Zaterdag 07 november 2009

Vanmorgen weer bijtijds het bedje uit gerold, lekker ff onder een warme douche gesprongen en weer de vele laagjes aangetrokken. Hierna snel wat ontbijt naar achter getikt en richting de supermarkt gewandeld. Was het gisteren wat tegenvallend hoe ver de ijsbaan was, nu moeten we nog wat verder wandelen. Niet mijn hobby met zoveel laagjes aan.

Als we wat eten voor vandaag en morgen hebben ingeslagen ben ik eigenlijk wel toe aan een kop koffie, maar het koffietentje recht tegenover de baan is tot de nok toe gevuld met Nederlandse schaatsers en coaches ... beetje te veel mensen op een te klein oppervlak.

Als Anna en ik het stadion inlopen (Eef doet een poging om in haar bed van haar hoofdpijn af te komen en Mer is de stad nog even in) staat het oudere mannetje al achter onze stoelen te wachten. We krijgen te horen dat we te laat zijn. Men is al begonnen! Ehm ja ... we know. Vervolgens krijgen we een heel verhaal over dat Judith Hesse een soort bliksemspicht is. Helaas voor deze lieve meneer wordt Hesse niet veel later eruit geschoten. De rit daarna wordt ook Laurine van Riessen eruit geschoten. Lekker binnenkomen is dat. Anyway, het mannetje vertelt ons dat hij onze plekken heeft vrijgehouden en dat we kunnen gaan zitten. Verder kwebbelt hij voornamelijk tegen Anna, want ik volg dat gebitsloze Duits niet.

Ondertussen zie ik nu pas dat er een nieuw Argentijns iemand aan het front is ... Jennifer Caicedo. Van oorsprong een Colombiaanse die nu vor Argentinie uitkomt. Leuk! Gisteren hadden we ons ook al verbaasd over het hele front van Aussies .... leuk al die vernieuwing!

Tegen de tijd dat men met

Rest volgt binnenkort

It's a beautiful day...

Vrijdag, 6 novmerber 2009

Gisteren dus niet naar U2 bij de Brandenburger Tor geweest. Begreep wel dat er een witte muur omheen had geplaatst. Hoe wrang.

Anyway, bij het opstaan beetje stressdip. Het was allemaal even te veel. Na een paar uur onder de dekens en wat heet water en later toch wat ontbijt weggewerkt. Na de douche even berichtje mailtje tichting werk gestuurd. Pfffff. Adem in en adem uit ... je zit in Berlijn, een van de leukste steden van Europa! Dussss.... tig lagen kleding aan en hup naar de ijsbaan om het weekend vol met schaatsen te starten. De vorige keer dat we hier waren leek de ijsbaan echt dichter bij te liggen, maar we hebben echt de goede weg te pakken.

Als we het stadion inlopen is net de Bgroep bij de mannen afgelopen en tot onze grote verbazing zien we de naam Brock Miron voorbij rollen ... ehm ... misschien hadden we toch even naar de startlijst moeten kijken. Terwijl we ons installeren schuifelt een oudere meneer weg ... terwijl we hem nog duidelijk maken dat hij gewoon kan blijven, verteld hij dat hij met de starter meeloopt ... Terwijl we nog even genieten van het feit dat er nu stoelen op onze staanplek staan, begint de volgende afstand. Tegen de tijd dat de Agroep begint zijn we helemaal bijgekletst over het begin van de dag en hebben we alles om ons heen even goed in ons opgenomen (dat duurde laatste duurde op zich niet heel erg lang, want er was bijna geen kip, maar we moesten naturlijk wel even de nieuwe namen evalueren).

Aangezien deze schaatsdag later is begonnen dan de weekenddagen, wordt er aan de baan gegeten. En de uitslagen? De 500m mannen alleen aziaten op het podium, de 3000m vrouwen wordt gewonnen door Sablikova en met een sterk doorgegroeide Beckert... De 1000m mannen wordt geworden door (geen verrassing) Davis, met de Rus lalenkov op de tweede plek en Moon op de derde. De getrouwde Mark Tuitert wordt vierde.

Eenmaal terug in het hotel hoeven we dan ook alleen maar onder de douche te springen en daarna aan de borrel met snack te gaan in de bar. En daarna lekker naar bed. Een dipje en dan de gehele middag en avond aan een ijskoude baan kost energie....

On the road again ...

De volgende blogs gaan weer over Berlijn, maar niet hetzelfde Berlijn verhaal als hieronder.
Even van de wagen gevallen, maar dan nu toch weer achter op de laadklep geklommen en weer aan het typen...

Amsterdam, donderdag 5 november

Voor een vrije dag gaat de wekker echt veels te vroeg. Maar blijf altijd een beetje een neuroot als het gaat om het halen van vervoer naar het buitenland (ehm, niet alleen buitenland, haha). Dus sta ik bijtijds op en strompel richting douche. Toch wel goed gesport gister. Zoek kleren bij elkaar, ontbijt, check koffer, check tas en ben klaar. Pffff, waarom was ik ookalweer vroeg opgestaan?
Krap uurtje later sta ik buiten en wandel ik richting station. Schaf kaartje richting Hilversum aan en kom ruim half uur later aan op Hilversum. Stap uit, wandel snel naar de stationhal en bedenk wat ik nu ga doen... ah, vast kaartje voor de terugreis halen ... Tijdschriftje halen (moet een andere pakken, deze was zonder lipgloss en deze maand zit er lipgloss bij, dus moet een nieuwe pakken en kiezen uit drie kleuren) en wandel wat heen en weer op zoek nar de treininrichting... Die hing hier toch ergens? Of doen ze daar op Hilversum niet aan. Tien minuten later en alle gele borden verder moet ik tot de conclusie komen dat men daar hier niet aan doet. Dan maar terug naar het perron.
Op perron mevrouw met rood hoedje aangesproken. Wagon vier is de voorste wagon en vandaaruit is het aftellend. Net iets daarna stopt er een heel oude stoptrein. Enigszins paniekerig hoor ik in mijn linkeroor ..Is this the train to Germany? Nee, dit is een hele oude stoptrein ... naar Amersfoort ... de volgende trein is de trein naar Duitsland. Terwijl ik er achter kom dat dit oudere echtpaar uit de VS ook bij mij in de wagon zit, loop ik met ze op naar de andere kant van het perron en wacht daar. Ondertussen hoor ik hun gehele trip en de reden van het bezoekje van 2 dagen uit Duitsland. Ergens aan het einde van dit verhaal hoor ik de omroepster omroepen dat de trein in omgekeerde volgorde rijdt .... Great ... Ik vertel het aan het echtpaar en loop naar de andere kant van het perron. again. Snel bel ik het nieuws door aan Anna, we zijn tenslotte nog maar een paar minuten verwijderd van Amersfoort. En zo kan het zijn dat alle eersteklasreizigers verdwaasd naar de tweede klas treintoestellen te kijken. Alleen Anna stapte blij en niet verdwaasd in, terwijl er op het perron enige paniek uitbreekt en vrouwen op hakken naar de andere kant van het perron beginnen te rennen, en stelletjes met grote koffers het vice versa doen ... Terwijl een klef stelletje diverse keren probeert zich te settelen op het vierzitsgedeelte (en ook diverse keren wordt weggestuurd omdat andere mensen de plek hebben gereserveerd), hangen wij in onze stoelen en zien het landschap aan ons voorbijtrekken.

