... Het opstaanritueel wordt grof door elkaar geschud als ik wakker word met deze gedachtengang. Ik wil helemaal niet weg. Ik dacht dat ik er wel vrede mee had, maar ik wil deze relaxte stad nog helemaal geen gedag zeggen en ik wil ook nog geen gedag zeggen tegen de mensen hier. Ik wil hier gewoon blijven.

Maar voor nu gaat dat uberhaupt even niet, dus moet ik toch maar gewoon mijn bed uit, het badritueel gaan doen en ontbijten. Hierna pakken Esther en ik de subte (voor de laaatste keer Olleros....) en stappen uit bij Alto Palermo (Bulnes) om naar de Starbucks te gaan voor een koffie en wat te bikken (daarvoor nog even achter internet gezeten, dus weer etenstijd voor mij). Ik sla ook nog even een souveniertje hier in (alsof die tas al niet drie keer vol zit) en wandel na een starbucksje in de zon het winkelcentrum voor de laatste keer door om wat spulletjes aan te schaffen. Uiteindelijk blijf ik natuurlijk weer aan een leren tas hangen (eindelijk eentje gevonden en dat dan weer gewoon bij de levi store hier, wel met een made in argentina labeltje er in) en wat andere leuke hebbedingetjes die lekker ruiken.

Hierna gaan we de straat op en wandelen richting Palermo om hier nog wat meer winkels in en uit te wandelen. Argentinie mag dan sinds een paar maanden zeker niet meer goedkoper zijn dan Nederland (nou ja, op sommige dingen ish et een klein beetje goedkoper) maar de shops blijven toch nog steeds beter.

Hierna wandelen we sigzaggend weer richting huis aan waar we weer aan het eind van de dag (half zeven aankomen). Na wat hang- en leeswerk trekken we weer richting Las Canitas om wat te eten. We twijfelen tussen wederom Campo Bravo, of Sushi Club, maar vallen uiteindlijk bij de Sushiclub neer voor wat heerlijke sushi.

We sluiten af met ijs van Persicco (wederom laatste keer.... zucht, ik HAAT al deze laatste keren) en blijf goed om mij heen kijken om nog zoveel mogelijk van deze prachtige en heerlijke stad op te zuigen. Morgenochtend het ergste moment.... inpakken.

Dag 93: richting de parken

19 november

De laatste dagen om te relaxen, dus nergens zit te veel haast achter. Ook niet achter het opstaan, het douchen en het ontbijten. We kletsen even met Pablo en laten hem beloven dat hij ons moet bellen als hij naar het polo gaat.

Wij gaan richting de parken. Helaas is het park Holanda nog steeds gesloten. Dit is het mooiste park met onder andere de rozentuin, maar ze zijn bezig met een al maandenlang durende opknapbeurt. De andere delen kunnen we wel gewoon komen en na een koffie met taartbreak gaan we weer verder aan de wandel.

Onderweg laat Pablo weten dat hij vandaag niet naar het polo gaat.... jammer, maar wij genieten van al het paars en alle andere kleuren, geluiden en mensen om ons heen. De parken hier zijn over eht algemeen verbazingwekkend groot en heerlijk groen, met veel bankjes en vaak ook prettig gras om op te liggen. Daarnaast is het er goed mogelijk (weer even specifiek over parken in Palermo) om er hard te lopen en te skaten (speciaal aangelegd asfalt).

Via de parken wandelen we richting Recoleta (waar nog meer parken zijn)en van daar weer een stuk verder richting Santa Fe (is een straat) om daar via wat shops weer de metro te nemen. Het is ondertussen al weer een uurtje of zeven. De dagen gaan snel voorbij hier.

We eten inhouse en denken lang na of we nog voor een ijsje gaan, of dat we gewoon lekker in ons boek duiken.

Dag 92: Buenos Aires kleurt paars

18 november

Weer terug in mijn favo stad. Het afscheid maakt me een beetje kriebelig. Ik heb opeens geheel mixt feelings. Terwijl we terug naar de B&B rijden is te zien dat de stad paars kleurt van de bloesem. Het geeft aan dat de stad een nieuw seizoen in gaat en het is te voelen. En ik baal dat ik dat ga missen. Aan de andere kant, het is ook wel weer goed om terug naar huis te gaan en lekker in mijn eigen bedje te pitten en een lekkere stampot te maken en schaatsen te kijken. Mixt dus.

Maar ik probeer er zo min mogelijk aan te denken en we zijn dus gisteren redelijk laat in de ochtend in de metro gesprongen om Florida af te lopen om wat souvenirs aan te schaffen (ik alleen slippers voor Marloes.... alsof die er zelf nog niet genoeg had gekocht .-) ) en vervolgens lopen we via Congreso naar Callao om daar erachter te komen dat Starbucks nummer twee geopend is. Huppelend wandelen we binnen en gaan meteen aan de koude koffie. Hmmmm, blijft een treat. Hierna wandelen we verder over Santa Fe om de mooie boekenwinkel te bezoeken, CD's aan te schaffen (wederom geen Argentijnse... voor degene die dat later gaan vragen) en pakken een stuk verder op weer de metro om richting huis te gaan.

Ondertussen alweer acht uur en we gaan richting Csmpo Bravo en eten daar spectaculair lekker woketen (is een parrilla, maar de gewokte bife de lomo is subliem. en de gewokte groente ook) en emt wat tegen-heug-en-meug-eten-omdat-het-zo-lekker-is krijgen we het zo goed als op. Hierna struinen we nog even naar Persicco om het lekkerste ijs van Argentinie te eten en daarna wandelen we enigszins misselijk terug naar de prachtig bloeiende Accacia.

Dag 71: Naar de argentijnse kapper

27 oktober

vanmorgen allereerst naar LAN airlines gegaan om mijn tickets te boeken. Was snel gedaan en voor twee tickets van Buenos Aires naar Bariloche en twee tickets van Ushuaia naar Buenos Aires betaal ik 2600 pesos. Vervolgens naar Aerolinas gegaan (Argentijnse luchtmaatschappij met een slechte reputatie door de vele stakingen en grote vertragingen) voor twee tickets van Bariloche naar El Calafate.... 25oo pesos. Dat is duur! Maar ja ze zijn dan ook de enige die op dit stuk vliegen, en met de bus is het 2 dagen rijden en op een planning van 16 dagen is dat wat veel.

