Dag 48: Naar Mino Clavero en etc

5 oktober

Vandaag dan niet te paard, maar wel ter minibusje, want om negen uur sharp word ik opgehaald voor mijn geboekte excursie. Heb ondertussen al uitgecheckt en zit er klaar voor.

We pikken nog iemand op en zitten dat met zes man in een busje voor 24. Goh, er zijn echt weinig mensen dit weekend. Vooral omdat zo´n beetje de enige te boeken excursie in town was. Het blijkt ook wederom een feestdag te zijn, van een of andere maagd die aan het einde van de dag door de stad wordt gedragen.

We rijden de stad uit en verlaten al snel het vlakke land om de sierras rondom Cordoba in te rijden. Deze zijn bruin geelachtig en zijn alleen in de regentijd groen. Moet zeggen dat het wel wat heeft. Jsmmergenoeg wordt er eigenlijk geen halt gehouden en is er dus weinig tot geen mogelijkheid om dit prachtige landschap vast te leggen (tip: ga dus met eigen vervoer). ALs we wel stoppen zien we ver boven ons een condor ronddwarrelen, maar helaas out of reach van de lens. Dit zijn wel machtige beesten zeg. Het verschil tussen mannetje en vrouwtje is toruwens te zien aan de ogen (vrouw rood en man bruin) en het feit dat de man een soort van kuif heeft. Niet echt van onderen te zien dus.

We stoppen twee keer kort zodat er even rustig om ons heen gekeken kan worden, maar daarna rijden we snel door naar Mina Clavero. Als we hier aankomen blijkt ook hier niet bijzonder veel te doen te zijn. We checken een kerk waar in een tombe de overblijfselen van een priester liggen die er mede voor heeft gezorgd dat er een verbinding is gekomen tussen de vallei van mina Clavero en Cordoba en de standaard of leven heeft verbeterd.

Het museum nog even doorgelopen, maar meer van hetzelfde van de Jesuit estancia van de dag ervoor. Dus maar weer het busje in om ergens een plekje om te eten te vinden.

Mijn gezelschap is een beetje vaag. Een broer en zus uit Cordoba zelf zijn mee en ze zijn wat vaag. Ik denk dat hij homo is (gezien zijn uiterlijk, kleding en gebaren) maar de vrijgezelle vrouw uit Tucuman denkt daar anders over en als ze samen tijdens de lunch een fles wijn achterovertikken doet zij erg haar best. Ze komt zelfs met een geheel andere look (haar helemaal anders, make up) uit het toilet. Verbazingwekkend. De zus zit ondertussen wat misprijzend naar mijn bord te kijken. Dit omdat zij vegatarisch is en ik een groot stuk vlees heb besteld (he, ik kan nauwelijks avondeten want moet op tijd mijn bus terug naar Bs As is.... en ik kan toch gewoon eten wat ik wil...) .... vaag allemaal, vind het ook helemaal neit erg om na het eten nog even alleen een stukje door het dorpje te slenteren voordat we het busje weer ingaan en nog een klein stukje verder rijden richting het plaatsje Nono.

Nono dankt zijn naam aan een native (aborigional worden ze hier genoemd) stamhoofd dat toen de Spanjaarden invielen probeerde te ontsnappen. Uiteindelijk werden hij en zijn familie toch gepakt en werd de familie opgedeeld. Toen de moeder en het kind van elkaar gescheiden werden schreeuwde het kind ñunez ñunez (of iets dat ongeveer zo klinkt) wat in de aboriginaltaal zoiets betekend als MelkMelk.... En terwijl dit gebeurde ontsprongen twee heuvels zich aan de voet van waar men stond. De twee heuvels moeten borsten voorstellen en naar aanleiding van dit gebeuren (met wat veranderingen door de tijd heen) ontstond de plaats Nono(wat dus terugslaat op het melkmelk verhaal).

Maar we komen daar niet voor de twee heuveltjes, maar voor een of ander museum wat je waarschijnlijk alleen hier vindt en nergens anders: het museum rocsen. Dit museum heeft diverse meesterlijk verzamelingen... vlinders, vogels, automotoren, Japanse dingetjes en alles bedekt door een laagje stof wat je neus doet kriebelen. ALs iedereen er klaar mee is (de eerder genoemde man liep iets te brabbelen over negatieve krachten die hem tegenhielden daar naar binnen te gaan en etcetc en die andere mevrouw hing natuurlijk aan zijn lippen, zucht) stappen we weer in de auto om door te rijden naar Villa Carlos Paz. We gaan hier Alfejores inslaan. Heb die dingen al drie keer slash jaar gegeten zonder eigenlijk te weten hoe ze heten, maar nu weet ik het dus.. het zijn alfejores. Meesterlijk zoet, en degene met frutillas (aardbei) is nog zoeter, maar zo lekker.. en blijkbaar typisch voor Cordoba..