Om 15.20 komen we op Hauptbahnhof aan en rollen met onze koffers eerst ff de supermarkt in voordat we tramkaartjes halen en naar perron 15 vertrekken om richting Alexanderplatz te vertrekken. Hier stappen we over op de tram en stappen helaas net een haltetje of wat te vroeg uit. Na een benenstrekmomentje (zo zie je nog eens iets van een oninteressant deel van Berlijn) komen we aan in ons hotel en checken we in. Pakken snel de lift naar de kamer, kletsen snel even met een van de schaatsters over waarom men voor 1 verdieping de lift neemt (geen zorgen hoor, jullie zijn niet de enige beroepsgroep die lui is ... ik zie het op kantoor ook wel :-) ) en gaan de stad in voor een hapje eten.
Bij Alexanderplatz aangekomen (pfff, eerst ff tram vinden en dan degene die de juiste kant opgaat) gaan we op zoek naar een tentje waar San en ik de vorige keer hebben gegeten, en na een belletje richting San komen we aan bij Solino en bestellen we een lekkere risotto.

Als we de laatste happen van de risotto eten, krijgen we bericht dat Evelien en Merdeka zijn aangekomen in het hotel. We overleggen even en na een klein wandelingetje door Berlijn pakken we de tram terug naar het hotel en gaan op zoek naar de hotelbar waar een Amerikaanse coach ons meldt dat we rechtaf moeten als we op zoek zijn naar een afzakkertje (eh ja dat hadden we al geraden .. links was de receptie).

Na het afzakkertje bekijken we nog even de kamer van Mer en Eef (Drie torens, en de kamers zien er allemaal hezelfde uit) en struikelen dus twee keer over een heel Noors schaatsteam op de gang ... Kunnen die lui niet op een kamer gaan hangen in plaats van op de gang?

U ook een stukje Sven in huis?

Om te beginnen. Groot fan van Sven Kramer. Zit vaak juichend voor de buis, of zwaaiend met de pompoms in het stadion, vind hem een onNederlandse sportmentaliteit hebben, en ik ben absoluut voor minimaal drie keer goud in Vancouver... Maar om nu al te spreken van Svencouver?

Svencouver zag ik enige tijd geleden al voorbij komen in de stadions op een banner van een Svenfan ... maar nu zag ik het op een grote roze banner staan van de hoofdsponsor van de World cups en alle andere grote schaatstoernoois .... Essent

En dat gaat me wat ver. Naast het feit dat er nog verre van zeker is of en hoe ie daar zal schaatsen, maar ze sponsoren iedereen .... Aan de andere kant riggert het mij ook wel om toch even te surfen naar http://www.svencouver.nl/ en zie dat het marketing verhaal nog verder gaat met svenergy .... Zorgt toch een beetje voor een kotsbakjes gevoel.... Een soort van: haal nu een stukje Sven Kramer in Huis, neem Svenergy..... en uw huis zal altijd machtig verwarmt zijn ....

Nee, essent, single niet een schaatser uit ... sponsor en promoot ze gewoon allemaal!

Klik op de blogtitel voor artikel hierover

WC Erfurt Bezoekersseizoen over ... Amaretto out, licor 43 in ...

2 februari 2009

Na wederom een wat benauwende douche en een fijn ontbijt blikken we vanuit onze hooggelegen kamer nog een keer op de sneeuw en wandelen vervolgens met ons hele hebben en houwen naar beneden om uit te checken. Na het tekenen van de rekening pakken we onze koffers en lopen richting het station. Op een paar kleine sneuw encounters komen we snel, droog en veilig aan het station, waar we achter aan de lijn aansluiten om te vragen wat nou de directe trein naar Frankfurt is. Vervolgens wandelen we wat rond en wandelen we op het laatste moment richting het perron om richting trein te gaan.

Hier lachen we nog even vriendelijk naar een Argentijn om vervolgens te constateren dat de trein nog heel even op zich laat wachten. Ach het is de directe trein, hierna kunnen we nog lang genoeg zitten.

Als de trein er is wringen we ons met koffer en al de trein in (wat niet meevalt, want ik heb een hele grote of ele kleine koffer en ik had nu de hele grote mee) en vallen neer op stoelen omgeven door andermans koffers en tassen. Nu maar hopen dat niemand onze stoelen op een onderdeel van deze reis gereserveerd heeft.

We horen de omroepster wel wat omroepen, maar we besteden er niet heel veel aandacht aan. Ergens komt er wel een flart voorbij over iets van eindstation Frankfurter Haupstation, maar dat kan toch niet waar zijn, we hebben drie keer nagevraagd of dit de rechtstreekse is..

Vlak voor het CS vraag ik het toch maar even na... Helaas, de trein heeft een technisch defect en we moeten toch nog een keertje overstappen. Beetje jammer... maar we mogen in een zwaar relaxte tweede klas plaatsnemen (wauw, wat een ruimte en relaxte stoelen) en het is bijna jammer dat we er zo snel weer uit moeten...

Op de luchthaven lopen we de eerste beste checkin binnen (das naast de roltrappen van het station) en dumpen hier onze koffers en nemen onze tickets in ontvangst. Daarna eten we rustig wat en gaan dan de shops maar even checken.

Na wat wikken en wegen besluit ik toch maar heel hard te vallen voor een fles licor 43 .... zoooo lekker en de fles die ik vanuit de vorige bestemming had meegenomen was leeg, dus tijd voor een refill.

Hierna is het nog even hangen.... voordat we het vliegtuig in mogen. Hierna gaat het snel. Al snel zetten we de landing voor Schiphol in en zijn we weer zo goed als thuis... Home sweet home ... en alweer het einde van ons schaatsseizoen. Gelukkig heeft het weer voor veel energie gezorgt en wellicht komen er weer briljant ideeen voor een volgend seizoen uit voort ....

see you next season!