Daarna Santa Fe afgestruind langs wat winkels. Even een neplerentas aangeschaft (de mijne valt uitelkaar en de perfecte leren nog niet gevonden) en een cd van Ting Tings gekocht (klonk wel grappig) Verder nog maar even niets. Eerst maar kijken hoe vol die tas nu eigenlijk zit.

Aan het einde van het interessante deel de metro naar huis gepakt en naar de kapper gewandeld. Had wat voeten in de aarde, want ga maar eens in het Spaans uitleggen dat men het in Nederland met een soort van mesje doet. Lukte dus ook neit helemal. Eerst maar haar laten wassen..... Duurt ruim 10 minuten en op zich wel fijn, alleen dat die jongen ook met zijn gewicht op de wsbak hing, die weer op mijn nek steunde... Daarna mijzelf aan de knipbeurt overgegeven. Uiteindelijk heeft ie er geen ruime centimeter afgehaald, maar meer een kwart centimeter... maar hij was bijzonder tevreden. Ik had het er wel een beetje mee gehad.

Vervolgens ging hij mijn haar drogen... zonder enig product erin. Had hem ook wel kunnen vertellen dat dat zonder producten echt niet in model ging blijven, maar ja, woordje foam kende hij niet en ik het spaanse ook niet. Dus maar geduldig blijven zitten en kijken hoe iemand een half uur (echt waar) aan je haar zit te prutsen. Heb me dus uiteindelijk wel vermaakt. Maar toch maar niet nog een keer.

Vanavond krijg ik een uur durende massage voor 60 pesos... ben benieuwd hoe dat gaat zijn.

nu SPaans. tot later!!

PS: hij vond mijn kapper in nederland wel erg goed.... zo goed geknipt... hij kon gewoon haar werk volgen....

Dag 70: Argentijnse brandweerman.....

26 oktober 2008.

Als ik wakker word regent het.... bah. En het is ook nog eens zweterig warm. In de kamer in ieder geval en het raam staat gewoon open. Pffff. Eerst maar eens douchen. Als ik dit gedaan heb regent het nog steeds. Dus maar niet naar Mataderos (een deel van Bs As waar men eerder het betere slachtwerk deed en waar nu alle facetten van het gaucholeven wordt uitgebeeld) maar gewoon in Buenos Aires zelf.

Ik zet een aardige wandeling uit en wandel naar de subte. Stap in op mijn oude vertrouwde groene D lijn en stap uit bij Pueyrredon en wandel richting Recoleta (oa de begraafplaats, maar die heb ik nu in totaal drie keer gezien. Genoeg dus). Dit wandelingetje is al goed voor acht blokken, vervolgens doorkruis ik alle parken en maak eindelijk foto´s van de bloem die in 2002 ¨gepland¨ is. Hij is mechanisch en gaat in de ochtend open in de avond weer dicht. Maar nu is ie ondanks de bewolking open en ik schiet snel wat foto´s (als de lucht komende week blauw is en ik heb niets te doen dan kom ik nog een keertje terug) en wandel verder. Kom bij het museo Nacional de Bellas Artes en wandel naar binnen. De toegang is gratis (nu in ieder geval) en ik wandel een uurtje rond om alle grote schilders van deze planeet te bekijken. . Na ruim een uur heb ik het wel weer gehad en wandel weer naar buiten. Tot mijn grote geluk is de zon gaan schijnen en is het benauwd maar zonnig. Jippie.... loopt toch een stuk lekkerder, hahahaha Heb ondertussen weer een blok of 6 gewandeld en val neer voor lunch.

Na de lunch weer tijd om verder te gaan. Heb nog niet echt in Once rondgewandeld en besluit er nu heen te lopen.

Once is voornamelijk shoppingmall Abasto en het voormalig thuis van Carlos Gardel.... en het is ook een blok of 19 wandelen. Maar wandelen is nog altijd sneller dan terug naar de metro, deze naar het eindpunt Catedral nemen, dan op de rode B lijn overstappen en dan weer bij Carlos Gardel (metrohalte soppingmall Abasto) uitstappen.

Al wandelend schiet ik nog wat foto´s en voor ik het weet sta ik voor een brandweerkazerne en wil ik van buiten naar binnen een foto nemen.... Er staat een brnadweerman in de deuropening en ik vraag of ik een foto kan nemen.....

Natuurlijk kan dat en ik word meteen mee naar binnen gesleept en krijg een hele uitleg over wat de meest belangrijke wagen is, welk gereedschap elke wagen heeft, krijg het masker op (heel fijn) en de zuurstoftank op mijn rug (5 kilo, meest zwaar in die hitte) en krijg hierna nog meer uitleg over hoeveel water er in de tank zit en welke waterkop waarop aangesloten moet worden en weet ik wat allemaal niet meer. En ik word aangekleed als brandweervrouw. Nou ja, ik heb het wel gezien bij de jas en dat ding op mijn hoods. De schoenen en broek sla ik even over, de hitte slaat me nu al uit het gezicht.... Warm die kleding.....

Hierna snel weer naar buiten en richting Abasto. Hier loop ik een rondje aan de buitenkant (binnenkant ken ik al van regenachtige dagen 3 jaar geleden) en omgeving. Schaf snel een fleece voor straks in Pategonie aan en wandel een blok of 10 terug naar de subte en ga richting huis. Even wat water bijtanken en jullie op de hoogte brengen van mijn avonturen....

Dag 68: Reserva Ecologica Costanera Sur

24 oktober

Vandaag schijnt het zonnetje wederom en besluit ik naar het reserva te wandelen. Dat ligt achter de diques en is een waar hardlopersparadijs. Maar ook voor de wandelaar is het prima. Je kan diverse routes nemen, en ik neem degene waar 2,5 voor aangegeven wordt. Paar kilometer kan geen kwaad en ik heb voldoende water bij me en nu nog even een verkoelend ijsje bij de hand.

Vanaf het park heb je ene leuk uitzicht op Buenos Aires (een deel van de skyline, deze zie je ook vanuit Colonia) en zie je vooral veel groen en adem je schone lucht in. En je ziet de Rio de la Plata. Niet iets wat je in veel delen van Buenos Aires kan zeggen.