hierna terug naar het hotel en vier straten voor het hotel eruit om de rest te wandelen (lees: maagdverhaal) en klaarmaken voor de terugreis, bijna weer tijd voor 9 uur in de bus)

Dag 47 : Alta Gracia

4 oktober

Aangezien er gisterem dus geen excursie waar dan ook voor vandaag te vinden was ben ik maar op mijn eigen naar een plaatsje in de buurt gegaan. Was best makkelijk. Ongeveer drie blokken lopen naar het minibusstation en daar op een minibusje stappen. Alleen.... Moet je een kaartje ergens binnen bij een loket kopen of in de bus. Ik tuur even in het busje dat Alta Gracia op zich gekalkt heeft, maar daar zit niemand in, ik loop een rondje door het municipal marktje en terwijl ik weer een voet buiten zet zie ik mijn minibusje wegrijden....

Maar dat gaat mij niet gebeuren! Dus ik zet een sprintje in, snijd een stukje af en houd het busje halverwge de straat aan. Of ie naar Alta Gracia gaat.... Eeeh jaaa. Mooi, ik loop om spring in de bus, koop mijn kaartje, val neer op een stoel en zet de stoel ik relaxstand. Zo. Om negen uur sharp ben ik onderweg.

Krap uurtje later sta ik op een busstation in the middle of nowhere en bij een informatiestand waar niemand te vinden is. Heel fijn. Hoe doe ik het. Wel heb ik drie kinderen aan mijn tas hangen die het liefst alles van mij willen weten. Zucht. Gelukkig loopt er net eent axichauffeur z´n auto uit en kan ik even vragen hoe ik bij het meseum van Che kom.

Che heeft namelijk 11 jaar in dit dorpje gewoond. Zijn ouders zijn hier heen verhuisd voor zijn gezondheid. En dit huis lijkt op het kaartje het dichts bij het busstation te zijn.

Na wat heuveltjes op en af te zijn geklommen (eh ja, onthouden welke kant ik ook al weer op moest is neit mijn sterkste kant) kom ik aan bij het huis. Niet te missen door alle prularia vor het huis. Zie dat twee grote leiders (Fidel Castro en Chavez) mij al voor zijn gegaan. Terwijl ik rondslenter en wat foto's maak, krijg ik ook nog een empenada toegeschoven. Ben de enige die dat krijgt, maar ben dan op het moment ook deenige die niet uit Argentinie of aangelegen land kom. En moet toegeven, al loopt het vet van het gehakt langs mijn vingers, hij is bijzonder goed te eten.

Hierna, een uurtje later dan gepland, mensen kunnen je zo goed bezig houden met een videorecorder, loop ik weer de straat op en loop op mijn gehele eigen logische wijze naar de jesuit estancia. Ik kijk eerst even in de kerk en wil dan de estancia inlopen. Maar daar word ik zonder pardon weer buiten gezet. Mijn sluit nu (een uur) en is om half vier weer terug. Verdorie. Dat meen je niet. En ik wilde nog wel naar Villa Carlos Paz of naar Villa General Belgrano (alhoewel, daar is octoberfest bezig, niet echt mijn ding). Maar ik ben hier om minimaal een jesuit estancia te bekijken (eigenlijk meer, maar ja, zie soms zit het mee.... en somszit het tegen) en dus blijf ik hier en ga ik ook siesta houden. Op een terrasje. In een soort van zonnetje. De daarop volgende twee uur doe ik een stoelendans over alle vier de beschikbare stoelen aan mijn tafeltje (de zon draait en ik begin wel in de zon, maar bedenk me nooit welke kant ie vervolgens op gaat) en eet wat en drink wat. Hierna doe ik rondje dorp en hang nog wat op het centrale plein. Maak nog een filmpje want je moet toch wat en kan dan eindelijk dat ding in.

Om heel eerlijk te zijn, niet heel bijzonder. De jesuit ruines (een heel ander type dus) in Paraguay en in Missiones (Arg. red) vind ik veel interessanter. Maar toch leuk om even weer stukje geschiedenis bekeken te hebben. En om te zien dat mensen nooit ergens af kunnen blijven en dus toch iets gaan aanraken wat ze neit mogen aanraken en er vervolgens een verschrikkelijk alarm afgaat waarop er bijna meteen een bewaker naar binnen springt. Vermakelijk.