WC Erfurt... huh sneeuw???

Zondag 1 februari 2009

Na drie maal te hebben omgedraaid, rugoefeningen te hebben gedaan, nog maar een keer gedouched te hebben gaan we naar beneden voor het ontbijt. In de lift staat iemand die net een contract heeft vernieuwd en de nieuwe chinese choach en die hebben het over voorzichtig naar huis rijden.... waarop ik niet al te snugger vraag... slecht weer? waarop ik de vraag krijg of we niet uit het raam hebben gekeken... ehm nee... het heeft dus gesneeuwd... Wooohooooo, dat doet me denken aan een 14 februari een paar jaar geleden toen we ook in deze stad gezellig door de sneeuw liepen te banjeren. Toen om vier uur in de ochtend met wat Finnen, Duitsers en een Oosterrijker veilig werden thuisgebracht.

Anyway, bij het ontbijt maken we een na de tweede ronde ook een derde ronde want we hebben nog tijd zat. Naast ons foetert een lange, slanke, donkerharige Nederlandse schaatser over het feit dat er vanaf zes uur vanmorgen onder zijn raam (al zat ie dan negen verdiepingen hoog) sneeuw stond te scheppen... (die irritatie heeft er misschien wel mede voor geholpen dat ie zo goed schaatste later op de dag?) .. om vervolgens ook op te staan om nog een keer een potje thee te halen.

Na drie rondjes zijn we bijna misselijk en stappen we op. Boven hangen we nog even en gaan vervolgens met de lift naar beneden... halverwege stappen Eef en Mer in (perfect timing!!) en gaan we al foto's makend ff wat broodjes scoren.

Hierna gaan we naar de baan. Aangekomen komen de ijsverzorgers meteen emt een krukje aangelopen... zodat we de spandoeken wat hoger kunnen ophangen. Hoger... Waarom? ... Dan zijn ze beter te zien.. hmmmm... nou ja, toe maar en ik ga op het wankelende krukje staan. Het zal ze wel om het enige Schwarz spandoek in het stadion te doen zijn.

Als we goed en wel staan zie ik iets op het ijs liggen en het komt best snel onze kant op.... wooooo, er is weer iemand onderuit gegaan en komt megasnel recht op ons af... Mooi op tijd kan ik wegspringen, maar er kijken een aantal mensen wat verward naar mij voordat ze doorhebben dat er iemand de kussens in aan het duiken is....

Maar wij komen allemaal op tijd weg en hebben geen verwondingen.... het snelbewegende object komt er ook goed vanaf. Het ijs iets minder en terwijl de ijsmannetjes over de kussens proberen te komen, liggen wij in een deuk om mer, die een emmertje en een schepje in haar hand gedrukt krijgt..... ff vasthouden. Op de terugweg gaat eht wederom zo en kunnen we nog ff snel een foto schieten.

Om vervolgens in de mood van gisterenavond te blijven gaan we op de foto met voorbijlopend wild en maakt de vriendin van Jeremy even een foto voor Brock, die we toch nog steeds missen... Tijdens een plaspauze lopen Mer en ik letterlijk tegen een blonde noor op en gaan ook daar maar even mee op de foto... als je als verkapte 18 jarigen aan een amarettotour gaat, moet je je er ook naar gedragen... wie weet hebben we hier dan over een paar jaar weer enorme lol om. Met wat geheel vernieuwde inzichten gaan we strategisch staan voor de A-groep.

Om ons wat beter te beschermen tegen heftig kreunende en zichzelf herhalende mannetjes te verdedigen doen we heel bewust onze B-group cheerleading activities tijdens de A-groep en het werkt. Niet te veel mense te dicht achter ons. Als ze daar wel de neiging toe hebben wijzen we ze op de andere bocht.... Zie... nog helemaal leeg, prachtig uitzicht daar! En wallaaaaa dat werkt ook. Dat hadden we dagen zo niet jaren geleden moeten doen... maar ja, wijsheid komt met de jaren (ookal blijven we in sommig opzicht natuurlijk 18, haha).

Als we er helemaal klaar voor zijn, zien we de kussens die schaatsers zou moeten beschermen als ze vallen als een plumpudding in elkaar zakken. Eerst denken we nog dat we ons vergissen, maar als ie nog maar de halve grote van 10 minuten ervoor is tikken we toch ff iemand op z'n schouder. En wederom wallaaa... 3 minuten later is ie weer op volledige sterkte.

Op een van onze favo afstanden zien we een flink aantal mensen niet al te best wisselen, zo wordt de 1000m wel een beetje een teleurstelling.

Als deze teleurstelling voorbij is begint de teampersuit. Allereerst de vrouwen... terwijl we denken dat ze op winnende koers liggen zien we er opeens recht voor ons neus twee onderuit gaan. Gevieren staan we met ons handen voor ons mond als de schaats van nummer een verdomd dicht langs de nek van nummer twee gaat... Beiden staan gehaverd op, maar gelukkig niet al te grote schade (al loopt nummer twee vanaf daar wel met een pet op haar hoofd).

Als de mannen zich gaan voorbereiden zien we wat verbrokkelde landengroepen rondrijden. Overal missen we wat schaatsers. Het komische onafscheidelijke Nederlandse duo uit ons hotel lijkt te worden vergezelgd door Renate Groenewold, maar als het trio dichterbij komt blijkt dat dit toch niet Renate is. Het is kleiner en mannelijker. Ene Sjoerd. Oeps. Sorry. Renate is natuurlijk langer. Dom.

Na nog wat foto's schieten bij de ceremonie van de TeamPersuit komen Mer en ik erachter dat we allebei een handschoen missen.... Nergens meer te vinden... Dus als iemand nog een witte handschoen of een witte want heeft gevonden.... We zoeken ze nog!!!!

Terwijl we naar buiten lopen lopen we nog een keer tegen een blonde Noor op. Om niet voor een tweede keer verwarring om het woord "drukken" te krijgen, neemt Mer de foto. Later blijkt het een erg leuke oplichtende foto in het donker te zijn geworden...

Een paar passen verder bedenken we ons dat het er best glad uitziet, wat niet heel veel later wordt bevestigd door een wat om zich heen maaiende Anna. Grind strooien is toch niet zo effectief als zout strooien, voor zo ver point proven.