En ik zie mijn eerste leguaan live en een kolibri. Denk ik, het is in iedere geval een vogeltje wat ongeveer net zo groot is als mijn vinger en heel gekleurd. En ik zie heel veel schaars geklede mensen hardlopen. Over het algemeen net iets minder interessant......

Na twee ruime uurtjes wandelen en om mij heen kijken beland ik dan toch weer bij het beginpunt (Dique 3) en val ik neer voor een goed kopje capuchino. Zlefs boven de nederlandse prijs, want dit is natuurlijk hip en duur Buenos Aires, maar wel even lekker en verkwikkend (ten aanzien van de caffeine) en dat geeft de burger de moed om de Subte in te duiken....

Dag 66: Naar de dierentuin...

22 oktober

Na de les de metro richting de dierentuin gepakt. Vandaag is het namelijk en mooi weer en de dierentuin is open. De toegang is maar 15,5 pesos, maar ik heb alleen honderd pesos. En dat is een probleem, want dat wil ze niet wisselen. Ik heb de twee mensen voor mij in contact zien betalen, dus ik weet dat ze het in de kassa heeft, maar zij zegt niets te hebben... zucht... Tuurlijk heb ik ook een credit card.... alsjeblieft.
Hierna loop ik de dierentuin binnen. Tot mijn verbazing zie ik dat je overal voer kunt kopen. Wat blijkt nu, een deel van het loslopende en vastzittende spul mag je voeren. Dat is nog eens een handige manier om je spul te voederen. De mensen betalen er met grif voor en jouw dieren zien er gevoederd uit. Nadeeltje is dat men ook de dieren gaan voederen die ze niet mogen voederen. Ondertussen van Tito berichtje binnengekregen dat er v anavond voetbal is. Hij gaat neit, maar vriend wel. Probeer terug te sms-en maar tegoed is op. Nieuwe al gehaald, maar geen idee hoe op te laden, dat hele verhaaltje gaat me in het spaans net iets te snel. Gelukkig lopen er heel veel meiden rond in de dierentuin die een beetje saai voor zich uit zitten te kijken terwijl ze toezicht houden.... eentje wil er vast wel voor zorgen dat mijn tegoed aangevuld wordt... en inderdaad. Heel handig en heel erg bedankt!

hierna wandel ik weer verder. Het reptielen en oerwoudgebeuren sla ik over. Ken ik ondertussen wel en heb geen zin nogmaals kleine bedragen (5 pesos) met creditcard te moeten betalen. Genietend van het weer (ze hebben hier wel gemeen buitende motachtige vliegjes) en mijn 7upje met een of andere smaaktwist kijk ik naar alle dieren en gebouwen.

Maar na anderhalf uur heb ik het wel gehad en sla ik bij de dierentuin rechtsaf en wandel richting huis. Toch even vragen hoe het zit met die wedstrijd. Je hebt namelijk twee grote rivalen Boca (lieveling van alle buitenlanders en de club van Maradonna, gelegen in het toerisitsche boca... alleen die straat dan, de rest is te gevaarlijk voor toeristen) en River. Boca staat momenteel vijfde, maar river enalaatste en zit net zoals het nationale team in een grote malaise. En aangezien ze net drie dagen geleden ten onder zijn gegaan tegen Boca is het de verwachting dat er weinig mensen naar de wedstrijd komen. Besluit dan maar neit te gaan. En achteraf maar goed ook. Als ik even op tv langszap is het stadion bijna leeg en gaat river wederom kansloos ten onder tegen een of andere mexicaans team.

In plaats van naar River wandel ik naar DHL om mijn contract op te sturen. Ruim 62 dollar later krijg ik bericht dat het contract maandag (huh, het is nu woensdag) aankomt. Niet echt wat je noemt een snelle service voor dat geld. Maar ja, het is nu eenmaal 10.000 kilometer.

morgen weer een dagje relaxen en dan vrijdag weer op pad voor nieuwe avonturen in de stad en omgeving.

Dag 65: de charme van Buenos Aires

22 oktober

De charme van Buenos Aires is niet alleen dat het gisteren tot een uur of vijf goot van de regen en donderde van het onweer en van het een of het andere moment de zon ging schijnen en de mussen weer bijna dood van het dak vielen, maar het zijn wel van die kleine dingetjes.

Vanmorgen om tioen uur stapte ik de metro in. Die vulde zich binnen een paar haltes redelijk snel. Alle zitplekken waren natuurlijk gevuld en ook het gangpad stond aardig vol (ik stond netjes zonder handjes..... goede evenwichtsoefening) en opeens wurmt zich een mevrouw zich langs iedereen, vertelt een kort verhaaltje en begint op haar viool te spelen en probeert vervolgens haar CD a 20 pesos te verkopen. Niemand koopt dat, maar wel veel mensen hebben kleingeld in hun zakken en geven dat dan.... Het heeft toch zo zijn charme, of niet?

Maar zoals gezegd schijnt de zon weer, dus vandaag ga ik wederom proberen naar de dierentuin te gaan. Morgen meer.

PS: Een brief per koerier laten versturen van Argentinie naar Nederland is iets wat je niet wil.... het kost meer dan 60 dollar! Vrijdag ga ik even kijken of Fedex toevallig net iets goedkoper is dan DHL.

Dag 62 : Het perfecte kopje capuchino

19 oktober

vanmorgen vroeg even gecheckt of het paardrijden bevestigd was. Was het niet. Dus nog maar twee keer omgedraaid, lekker lui gedouched en rustig ontbeten. Uitgecheckt bagage achtergelaten (handig zo´n klein koffertje) en vervolgens rustig het dorpje in gewandeld. Aan de kust bij een tentje gaan zitten (het waaide net iets te hard om op het strand te zitten) en een kopje capuchino met crema de leche gevraagd. Kreeg echt het perfecte kopje koffie (te erg voor woorden, maar heb het zelfs op een filmpje gezet, download ik binnenkort wel even) en heb er echt van genoten. Ondertussen ook even mijn huiswerk er bij gepakt. Ben ondertussen bijna bekomen van de onregelmatige werkwoorden in de presente. Verleden tijd meot ik ook nog even aan wennen. Hopelijk mag ik daar nog even een weekje over doen.

Koffietijd gaat over in lunchtijd en ik geniet nog steeds van zon met af en toe een wolk. Ik lunch rustig enterwijl ik de laatste happen van mijn ensalade dfe frutas neem vraagt iemand of het zonnescherm op mag. Okay, tijd om te gaan. Ik klots de laatste slokken water naar achter en ga nog even aan de wandel.