Hierna probeer ik mijn weg weer terug te vinden naar het busstation en spring meteen in een klaarstaande bus. Rond zes uur ben ik weer in Cordoba. Al moet ik wel even heel hard nadenken waar ik ben, want ik heb natuurlijk de gehele weg liggen maffen en er in een keer uitmoeten springen en dan zien dat je niet bent waar je die ochtend begonnen bent valt niet mee. Gelukkig bedenk ik mij dat dit het busstation zou moeten zijn, en weet daarna wel weer de weg terug naar het hotel.

In de supermarkt nog even een korte stop voor wat snacks ( toch raar dat men hier zo makkelijk met afronden doet, ik had niet snel genoeg tien centavos te pakken en het is meteen wel goed) en hang daarna even binnen om weer bij te komen.

Dag 46: soms zit het mee.... soms zit het tegen..

03 oktober 2008

Vanmorgen werd ik wakker doordat er iemand iets liep te roepen, door de bus. Niet superslecht geslapen, maar ook niet zoals in mijn bedje. Kijk naar buiten en het is nog steeds donker. Kan Cordoba nog niet zijn.

Doe mijn bril op en zie zover als ik om mij heen kan kijken lichtjes. Misschien toch even vragen waar we zijn.... COrdoba?

Oh, okay, maar we zouden hier toch pas tien voor acht zijn, en het is nu half zeven. Sinds wanneer komen we niet 15 minuutjes eerder aan, maar gewoon meer dan een uur? En waarom staan we langs de kant van de weg uit te laden en niet bij een busstation. Ik geloof dat niemand het echt kan geloven, want de meerderheid van de bus zit net als ik wat verbaasd om zich heen te kijken ... moeten we er echt al uit?

Buiten vraag ik het even aan de buschauffeur, maar volgens hem zitten we echt op de eindbestemming die in mijn document genoemd wordt. Cordoba.

Als ik de straat door kijk zie ik meerdere kerktorens. Lijkt wel of we vlak bij het centrum zitten. Even vragen of ik vlak bij de straat Entre Rios zit, waar mijn hotel zit. Volgens de taxichauffeur makkelijk te lopen. Een straat rechtdoor en dan links afslaan en vier blokken lopen en dan ben ik bij het hotel. En verrek, het werkt ook nog.

En zo sta ik dus ruim een uur te vroeg voor hotel. Had gisteren een mail gekregen dat ik geregistreerd stond, maar eenmaal binnen bleek dat niet zo te zijn. Gelukkig had ik de naam van de goede man nog onthouden dus het was niet echt een probleem. Kon ook meteen naar mijn kamer en zo stond ik dus rond achten lekker te douchen en kon ik om negen uur richting de stad en mijn ontbijt.

In de stad kom ik meteen wat kerken tegen, dus schiet wat plaatjes voordat ik bij het restaurant voor mijn ontbijt kom. Ben behoorlijk duf (is ook wel te zien op filmpje) en ben wel toe aan een lekker bakkie prut. Ik bestel een capuchino completo en krijg voor 10 pesos twee medialunas, jam, boter, klein glaasje juice en een capu. Die beresterk is. Men is geloof ik de crema vergeten. Brrrr, voor nu ben ik even wakker.

Hierna richting reisbureau om tour te boeken. Blijkt men alleen tours per twee of meer te boeken. Volgende... geen paardrijtours in het weekend en geen excursies op zaterdag, wel op zondag. Ergens anders kom ik ook niet aan een excursie, dus ik schrijf in op een excursie naar mino clavero. whatver. Ik wil helemaal niet naar de mijnen, maar het lijkt wel of dit de enige is die gaat. bij d diverse reisbureau´s. Het duurt in ieder geval 10 uur en geeft een idee van de omgeving. Heb ik toch nog wat bergen gezien voordat ik terug ga naar Bs As.

Omdat ik op deze manier niet bij de jesuit estancias kom, moet ik dat zelf maar regelen. Als ik het toeristenbureau bezoek, blijken er vandaag geen bussen te rijden. Snap niethelemaal of ze nooit op vrijdag rijden (lijkt me toch stug) of dat men vandaag staakt (wat logischer zou zijn, zou ook verklaren waarom we buiten het busstation uit de bus zijn gegooid) en er dus alleen vandaag geen bussen rijden. Maar morgen, als het goed is, wel weer, dus morgen kan ik naar Alta gracia (jesuit estancia en museum Che) en naar Villa Carlos Paz (geen idee waarom ik daar heen ga, maar het is relatief vlakbij, kan ik weer eens een stoeltjeslift proberen en genieten van mijn hoogtevrees).

Vandaag blijf ik door het centrum van Cordoba sloffen en probeer ik wakker te blijven. en dat valt niet mee. Gaaaap....