Mer en Eef brengen ons even naar het hotel voordat ze richting het Nederlandse rijden. Anna en ik duiken vervolgens de sauna in om even te relaxen. Helaas zijn we hier niet de enigen...

Na het eten in het hotel, gaan we in de lift omhoog met een teammember van het chinese team en na wat complimenten van onze kant stappen we weer uit bij onze Business class kamer. Het is ondertussen al weer een beetje aan de tijd en we gaan maar eens rustig richting FAM voor het afsluitende Amarettootje om het weekend nog even door te nemen en af te sluiten.

Als we weg gaan worden we door wat ciao bellas naar de deur begeleidt (eh ja, we gaan er echt niet bijzitten, way te dronken) en lopen we door wat lichte sneeuwval te rug naar het hotel en ons bedje.

WC Erfurt ...Kaartje... hadden we een kaartje dan????

Zaterdag 31 januari

Na wederom een bijzonderrelaxte nachtrust en een wat vermoeiende douchesessie (krijg nog steeds verzuipgevoelens onder die stortdouche) zitten we weer aan het ontbijt. We zien dezelfde lange Nederlander is een soort pyama binnenwandelen met haar alle kanten op en half open ogen op zoek gaan naar een theepotje. Deze keer gaat er eerst water in voordat hij op zoek gaat naar een zitplaats.

We lopen weer de bekende weg naar de bakkerij, halen onze broodjes (zelfs na te veel onbijt zien ze er weer lekker uit) en gaan terug naar de auto. Als we de parkeerplaatsaf willen bedenken we dat we eigenlijk niet weten hoe we hier uit moeten. Als we naar links kijken zie we op ruim 1,5 meter van de auto een praatpaal..... Aaaahhh.... en op het moment dat Mer de auto wil draaien verschijnt er een hoofd voor het raam.... en begint in het duits te vragen of hij het kaartje in het automaat moet stoppen.... Erachter staat nog een TP member en die kijkt wat grijnzend naar het tafereel wat volgt.... Als een waar kippenhok volgt er uit vier monden.. Kaartje, heb jij een kaartje, ik heb geen kaartje, ik was er gisteren niet bij, hebben jullie het kaartje niet meegenomen... Buiten de auto horen we vervolgens... ze spreken Nederlands en zien een wat grotere grijns en het hoofd bij het raam vraagt enigszins geirriteerd of hij nog ergens mee moet helpen..... Ehm nee... we hebben geen kaartje... Terwijl de twee VPZ-ers gebroederlijk aan hun warmloopsessie beginnen gaat bij ons als bij een wonder de slagboom open en rijden we al toerend naar de VPZ-ers snel richting de baan.

Vervolgens rijden weal kwebbelend recht het kaartje af en moeten we weer rechtsomkeert om uiteindelijk toch ruimschoots op tijd op onze plek van bestemming aan te komen.

Aan de baan bij de Agroep is het vandaag druk. Iedereen wil graag om ons heen staan en hoe we mensen ook naar de overkant wijzen waar ongeveer 8 mensen staan, ze staan graag om ons heen. Met als klap op de vuurpijl achter ons een tandloze man die alle chineze en japanse namen blijft brabbelen zelfs als er al lang een nederlandse rijdt en recht achter mij een man die de gehele vrouwen 500m kreunend aaahhhoooohhhhhaaaah kreunt met een heel lang oooooooooohhhhh tijdens de finish van Jenny Wolf.... Jugh. Ranzig

Bij de mannen gingen de ranzige ventjes er gezamenlijk langzaam vandoor... en hadden wij de tijd om een aantal klein uitgevallen schaatsers goed te zien schaatsen.... behalve dan de kleine Japanner George.

Als we wat verveeld raken worden we opgeschrikt door het brandalarm... midden in een rit. Terwijl mensen om ons heen langzaam hun spullen pakken en alle branddeuren opengooien (te veel deuren voor Wopke om ze allemaal te sluiten) om naar buiten te gaan wachten wij maar even de reactie van de schaatsers en coaches af.... en zodra de speaker weer met zijn eeuwige gekwebbel en adoratie voor nederlanders begint, kijken we stiekem even naar de deur of we die stiekem dicht moeten gooien en op slot moeten draaien... maar net op het moment dat ik een move maak doet iemand anders dat gelukkig al voor mij.

Na de wedstrijden krijgen we ons kaartje in een keer terug en komen we ook snel weer terug aan in ons hotel. Na een saunabezoekje (echt een geschenk voor mijn nog steeds wat gekwetste ruggetje en en ondertussen ook behoorlijk vermoeide beenspieren) vertrekken we richting het standje om in een hip tentje lekker te gaan eten. Na de maaltijd besluiten we ook nog voor een grote mok warme chocolademelk met Amaretto (daarisieweer) te gaan. Gevieren rollen we hierna enigszins misselijk richting het oude vertrouwde FAM. Hier zitten ondertussen al aardig wat bekende gezichten. We kruipen rond een tafel en jagen met het ophalen van herinneringen en het terugzien en een enorm lachsalvo over een herkenbare relatiesituatie onze Duitse buurman weg. Te luid.... Ehmmmm sorry....

Terwijl er nog een aar sneeuwvlokken vallen lopen we terug richting het hotel.

Sleep well.... en sweet dreams... hahahahha

WC Erfurt ....Pak 'm dan!!!

vrijdag 30 januari 2009

Na een lekker nachtje pitten, een rustig ontbijtje (een lange slanke Nederlander bezorgt ons de lachkriebels door eerst heel lang verward in de ontbijtzaal moederziel alleen om zich heen te kijken om vervolgens met een leg theepotje naar een tafeltje te lopen, water in een kopje te willen gieten en zich dan te bedenken dat water in het theepotje ook wel handig is) en een laatste check op de kamer, slaan we wat broodjes is (jammie, nooit slecht in Duitsland) en wandelen richting de tram om naar de Gunda Niemann-Stirnemann halle te gaan.

Hier aangekomen denken we met ons reserveringsnummer onze kaartjes op te halen. Maar onze Duitse buren zijn niet zo georganiseerd als we van te voren hadden bedacht.... want er mag dan wel gewerkt zijn op reserveringsnummer, hier wil men graag een achternaam. En daarna toch ook maar even het papiertje om te kijken hoe dat nou eigenlijk geschreven is. Waarop wij het ze nog iets moeilijker maken door te vragen of we de helft van de kaarten hier kunnen laten .... de andere helft van ons komt nl wat later........ Een wat verschrikte blik later en nog wat meer gestuntel in de zin van Unsere freunden etc etc krijgen we toch wat we willen... een nieuw reserveringsnummer voor unsere freunden.