Om kwart over vier wandel ik het hotel binnen om mijn koffer op te halen en om half vijf ben ik ingecheckt en wel.... Weer meer stempeltjes in mijn paspoort. Fijn.

Wederom stap ik op de boot en voor de vierde keer is het gewoon een andere boot. Deze keer lijkt de boot nog het meest op de gene die ik de eerste keer had, en ik moet zeggen, geen last van de golfjes. Pilletje helemaal voor niets genomen (neem ik een keer een reispil, zijn er geen schommelingen). Beetje vermoeid door het pilletje stap ik een uur later van de boot en wandel richting de Subte. Onderweg bijna omvergeblazen door bussen vol met Boca aanhangers. Ze hangen in uit en om de bussen... Ziet er naar uit dat Boca de stadsderby gewonnen heeft en River (de ploeg van Tito) verloren heeft.

Thuis hangt Tito beetje zielig in zijn Rivershirt in de tuin. Hij was dus in het stadion. Het zieltje... Omdat er verder niemand thuis is en hij meot studeren voor examens, vraagt ie of ik ook even beneden kom studeren. Dat lukt me een half uur, daarna dommel ik bijna in slaap, toch maar even de krant doorbladeren. Iets over negenen heb ik het g ehad en ga ik bij mijn favo buurttentje eten. Een heerlijke bife de lomo met wat salsa en een maiskolf. Misschien niet veel, maar met een alfagor als toetjes is het prima te doen voor het tijdstip(had ik al gezegd dat Argentinie heeft besloten gisteren de tijd aan te passen... deed men drie jaar geleden niet, schijnt hier niet met de regelmaat van de klok te gebeuren, maar nu dus wel, in Uruguay was ie nog hetzelfde, daar veranderde dus niets).

Hierna nog wat televisie gekeken (woordjes raden .. de ondertiteling in het spaans staat er meestal net iets sneller dan er engels gesproken word... .fijne oefening) en rond twaalven lekker in slaap gedommeld.

Dag 59: Pinnige nette tantes

16 oktober

Na regen en bewolking komt zonneschijn. Zo ook hier. Vanmorgen scheen na drie dagen bewolking en nachtelijke en eindmiddagelijke buien was het licht vanmorgen hel wit. Joepie!

Maar eerst meot ik snel even mijn koffer pakken en kijken welke mogelijke wandelroutes ik voor de middag heb uitgezet. Als ook de schoolspullen inde koffer zitten, wandel ik richting de subte. Deze is op deze tijd redelijk vol, maar niet aso vol. Met andere woorden, je hebt wel rugpijn na 25 minuten doordat je met je voeten voor je kofferstaat en je met de rest van je lichaam boven je koffer hangt, maar je koffer leeft na 25 minuten nog wel.

Tito vertelde trouwens gisteren dat toen wij (Marloes, tito en ik) een keer in de metro stonden en Engels spraken, iedereen om ons heen ook Engels begon te murmelen en mee wilde kletsen.... Heb ik toen helemaal neits van mee gekregen. Maar v ond het wel grappig feitje...

Bij de eindhalte zeul ik de koffer weer alle trappen op en manouvreer mij tussen de stroom en de kleedjes door richting mijn school en spring daar in de lift.

Na de lessen ga ik snel aan de wandel. Ik eet even goedkoop onderweg bij de Mc en neem meteen een salade voor later op de boot mee. Vervolgens wandel ik heel Florida (winkelstraat ) af en knip even snel wat foto's op plaza San Martin. Hier probeer ik te bepalen hoe ik het beste naar Recoleta kan lopen. Als ik dat eindelijk heb uitgevist (maw het kaartje in de goede richting houd) kom ik uiteindelijk bij Avinida Alvear uit. Is shoppen in de wijk Palermo hip shoppen, dan is deze straat het ultieme dure shoppen. Alle grote merkenen alle allerduurste hotels ter wereld zijn hier gevestigd. Maar het is ook een fijna en veilige manier om bij Recoleta en haar diverse pleinen aan te komen. Omdat ik wat rondkijk heb ik zodra ik op bij de begraafplaats aankom niet heel veel tijd meer om verder te lopen en ik besluit dat gewoon voor een volgende keer te bewaren. Ik wandel om de begraafplaats en wederom wat in de begraafplaats en besluit daarna een Freddo ijsje te halen (je mag Bs As niet verlaten zonder minimaal 10 smaken van Freddo te hebben geprobeerd) (en Marloes: het is stom dat we de winkel niet hebben gezien, want rondom de begraafplaats zitten er minimaal twee, hahahaha).

Als ik de Freddo binnen wandel staat er een mevrouw voor mij. Terwijl ik kijk komt er een andere nogal deftige mevrouw binnen en die gaat zonder pardon voor mijn neus staan om te bestellen. Ik bedenk of ik er iets van ga zeggen maar laat het voorbij gaan. Terwijl zij aan het bedenken is wat ze nou precies wil (verdomme,w aarom dring je dan voor) komt er een andere zeer deftig uitziend vrouwtje binnen van een jaar of 80. Zij vraagt in het spaans of zij aan de buurt is of ik en als ik stuntelend probeer te antwoorden schakeld ze over naar engels. Maar Duits, Frans, Italiaans en Hongaars zouden ook goed zijn, want dat zijn de talen die ze spreekt. Ze komt oorspronkelijk uit Hongarije en vraagt me van alles en verteld ook vanalles (wat is het toch met de vraag waar mijn man cq verloofde cq vriend is.....) Tegen de tijd dat we allebei hebben besteld is het wachten tot het meisje het gaat klaarmaken. Het gaat allemaal nietheel erg snel en de bijzonder deftige mevrouw slaakt zonder te blikken of te blozen de onbeleefde versie van: dat domme gansje is zo langzaam als een slak in het engels. Dat domme gansje verblikt niet, dus ze zal idd wel geen engels spreken. Ik schiet in de lach, neem mijn ijsje, zeg de sjieke mevrouw gedag en loop via diverse straten (waaronder de straat Uruguay) terug naar het H. Yrogoyen om dit even snel weg te schrijven en mijn koffer op te halen. Moet nu snel afsluiten om op tijd te kunnen inchecken voor mijn trip naar Uruguay (even bekijken wat ik vorige week gemist heb). Inchecken begint over een half uur, dus nu kan ik lekker rustig aan wandelen.