Binnen vinden we snel onze plek en kijken even rustig rond. Fijn die rust op vrijdag. Vooral omdat het voor mij natuurlijk weer de eerste keer van dit jaar is.... Ook de laatste (prio's moeten af en toe gesteld worden, hahaha) maar dat ter zijde.

Terwijl ik Anna wil vertellen dat er natuurlijk wel een 500m gaande is en we wellicht maar beter kunnen oppassen voor laag langsvliegende schaatsers (na Even "heb je even voor mij" Wetten aan ons voetjes te hebben gehad zouden we dat toch niet meer moeten kunnen vergeten) zie ik Anna een soort duikelbeweging opzij maken. Een splitsecond later sta ik ook een metertje verder naar achter.... Anyway, de gedachte om haar te waarschuwen was leuk, de werkelijkheid net iets sneller. Nadat we hebben gecheckt of de schaatser 1. onder de kussens vandaan is en 2. ongedeerd is analiseren we ff verder. Een fotograaf bedenkt op dit punt nog dat ie nog een foto van een geallen schaatser moet nemen en klikt af....

De rest van de 500m overleven we redelijk en na wat afleiding recht voor onze snoetjes (fijn zo'n bankje, dat je daar zo veel mee kan doen, haha) doezelen we bijna in slaap. Ene heer Prinsen behoedt ons hier voor door eerst te laten zien hoe lenig ie toch wel is om vervolgens teksten als Lekker Binnenbochtje richting de ijsbaan te slingeren. Nog enigszins geintrigeerd door die tekst(we hebben wel eens lekkerder binnenbochtjes voorbij zien komen) komt er een tekst voor bij die ik wel eens naar onze honden of katten heb geschreeuw, maar buiten die twee en buiten die context er ook nog nooit uitgeslingerd heb. Nou heeft de heer Prinsen wel een groter slagingspercentage dan dit persoontje (onze kat kwam steevast terug met een konijn als je 'm achter een mol of muis aanstuurde en de honden sprongen alleen maar wild om je heen of verscholen zich achter je om vervolgens tussen je benen door mee te kijken) want Ben J. doet op het commando "pak um dan"ook precies wat hem opgedragen wordt. Hij gat de man voor 'm netjes voorbij. ....Oh, ja zo kan het ook.... zo is die B groep 5000m ook nog helemaal niet zo erg....

Tijdens het laatste plukje van de 5000m komen Eef en Mer binnengewandeld. Wij hadden dan wel het nieuwe reserveringsnummer doorgegeven... ze deden het wederom liever op naam... vage lui hier.

Ondertussen is de stadionspeaker bijna aan zijn eerste pauze toe. Mag ook wel, want die vent kletst je echt de oren van je kop. Fijn natuurlijk dat ie zo enorm enthousiast voor tegen de schaatsrs aanwouwelt, maar toch.....

Terwijl wij gevieren rustig bijkletsen, hapje eten, naar de wc gaan en spandoeken ophangen, wordt er eindeloos aan het ijs gewerkt en bereidt men zich voor op de grand opening. Terwijl die zich klaarzetten tackelen wij een kleine rappe Amerikaan om ff wat op een blauw doek met witte letters te krabbelen.

Tijdens de 500m hebben we enkele teleurstellingen te verwerken. Nadat eerder Pasi met een verkoudheidje zijn bloemen niet is komen halen, gaat broer Pekka hem versterken in de ziekenboeg door binnen 60 meter naar zijn bovenbeen te grijpen. Vervolgens doet kato een Shimizu en gebeuren er nog wat dingen. Lichtpuntje zijn onze rappe kleine amerikaan en de Sallandse japanner.

De vrouwen gaan toch een beetje in een waas voorbij en dan is het vervolgens heel wat ritten 5000m wachten tot onze favo op het ijs komt. In het begin lijkt het nog niet zo spectaculair, maar halverwege is het omslagpunt en begint de man met de machtige benen met snelle schrede op alles en iedereen in te lopen. Het blijft toch Sventastic....

De blonde engel uit Noorwegen mag dan wel niet alles op alles hebben gezet, maar staat toch in de schaduw. Gelukkig zet die een Nederlander met wat langig krullend haar weer op een fijne afstand.... al hadden we de horror verhalen van onze buurman (met als duoauteur een als blonde rockzanger verklede bondscoach) over het zevende plek scenario graag waarheid zien worden.....

Na de 5km gaan we weg. Als we bijna bij de uitgang zijn zien we Eef in een houding die we niet vaak zien.... een "moet mij dit nou weer overkomen"gezicht en houding. Dom genoeg kijken we om ons heen en zien meteen waarom. Ons minst favo nederlander staat vlakbij te stralen. Zucht. Beetje jammer zo'n afsluiting van de eerste schaatsdag.

Bij de garage lopen we meteen tegen een volgend probleem op. De parkeerautomaat geeft ons ons kaartje niet meer terug en na enkele drukken op de notanruf knop probeert een duitse man onze duitse uitleg te begrijpen. Dat gaat niet heel lekker en na drie minuten ziet ie blijkbaar dat er nog iemand achter ons is komen staan en die ziet er blijkbaar erg Duits uit, want of we die man achter ons ff aan het woord willen laten (verdorie.... waar hangt die camera????????) Letterlijk nog geen 10 seconde later komt ons kaartje naar buiten gefloept en stormen Anna en eef net als noodtroepen binnen (later bleek om te checken of de deur nog wel van de binnenkant open ging..)als wij weer naar buiten rollen... Eind goed al goed en we haasten ons naar het hotel, waar Mer en ik naar de sauna vertrekken.

Terwijl wij onze spieren opwarmen vertrekt Anna in de lift naar beneden, waar een eerder gesignaleerde heer Prinsen al in staat. Helaas is de lift behoorlijk rap en moet ze halverwege zijn weekendplanningsverhaal de lift verlaten om in de sportbar neer te ploffen. Volgende keer het hele verhaal, haha

Half uurtje later ploffen Mer en ik nog lichtelijk rood aangelopen bij Anna en Eef in de sportbar en kijken, vloeken en juichen mee met Hamburg en Bayern en na een half uur vraag ik toch maar aan de serveerster waar die eerder bestelde appelsap blijft. En als die komt waar de nacho's blijven ..... ze kijkt tegen de tijd dat die komen dat we maar niet meer vragen hoe laat de heftige sportburgers geserveerd worden.

Om half tien staan die dan voor ons neusje te dampen en om die vervolgens even te laten zakken bestellen we nog maar een Amaretto... mjammie....