PS: het blijft maf om te zeggen dat ik ff naar Uruguay ga, maar het oorspronkelijke Mendoze vond ik net even te veel. Weer 26 uur in een bus binnen 4 dagen had ikff geen zin in. Binnenkort weer een keer.

Dag 53: Is dit gastvrijheid of stalken?

10 oktober

Chinatown

Vandaag een wat vage dag gehad. Na het ontbijt even wat spullen ingepakt, wat huiswerk gedaan en de benenwagen richting Chinatown genomen. Dit ligt ongeveer 2 metrohaltes bij mijn huisje vandaan en is eigenlijk ook wel prima lopend te doen. Ik besluit dus een half uurtje te gaan wandelen.

Bij het treinstation Belgrano C (straat Arribeños) begint het. Eigenlijk is Chinatown hier niet heel veel bijzonders. Voornamelijk chinese supermarkten (met allemaal spijzen en zo,ziet er goed uit) en heel veel kleine restaurantjes. Op de heenweg kijk ik wat rond en op de terugweg plof ik ergens neer waar ik redelijk veel mensen zie zitten.

Moet zeggen dat het eten er ook goed uit ziet. Ik krijg een boord vol metvlees in Oystersaus (kies toch even voor wat veilig eten) en bakje rijst, en ben nog geen 30 pesos kwijt. Inclusief een te frio. Dat is nog geen 7 euro. Zelfs voor Argentinie is dit redelijk goedkoop.

Geloof alleen wel dat er iets niet helemaal lekker valt, want mijn maag wordt hierna wel wat onrustig.

Huizing

Vorige week had Christina (B&B La Acacia) mij gevraagd of ik eventueel mijn kamer wilde delen. Nu heb ik een redelijk klein kamertje (stop er nog een bed bij en je kan nergens lopen) dus mijn antwoord was nee. Niet met een vreemde. Ook niet voor maar twee nachten. We hadden tot nu toe de deal gemaakt dat ik 25 per nacht zou betalen en dan in het weekend (als ik op stap ga) de kamer vrij zou maken.

Opeens was ze nu van gedachte verandert. Ook de nachten dat ik hier niet ben, moet ik betalen.... alleen als zij de kamer weer verhuurt ben ik vrij van kosten. Vaag mens. Maar ja, dat is op de een of andere manier ook wel de charme van dit gezien. Het is vaag en er is geen blad aan vast te knopen. Het vaart alle kanten op....

Richting Uruguay...

Hierna pak ik mijn spullen en ga richting school. Die zit downtown, dus daarna kan ik mooi in een keer door naar de boot voor Uruguay. Na de les check ik mijn mail, haal wat to go bij de Burger King op de hoek en wandel richting Dok 4 op Puerto Madero. Aan het einde van deze dok ligt de buquebus terminal.

Aangekomen staat er een hele rij mensen in te checken voor Colonia Rapido... meot ik ook heen, dus sluit achteraan. Blijkt dat dit de service voor de mijne is. Ik mag over 10 minuten inchecken. Achter mij staat een man en die zegt even wat, maar let er neit echt op en ga naar buiten. Het is warm hier binnen. Buiten klets ik met een Argentijnse (in Engels, sorry) over Colonia, de veiligheid in Montevideo en wat over Argentinie an sich en reizen). Hierna weer een goede poging om in te checken (voor demensen die dit ook ooit willen doen, je kunt maar tot 19.00 geld wisselen hier, dus daar heb je niets aan als je de laatste boot neemt) en wandel richting douane. Hier krijg ik meteen een stempel voor het verlaten van Argentinie en het binnenkomen van Uruguay en word hierna meteen naar de boot geloodst. Binnenwandelen en zitten.

Naast mij valt een moeder met twee kleine kinderen neer (heel fijn) en aangezien ik vervolgens een uur lang door het oudste kindje word aangestaard, probeer ik mij ernstig op mijn Sudoku te concentreren. Op 3-4 van de reis wordt er iets gezegd over het tijdsverschil. Iets later probeer ik mij te herinneren of het een uur vroeger of later is. Later blijkt als ik om mij heen kijk en er een man heel vrolijk 5 meter verderop loopt te gebaren dat her vooruit is...

Als we in Colonia Montevideo aankomen wil ik mijn spullen pakken als er iemand naast mij neerploft. Een man. Die denkt mij al eerder gezien te hebben. Huh, nou dat lijkt me stug. Maar even daarna gaat er een lampje branden. Het inchecken.... Hij sprak me aan... maar hij had toch die andere boot... omgeboekt.... konden ze met z´n drietjes reizen. heel fijn voor hem... Hij is ook de man van de tijd....

Anyway. Ik laat hem zijn telefoonnummer en naam (Antonio) opschrijven en klets even met hem. Niet dat ik hem ooit weer tegen ga komen. Zo klein kan Montevideo ook weer neit zijn.

Fout gedacht, want als ik om half twee mijn bus uitrol staat ie daar te wachten (hij was met eigen vervoer). WTF. Heel vaag. Gelukkig zie ik er bijzonder slaperig uit en kan ik dus makkelijk zeggen dat ik geen zin heb om nog iets te gaan drinken. Ik beloof hem om er aan te denken om hem wellicht te bellen om mij de stad te laten zien (ben dat papiertje overigensal weer kwijt, laten liggen bij inchecken geloof ik) en ga snel mijn hotel binnen (beetje jammer dat ik had gezegd vlak bij het busstaion te zitten, normaal zitten daar veel hotels, hier maar eentje, dus loopt hij mij daar veilig heen, zucht).

Ik weet het niet hoor. Is toch een beetje creepy. Om half twee snachts op iemand wachten tegen wie je 5 minuten aan hebt lopen kletsen. Wat zijn de kansen dat iemand niet denkt dat je stalkt??

Anyway, ben papiertje kwijt en ga lekker op mijn gemakje rondwandelen. Info over de stad later. Ben heel benieuwd, want vroeger met aardrijkskunde vond ik Montevideo bijzonder interessant klinken. Kon mij er geen voorstelling bij maken. Dus bij deze.... ik ga het goed in mij opnemen. Chau!

Dag 52: out of bites....