We sluiten de avond af met heel wat moeite, want de rekening vragen valt niet mee.... waar tegen twaalven sluiten we gevieren de oogjes....

WC Erfurt... Waar is die Italiaan gebleven?

29 januari 2009

Na een relaxt nachtje worden we goed uitgerust wakker. We proberen allebei de douche uit (en allebei hebben we het idee dat we bijna verzuipen als we onder dat stortding staan en het nergens in het bad kunnen ontwijken) en grinneken nogmaals om de kamerindeling.

Redelijk bij tijds wandelen we de ontbijt kamer bij. We zijn hier niet bepaald de enige Nederlanders.... We checken alle keuzes uit. Jeetje wat een boel soorten broodjes, beleg en diverse soorten yoghurt en fruit. Jammie!

We doen ng een poging om thee te tappen, maar komen er niet direct helemaal uit. Pfff, geen stress, dat kopje thee drinken we zo wel ergens onderweg en morgen zoeken we wel opnieuw uit hoe de thee werkt.

Hierna halen we een plattegrondje en trekken Erfurt in. Het is best fris (lang leven de jas met capuchon) en kijken naar de omgeving. Als we denken aan de andere kant van het centrum te zijn komen we het M-hotel tegen... heeee, daar hebben we wel eens op 14 februari binnengezeten? Leuk zeg om dat weer te zien (alleen de sneeuw en het nachtelijk uur missen in het ophalen van de herinneringen). Vervolgens drinken we een kopje thee in een of ander hip tentje en gaan dan op zoek naar onze favo Italiaan... om die vervolgens niet te vinden... nou ja, wel gevonden maar niet meer open... ZUCHT.

We kopen snel wat eten voor de komende dagen, wandelen terug naar het hotel, eten daar wat lunch (waar we weer tegen een bijzonder blonde Nederlander oplopen) en gaan vervolgens nog even richting centrum om wat te shoppen.

Rond 16.00u zijn we terug in het hotel en gaan onze bikini's aantrekken (naakt in de sauna in de sportschool is het een, naakt in de sauna in een hotel is het ander). Terwijl ik mijn spijkerbroek uit wil trekken en Anna op de wc zit, horen we een kort belletje waarna opeens onze kamer open gaat .... HUH......

Gelukkig zijn wij niet de enige die superverbaasd zijn, de vrouw die binnenkomt ook. Terwijl ik mijn mond nog open heb staan van verbazing, komt Anna van de wc gekropen. Een lachsalvo volgt. WTF? Nou ja, we hebben er wel een meetlat en pepermuntjes bij....

Hierna verkleden we ons alsnog en wandelen we richting de sauna. Als we na de eerste sessie van het uitzicht gaan genieten zien we een soort van koperen waterbak. En wat blijkt dat ding gaat zingen als je over de handvatten wrijft en het water gaat spatten. Dat laatste gebeurt neit, maar met wat wrijvingen komt er wel een oorverdovend geluid uit. Ha, grappig speeltje.

Hierna nog even in de stoomcabine en dan terug richting hotelkamer om een chocolademaskertje op te doen (foto's van Erfurt zal ik wel posten, die van het chocomasker niet....).

Als we weer van onze rode hoofden af zijn, gaan we richting Roma. Een absoluut niet aan te raden pizzaria. De binnenkant is verkeerd Kitsch en de obers bijna te slijmerig (kan ie niet een andere kant opkijken dan de gehele tijd de onze?) en de gratis prosecco is niet te zuipen!

Als we weglopen doe ik nog een halve grijns richting wat finnen en dan vertrekken we in richting de kou en richting ons warme hotel.

Hier vallen we neer in de sportbar en drinken een amarettootje of wat. Ondertussen horen we wat Nederlanders (waaronder onze buurman) discusieren wat er zou gebeuren met de kwalificatie van Bob als hij zevende wordt.. of valt... en of de oplossing regelementair is of niet.... interessant....

Rond twaalf uur vertrekken we richting ons bedje. Morgen begint mijn eerste en laatste WC bezoekje van dit jaar....

WC Erfurt ..... On the road again

woensdag 28 januari 2009

Om negen uur doe ik de deur open voor het mannetje dat naar de waerchade komt kijken. Niet nummer een dus ik weet al precies wat ie gaat doen. Beetje jammer dat je op een vrije dag al zo vroeg gedouched en aangekleed moet zijn, maar het idee dat deze misschien een oplossing weet voor het voortslepende wateroverlastprobleem op mijn laminaatvlier doet wonderen.

Tien over negen kan ik dan rustig een kopje koffie zetten (en wat armspieroefeningen doen om mijn opgewarme melk zo stijf te kloppen dat het twee vingers schuim opleverd), en internet even opstarten.

Hierna snelle check in de kleding kast om de meest warme collectie kleren er uit te trekken en die in plastic tasjes te mikken. Sjouwen mag met mijn ruggetje nog niet... en een koffer vier hoog naar beneden proberen te krijgen zou zo maar eens funest voor het weekend kunnen zijn. En daarbij, waarom een koffer omhoog en naar beneden sjouwen als het ook met een drietal kleine plastic tasjes kan?

Beneden liggen de oranje pompoms al geduldig op mij te wachten om hun febreze douche te ondergaan. ook die dingen hebben af en toe een facelift nodig, ze worden al een behoorlijk dagje ouder. Schwarz ligt ook beneden en die mag ook de koffer in. Zoveel weegt ie niet.

Daarna hang ik nog wat boven, wandel heel wat af en twee minuten voordat ik de deur uit moet bedenk ik mij opeens dat ik nog een slotje aan mijn koffer wil. PANIEK. Waar heb ik die dingen gelaten... en welke deed het ookalweer niet meer?

Drie minuten later wandel ik alsnog naar beneden, doe het slotje op de koffer en zie tot mijn opluchting dat ie bij de check ook gewoon weer open gaar. Snel nog even drie keer checken of ik mijn paspoort en credit card mee heb en dan trek ik de bergingdeur achter mij dicht.

Niet veel later zit ik behoorlijk gebroken in de trein. Even vergeten dat men wel een lift naar het perron heeft, maar dat et opstapje van het perron naar detrein aardig rugbrekend is als al die spieren al op volle spanning staan. Straks niet vergeten een roze pilletje achterover te gooien op Schiphol.

Na een overstap op Amsterdam Centraal (tweedemaal auw......) stap ik dertig minuten na vertrek van Muiderpoort op Schiphol. Wooohooooo, de amarettotour is begonnen!