09 oktober

Na vannacht opeens te zijn wakkergehouden door een mug (waar komt die opeens van daan...) zit ik nu al een hele ochtend achter de computer. Ben nog niet eens begonnen aan mijn huiswerk en heb nog niet genoten van het lekkere weer. Dat kan hopelijk morgen nog. Vandaag probeer ik wat ruimte in mijn geheugen te krijgen. Van de camera´s natuurlijk. Heb wel een 5,5 GB bij me, maar die zitten zo goed als vol, en morgenavond vertrek ik richting Uruguay voor het weekend en dan zit ik liever niet zonder bites. Lukt niet om ze via internetmappen door te zetten naar nederland en daar had ik wel een beetje op gerekend en cd's maken van 2 GB sticks valt ook niet mee. Even doorzoeken naar mogelijkheden dus.

Het regelen van uruguay valt overigens ook nog niet mee. Het is komende maandag namelijk een feestdag en daar had ik geen rekekening mee gehouden. Voornamelijk omdat mijn school gewoon doorgaat en ik er dus geen rekening mee hoef te houden. Maar de rest van de Argentijnen is vrij en gaat een lang weekend weg. En waar kun je beter heen gaan dan naar Uruguay?

Pffff, heb nu dus wel een ticket kunnen boeken met de boot naar Colonia en de bus naar Montevideo op vrijdagavond, maar heb nog geen hotel (ehm ja, niet heel handig). Wilde eigenlijk zaterdagochtend vroeg vertrekken, maar de directe lijn naar Montevideo was al volgeboekt. Zondagavond terug van Colonia was overigens geen enkel probleem. Maar dat komt dus door die feestdag. Nu dus duimen voor lekker weer en dan kan ik met volle tuigen genieten van een klein stukje buitenland in het buitenland.

Dag 51: Evita

08 oktober

Ondanks dat het vandaag wederom stralend weer is, ga ik na het ontbijt en het maken van mijn huiswerk richting twee musea.

Allereerst pak ik het MALBA in Palermo. Het ligt een buiten het bereik van de metro (lees: 20 minuten lopen) en als ik de metro uitstap zie ik dat ik ook nog mijn kaart ben vergeten te pakken. Gelukkig heb ik gekeken voordat ik wegging dus een gedeeltelijk moet ik er op de tast kunnen komen. Als ik eenmaal op de wegt zit waar ik moet zijn ga ik wel weer vragen welke kant ik uit moet. Na eindeloos rechtdoor te hebben gelopen kom ik uit bij een parkje. Snel schiet ik een foto. Als ik dichterbij kom zie ik dat er een allerduits thema aan dit park hangt. Er staan op het monument cq grote fontein allemaal plakkaten met de wapens van alle duitse deelstaten. (noot: later blijkt dit park ook Parque Alemania te heten, dus niet zo heel raar dat er een duits thema was) Maak ik misschien later nog wel een foto van. Snel loop ik door en na een kleine aanwijzing over het feit dat het drie blokken de rechterkant op is kom ik na een half uurtje aan bij het MALBA. Het Museo de Arte LatinoAmerican de Buenos Aires is een zeer strak gebouw en staat er sinds 2001. Ik had een redelijk grote collectie verwacht maar er zijn vier zalen verdeeld over 2 verdiepingen. Een verdieping heeft een blijvende expositie van moderne kunst door latijns amerikaanse kunstenaren en de bovenste verdieping heeft een expositie van: (oeps, even thuis opzoeken). Best interessant, maar ben er binnen half uurtje door heen. Voor degene diee r heen willen, het bleek dat het vrije toegang was (op woensdagen).

Het is ondertussen lunchtijd en ik crash in het net even te chique en dus dure restaurant van het museum. Maar moet toegeven dat het eten bijzonder lekker is.

Gevoederd en wel loop ik weer de straat op en ga op zoek naar het museum van Evita Perron. In het MALBA lagen boekjes met alle musea en artgallies in Buenos Aires MET mapje, dus even snel meegenomen. Wel zo handig. Het museum van Evita is ongeveer 15 lopen, vlak bij plaza Italia. Onderweg schiet ik nog wat foto's van en aantal Duitse deelstaten en sta vervolgens voor een ingepakt museum van Evita Perron.

Ondanks dat het museum zich zelf erg indrukwekkend vindt en er wat Amerikaanse studenten zich erg met haar verbonden voelde is het leuk om te zien, maar geeft het niet veel meer info dan op internet te krijgen is. Had ik overigens ook neit verwacht. Het is meer leuk om even rond te lopen en alle krantartikelen te zien en de kledingkast en zo.

Het Spaans danst ondertussen voor mijn ogen en mijn les moet nog beginnen. Ik snel terug naar het centrum om aan mijn les te beginnen. De avond hang ik thuis voor de buis met een spaans gidsje in de hand.

Dag 50: Rondom de Obelisk

07 oktober

Vandaag weer les, maar aan het einde van de dag. In de ochtend slaap ik een beetje uit, oontbijt rustig en maak huiswerk. Spaans wil nog niet echt vlotten, maar wellicht oefen ik niet genoeg, in het engels gaat het in dit huis toch makkelijker (behalve dan met Elli en Carmen)... Ben toch liever lui dan moe.....

Hierna besluit ik aan de wandel te gaan. Neem de metro tot Tribunales en loop naar boven. Het is drie jaar geleden dat ik voor het eerst en voor het laatst geweest ben. Maar alles is nog hetzelfde. Nou ja bijna alles.....Teatro Colon is geheel ingepakt. Ik had van Christina al gehoord dat men het na mijn eerste bezoek aan Buenos Aires hadden gesloten om te restaureren (dat was in 2005) en men is nu dus nog steeds bezig. Jammer, want was graag weer naar binnen gegaan. Het is een imposant theater. Ik loop nog even rond het plein om wat foto's te schieten en ga dan via Av 9 de Julio (de breedste straat van Buenos Aires en men zegt van heel Zuid Amerika met 11 banen aan elke kant, als het lukt post ik binnenkort nog even twee filmpjes, want het is niet mogelijk om al wandelend in een keer aan de overkant te komen.....) richting school. Ik heb nog twee uur, dus ik heb de kans om echt door alle straatjes te sluipen. Veel straten zijn te smal om echt foto's te maken van de huizen, maar het is heerlijk om hier rond te wandelen en voornamelijk omhoog te kijken. Zoveel mooie gebouwen (wel even blijven opletten waar je je voeten zet, want er ligt natuurlijk overal hondenpoep en er ontbreken af en toe wat tegels, of er is een klein hoogteverschilletje tussen de diverse tegels) met fijne details. Men zegt wel dat het ontzettend op Europa lijkt, en ik heb misschien nog niet heel veel in Europa gereisd, maar ik ken geen stad in Europa dat zoveel originele huizen heeft staan. Hier is natuurlijk ook veel nieuwbouw, maar vooral buiten het centrum. Ook kom ik nog een berg kerken tegen en die zet ik ook op de foto. Ook hoop dat ik het over 1,5 maand nog allemaal uit elkaar kan houden....