Anna is snel gevonden en al snel staan we in de rij bij Starbucks. Terwijl Anna op de koffers past (heb nu al genoeg van dat kreng) schaf ik een frappie met lekker veel slagroom aan en doe er voor onderweg twee carrotcakes bij.

Vervolgens checken we snel in..... wat nog even sneller had gekund als een wat verstrooid uitziend iemand niet voor ons in de rij was gesprongen, waarom de mevrouw die net klaar is met inchecken zegt.... Dat deed ze bij mij ook. Ik geloof dat onze gezichten nog wel even op standje verbaasd zijn blijven staan.

Bij de douane loop ik voor de tweede maal op rij gewoon door (ok, al hetgeen dat mogelijk iets doet laten piepen laat ik tegenwoordig al thuis of in de koffer) en dan is het shoptijd. Ik schaf redelijk snel een mascara aan en een boekje hoe en wat in het Duits (daar doe je toch wat handige zinnetjes mee op. De Latijs Amerikaanse variant had al voor wat uberverbaasde momenten in Argentinie gezorgt). Daarna nog even hapje eten en flesje water aanschaffen (roze pilletje) en dan wandelen we naar de gate om in het vliegtuig te stappen.

Uurtje later staan we op Frankfurt (en ja, het is een wat verbazingwekkende route, maar best snel!) en dat staan mag 7 bijzonder lange minuten letterlijk genomen worden. In de middle of nowhere met een bijzonder hoog en irritante piep die het vliegtuig vult. Enigszins getergt stappen we uit om vervolgens een bus in te rollen. Na sightseeing Frankfurterluchthaven stappen we uit en kan ik met een verkapte sprint nog net mijn koffer van de band trekken. Das dan weer het voordeel van drie rondjes over het vliegveld rijden.

Paar minuten later schaffen we een veels te duur treinkaartje aan en vif minuten na het binnenwandelen van dit kantoortje zitten we in een wegrijdende trein. De jongen zit ons nogal aan te staren als we proberen uit te vissen hoeveel stops er nog te gaan zijn.... om vervolgens lief te knikken als we op Bahnhof aankomen als teken dat we er eindelijk uitmogen.

Onze routeplanner zegt dat we tien minuten moeten wandelen, dus groot is onze verbazing als we 4 minuten later een deja vu gevoel hebben in de grote vertrekhal. Verhip.... het lijkt twee druppels water op Munchen.....

Op gleis acht vertrek wel een trein, maar die lijkt een geheel andere kant op te gaan... dus gaan we maar eens checken waar we dan wel heen moeten. Een mannetje van de spoorwegen pakt dat moment heel handig aan om zijn kennis over perrons en wandeltijden met ons te delen.... jaja... gleis 2.....na drie keer vriendelijk te hebben gelachen en danke te hebben gezegd lopen we bijna achterwaarts de stationshal uit naar gleid twee en springen daar samen met een groep chinese trainingspakken de trein in om net iets eerder de relaxte zitplekken te bemachtigen. Wel een beetje jammer dat de verwarming hoog staat. Maar voordat we goed en wel rijden heb ik het raam geopend en mijn vorkje in de carrotcake geprikt....

Paar uur later rollen we de trein weer uit. Met een kwartier vertraging staan we op Erfurt station en sjouwen we naar ons hotel. Waar we niet alleen de Chineze trainingspakken tegen komen, maar nog heel veel meer. Net waar je op zit te wachten als je gaar een trein uit komt... Een grote groep fris uitziende mensen.....

Na het inchecken gaan we naar de 12e etage en rollen in een grote verbazing.... als we de deur opendoen zien we als allereerst een bad met daarboven een stortdouche.... Recht voor de deuropening... Als we de hoek omgaan een zithoek met nespresso apparaat en daarachter twee bijzonder relaxte bedden met prachtig uitzicht. Vanaf dat bed staren we nog even verbaasd naar de kamer opstelling om daarna snel in een diepe slaap te zakken..... Op naar morgen en naar nieuwe verhalen.....

De laatste schaatsdag van het seizoen...

Alhoewel ik het mij had voorgenomen ook over de laatste schaatsdag van het seizoen te schrijven, is het er niet van gekomen. Zaterdag was ik de hele dag op stap geweest (hmmmm, wat was de Starbucks toch weer lekker, dat is het enige nadeel als Argentinie jouw Spanje is.... geen Starbucks!) en zondagochtend hing ik vroeg samen met zuslief achter de teevee. Daarna neit echt veel zin meer en op maandag werd ik wreed uit mijn uitslaappoging gebeld met de vraag of ik naar het werk kon komen omdat er een zware onderbezetting was. En zo zat ik maandagochtend om negen uur niet een verhaaltje voo mijn site te tiken, maar had ik net de computer opgestart en zat ik klaar voor nieuwe werkweek.

Maar net als alle anderen heb ik genoten van de laatste dag, die eindelijk alles toch nog een beetje goed maakte. Bij de 1500m mannen reed Samuel Schwarz wellicht onverwacht goed en rehabiliteerde zich voor de eerder gereden 1000m. Sven verbaasd denk ik vriend en vijand door ontzettend hard te rijden en tweede te woren achter zijn directe tegenstander die eindleijk een keer terecht op het hoogste treetje beland. De pure boosheid achter het verlies van Sven Kramer vind ik prachtig. Het is tekenend dat veel mensen het niet snappen of arrogant vinden, maar ik denk dat Nederlanders - en daarmee bedoelende de nederlandse topsporter - die trekken zouden meoten tonen om succesvol te worden in welke sport of tak van iets. Shani Davis komt vlakbij - zelfde tijd als Sven Kramer- maar wordt gelukkig geen eerste.

Bij de team persuit doet Nederland wat "iedereen" verwacht en wordt eerste. Tot ieders verbazing worden Italie (ok, niet echt onverwacht) en Duitsland tweede en derde. Vooral het Duitse team verrasst emt toch een beetje een B- of wellicht C-team.

Bij de 1000m vrouwen wint Anni Friesinger met overmacht en maakt Christina Groves haar weekend en seizoen nog mooier.

Het seizoen wordt afgesloten met de 5000m vrouwen. Hier zet Sablikova de zaken na een mindere 3000m weer recht door te winnen. Samen met Clara Hughes en Kristina Groves gaat zij naar het posium en is het schaatsseizoen over. Op naar volgend jaar. Op naar de Formule1. Op naar Argentinie!