Voel me nog niet altijd even op mijn gemak om te pas en te onpas de grote camera uit mijn tas te trekken (vooral in zo'n park als de daklozen om je heen liggen), maar probeer het wel zo veel mogelijk. De kleine camera is ondertussen bijna overbelast met het schieten van plaatjes links en rechts.

dag 49: Wederom terug in de vertrouwde thuishaven

6 oktober

Wederom meer dan een uur te vroeg kom ik aan in Bs As.Nou is dat zeker hier niet heel erg, want dan is het verkeer tenminste nog niet op haar top. Nadeeltje is dat ik op de verwachte aankomsttijd in Bs As al op de stoep van de casa sta. En dat is voor acht uur in de ochtend.

Een slaperige Pablo doet open en ik wandel door naar mijn kamer. Ruim alle spullen weer opnieuw in en spring onder de douche. Hierna even snel ontbijten en wat aan mijn spaanse les doen. Daarna even naar het internet om wat berichten te versturen en daarna lunch.

Als ik de email check zie ik dat men dacht dat ik vandaag op school zou zijn. Wat emailtjes daarna blijkt dat ze dat idd verkeerd hadden ingepland, was toch dinsdag tot en met vrijdag, maar nu heb ik wel middaglessen. Shit. Blugh. Niet handig, maar ach voor een weekje prima te overleven. Hopelijk volgende week niet.

Terug in de casa zie ik Tito en vraag of hij weet of er vandaag races in Palermo zijn, er zijn inderdaad paardenraces en rond een uur of half vier wandel ik die kant op. Het is een half uurtje steving doorwandelen, maar prima te doen. Even de benen strekken na een nacht liggen. Knie begint weer lastig te doen en dat is weer even wennen na een jar lang pijnvrij te zijn geweest. Wellicht moet ik weer wat meer gan trainen.

De bewaking bij deze racebaan is een stuk strenger dan in San Isidro, en ik kan geen foto´s maken bij de paddock of de wedkantoren, alleen aan de baan. Tegend e tijd dat ik lekker aan het schieten ben (met beweging en al) is het al weer donker. Vrees dat ik snel weer een keer terug moet komen om verder te kunnen oefenen. Zo leuk dit.

Rond zeven uur wandel ik weer richting huis aan en doe nog wat aan boodschappen en huiswerk. Snel schiet ik onderweg nogen foto van een paars verlicht El Solar. Ik heb besloten maar gewoon zoveel mogelijk foto´s te maken, misschien is het wel de laatste keer dat ik in deze stad ben en dan kan ik maar beter zoveel mogelijk aandenkens hebben.

Dag 45: Van Catedral naar Congreso

02 oktober.

Wat gaat de tijd toch ontzettend snel. Nog maar een maand in Bs As te gaan. Het klinkt lang, maar het vliegt voorbij. Vandaag van Catedral ( eindhalte metro D) naar Congreso gelopen.

Dit is een lange rechte straat met prachtige gebouwen. Helaas heb ik de grote camera niet bij me, maar schiet een paar aardige met de kleinere camera (worden volgende week weer geupdate, nu even geen kabels bij me). Uberhaupt moet ik nog een keer terug om Cafe Tortoni te bezoeken, het favourite cafe van Gardel (geloof ik, of ik haal nu diverse historische personen door elkaar). Lunch doe ik maar weer met een kwart liter ijs en wat fruit. Het is lekker weer (wooohoooo) en ik heb geen zin om echt ergens te gaan zitten. Als ik viavia weer bij de groene lijn ben teruggekomen (er komt een tweede Starbucks in Bs As....Hasta pronto, zo zie je af en toe nog belangrijke dingen), stap ik niet in de eerste de beste metro. veels te vol. De tweede is neit vele beter en heb geen zin om weer bijna vijf minuten te wachte. Het wordt vanzelf rustiger.

Thuis pak ik nog snel wat dingen voor Cordoba. Op het allerlaatste moment even een hotel geboekt. Gran hotel Dora. Ben heel benieuwd. Buskaartjes had ik gisteren al gescoord, dus alles compleet. Nou ja, ter plekke nog even de excursies boeken, maar er zijn diverse bureaus die tal van excursies (veelal dezelfde 15) aanbieden. Moet goedkomen.

Hierna is het tijd om nog even op een terrasje te hangen. Beetje mijn spaans doornemen.

Als het kwart over acht is belt Carmen ( huishoudster, kokkin etcetc) naar boven. Eten staat klaar. Ik zeg dat ik toch had doorgegeven dat ik niet mee eet, maar van Carmen moet ik naar eneden komen. Ik moet wat in het huis eten. Ok. Prima. Ik schep snel wat salade en een stukje milansese op. De verhoudingen tussen de huishoudsters en Christina zijn bijzonder. Carmen is altijd erg bezig met kletsen en dingen te vragen, totdat Christina er bij komt, dan worden ze (Elli ook) opeens heel stil en kijken ze voornamelijk naar de grond en zeggen ze alleen nog maar si senora en no senora. Christina behandelt ze ook echt als degene die een stuk lager in rang staan. Ze zal nooit vragen hoe het met ze gaat (in ieder geval niet waar gasten bij zijn) en praat altijd kortaf tegen ze. Ze knipt nog net niet met haar vingers. Iemand die al haar hele leven met bedienend personeel leeft.

Maar vanavond is Christina er niet (het hele gezin is het huis uit) en is Carmen de baas in huis....

Rond half tien staat mijn taxi voor. Tot mijn verbazing iemand die engels spreekt (gelukkig merkt carmen het niet, want ze zou hem verboden hebben engels te spreken), maar we kletsen voornamelijk in SPaans, moet het toch een beetje oefenen. Soms schakelen we even over in het engels. Toch apart dat van alle mensen een oude taxichauffeur engels spreekt.

Ik hang een half uurtje rond op Retiro als er wordt omgeroepen dat mijn bus binnenkomt. Rustig wandel ik er heen en stap ik. Morgen rond acht uur ben ik voor een lang weekend in Cordoba.

Dag 44: een stukje wandelen....

Galerias Pacifico

Vandaag na de les vanaf station Cathedral naar Retiro gelopen. Is niet een heel groot stuk, dus is makkelijk gedaan. Via calle Florida (geloof de meest geliefde straat van Marloes) met eeen korte stop bij Galerias Pacifico voor lunch en een enkele foto door park San Martin en enkele stops bij de diverse treinstations van Retiro. Hier ook weer enkele foto's geschoten, ondanks de wetenschap dat ik hier nog wel vaker ga wandelen. Het weer wordt tijdens het wandelen steeds grijzer en als ik de straat van het park naar Retiro oversteek hoor je me dat ook brabbelen. Je moet toch wat zeggen als je zo'n vijftien rijen auto´s passeert.

Retiro

Retiro moet een van de gevaarlijke gebieden van Buenos Aires zijn (al bij lange na niet zo gevaarlijk als men van La Boca zegt), en in sommige gidsen staat ook dat je hier eigenlijk niet moet lopen. Toch wat lastig, aangezien het de grootste transportation hub van het land is. Hier landt nog net geen vliegtuig, maar alle nationale, internationale, regionale en veel stadsbussen stoppen hier EN er dus dus de trein (drie stations geloof ik) en een metrolijn. Moeilijk om dus niet minimaal een keer te lopen. En de gebouwen in de omgeving zijn ook best mooi. Gewoon een beetje goed op je tas letten en dan komt het wel goed. En natuurlijk net als de Porteños het grotere geld gewoon in je broekzak stoppen voor als je portemonnaie gejat wordt.

Bij de busterminal koop ik alvast een retourtje Cordoba. In totaal kost dat 24o pesos. Ik geloof dat ik dat ook voor wat andere spullen betaald heb. Toch grappig dat ik hier voor de prijs van een paar schoenen gewoon 20 uur in een luxe bus kan hangen. Ik vertrek morgenavond laat, rond een uurtje of kwart voor elf en kom dan rond half negen aan. Hotel heb ik nog niet, ben ik nu even aan het zoeken.

El Alteneo

Hierna metro gepakt en richting metrostop Callao gegaan (D lijn-linea Verde) om naar een bijzondere boekenwinkel op Av Sante Fe te gaan. EL Alteneo (deze vestiging dan) is gevestigd in een theater en men heeft het interieur zo gehouden. Als ik er rondloop om wat foto´s te schieten blijf ik ook nog plakken aan een boekje waarin zowel in het Spaans als in het engels 16 wandelingen door Bs As in staan. Kan ik mijn spaans oefenen en lekker wat aan het wandelen slaan, krijg ik toch nog mijn lichaamsbeweging (aangezien ik de gym toch echt te duur vind).

Als ik weer buiten sta regent het echt. Dus neit heel erg zinvol om langer rond te blijven hangen om deze buurt te verkennen. Snel pak ik de metro weer terug richting huis en vertrek voor een rondje internet. Vanavond even wat dingen plannen voor het weekend en spullen inpakken en dan morgen naar Cordoba. Tot na het weekend

Dag 42 en 43: Terug de schoolbanken in....

29 en 30 september

Pffff, dat valt niet mee. Zit weer in de schoolbanken en heb er in vier uur bijna drie hoofdstukken door heen gestamp. Heftig. En ik denk dat ik dit weekend hard moet studeren als dit tempo zo door blijft gaan... Voordeel, des te eerder ga ik begrijpen wat iedereen tegen mij aankletst.

Heb gisteren met Carmen de gehele koelkast doorgenomen zodat zij mij kon leren wat wat was. Ik heb best wat dingen onthouden, maar sommige ook weer snel vergeten. Die dingen lust ik toch niet. Of eet ik zelden. Of ben ik niet van plan hier te bestellen. En alle dingen staan in mijn woordenlijstje, dus dat bestel ik uberhaupt niet.

Ook zijn gisteren de Mexicanen gearriveerd. Gustavo maakte zich wat druk (17 jarige Braziliaan, wil proftennisser worden en traint nu voor een groot toernooi 7 uur per dag, 5 dagen in de week) omdat ik een geintje had gemaakt dat mexicaan nummer 3 bij hem in de kamer geplaatst zou worden. Net toen ik vertelde dat dit niet waar was, kwam Carmen binnen en die vertelde dat de derde Mexicaan bij hem in de kamer kwam. Er was toen wel sprake van een soort van paniek. Te grappig voor mij natuurlijk, al heeft Gustavo zondagavond nog even bij Christina (eigenaresse B&B La acacia) nagevraagd of er echt iemand bij hem op de kamer komt, hihi.

Om verder het verleden in te duiken, heb zondag souvie voor zuslief gehaald. Ben eerst met Pablo (broer Tito, zoon Christina voor de ingewijden) en Christina naar een soort antiekmarktje geweest (best leuke dingen en te veel kitsch dingen, heb me er kostelijk vermaakt, jammer dat ik geen foto`s van Pablo mocht maken... dan was het te duidelijk dat ik toerist was..ñ gelukkig verrade mijn constante engelse gebabbel dat niet) om de gevraagde sifones te vinden. Helaas, neit echt iets in dezelfde categorie. Dan maar naar San Telmo. Slecht nieuws voor mij, want het is ondertussen hard gaan regenen en als ik 2 uur later weer het huis binnen loop ben ik zeiknat! maar ik heb gevonden wat ik wil hebben. Nu kijken hoe ik die krengen thuis krijg, aangezien ze vijf kilo in totaal vormen (eh ja, even gewogen op de weegschaal)....

nou ja, verder ga ik als het goed is donderdagavond naar Cordoba, maar meot nog alles reglen. Het lijkt wel of er alleen gribushotels zijn, of hele dure en de estancias zijn al helemaal neit te betalen. Laat het paardrijden dan ook maar even wachten tot ik met Esther op stap ga in het koude Pategonie.

Dit voor nu, meer nieuws vanuit of na Cordoba!