Heel vroeg op voor WK Afstanden Nagano

Berevroeg

Als de wekker om vier uur gaat, blijf ik nog een snooz liggen. Vond ik het gisteren belachelijk vroeg, dat was nog peanuts in vergelijking bij vandaag. Nou hoef ik vandaag dan wel niet naar mijn werk (het is belachelijk hoe relatief fit ik nog was na van 07.16u tot 17.47u gewerkt), maar er staat wel veel op het programma. Meteen na het schaatsen moet ik op de trein stappen naar Hilversum om mijn zus te meeten en om bij mijn opa en oma op de thee te gaan. Hierna stappen we in het het autootje om heel even kort wat dingen op te pikken bij de Ikea (we zouden een hele homeshopping tour doen maar met Argentinie in het achterhoofd niet handig en helemaal neit nu ik mij zo ontzettend brak voel), de auto daar te laten staan en dan de metro en trein richting Schiphol te pakken en dan naar Schiphol te gaan voor een opbeurend kopje koffie bij Starbucks. Daarna nog wat kleine boodschappen en voor een middagdut naar huis..... pffffff.

500m vrouwen, eerste omloop. Wolf regeert.

Als ik dan eindelijk om vijf over vier mijn bed uit sprint, zie ik Elli Ochowicz nog net richting de finish sprinten. Langzaam laat ik mijn laptop opstarten en hang ik voor het teveetje. Tegen de tijd dat Marianne Timmer op het ijs komt, en even later Annette Gerritsen hang ik er iets levendiger bij.

Ik hoop heftig op een groot wonder, maar de tijden van de nederlandse dames lijken voor mijn gevoel iets tegen te vallen (uiteindelijk vijf en zes in omloop een, en dat is al veel meer dan de nederlandse mannen mogen zeggen). Alleen de tijd van Jenny Wolf (37.89) en die van Beixing Wang (38.18) vallen echt op.

Tegen de tijd dat de laatste vrouw aan het uitrijden is ben ik wakker en doe ik even snel een afwasje en ruim mijn sporttas van gisterenavond op. Hierna zak ik snel weer neer achter mijn computer en voor de tom de mannen de gaan bekijken.

Wenkbrauwstaren op de 1000m mannen

De mannen beginnen vandaag met de 1000m. Tegen de tijd dat Nick Pearson (Anna, meot jij ook nog steeds maar aan een begrip bedenken als je hem ziet) start moet ben ik al niet meer verbaasd dat hij kan rijden. Heb gisteren al gekeken naar de loting, dus daar was ik al van bijgekomen.

Terwijl ik naar Yesin kijk, maak ik mij op voor wat nieuwerwets wenkbrauwstaren. Het is verbazingwekkend wat kleine informatie over mogelijk epileren van wenkbrauwen bij je los maakt. (ehm, niet dat ik Yesin daarvan beticht overigens).

Hierna mag Pekka Koskela van start. Die heeft een lange voorbereiding in Nagano achter de rug. Ging hij op de 500m nog hard onderuit door de snelheid, in de 1000m vertrek hij nu weer lekker snel, maar gaat in de laatste rit bijna weer onderuit en finisht in een teleurstellende tijd van 1.10.07. Ik hoop dat hij er volgend jaar weer staat.

Twee ritten ,ater staan Samuel Schwarz en Mika Poutela tegenover elkaar. Bijna zie ik een Heerenveentje van Schwarz hergebeuren, maar het gaat allemaal goed. Hij blaast zich hier wel geheel op en valt zwaar tegen. Poutela daarintegen gaat goed verder en is de eerste onder de 1.10.00 (1.09.92).

Hierna volgt Lalenkov, naar mijn gevoel outsider, die het niet echt mee heeft zitten dat hij tegen Kip Carpenter rijdt (toch niet echt in vorm dit jaar) en zijn favo 1500m niet mag rijden. Voor mijn gevoel gaat het allemaal nog niet heel erg snel, maar er is wel een evenaring van het baanrecord 1.09.39.

Bij Tuitert durf ik niet echt te kijken en type en doe ik even snel een zoekopdracht voor Argentinie. Voordat ik dat Tierra del Fuego heb ingetikt hoor ik opeens.... Wat doet hij nu? Vallen in de buitenbocht. Als ik de herhaling van de val zie is ie minimaal spectaculair, want over een halve bocht spat er veel ijs op. De ijsreparatie gaat dan ook wel even duren.

Een paar minuten verder gaat lee en Moon van start. Moon is voor mij een van de grote kanshebbers. Spannend. Maar uiteindelijk valt tegen en wint zelfs Lee de rit.

Hopelijk is Bos niet te veel aangeslagen door de val en het tijdsoponthoud. Voor Davis gelden natuurlijk heel andere dingen en die mag van mij part onderuitgaan. maar de voodoo slaat verkeerd over en Bos is kansloos en weg is Davis op weg naar de eerste plek in 1.08.99.

Tot mijn grote verdriet halen Denny Morrisson en Kuipers het bij verre neit en is Shani davis wereldkampioen. Hmmmm. Toch weer een beetje teleurstellende dag voor mijn favorieten.

Goed nieuws is wel dat de Russen hun doel hebben gehaald en hij de 1500m mag gaan rijden en niet meer alles van de ploegenachtervolging afhangt.

Der Wolferin wint de tweede omloop (500m vrouwen)

De eerste riten op de 500m vrouwen doen me niet heel erg veel. Ik hang een beetje verdwaasd voor de tv en de laptop. Ik zoek vast wat leuke sites voor uitjes voor volgend jaar (trabantje door Berlijn etcetc) en bedenk wat ik zo nog allemaal moet opruimen. Dit houdt mij bezig tot de rit van Kaykan.

Vooraf had ik ook voor haar nog wat hoop, maar Rempel haalt haar bijna in en dat betekent weinig goeds voor het eindklassement van Kaykan. Hierna volgt Marianne Timmer tegen Osuka. Natuurlijk starten we met een valse start en wordt het even billenknijpen. Het lijkt een superrace te worden, maar de eerste bocht gaat niet lekker. Erg jammer, want het is verder een superrace.

maar geen tijd om hier lang over na te denken van Anette Gerritsen staat al weer aan de start. Zij is gelukkig wel in een keer weg, maar de rit lijkt tegen te vallen. Totdat we over de finish komen en het toch een mooie tijd wordt. Nog een rit voor de derde plek te gaan. De spanning stijgt bij mij voor het eerst dit weekend. Pleassssse, laten we gewoon voor brons gaan!

Na de rit van Yoshi en Zhang halen het uiteindelijk niet en Anette Gerritsen is verzekerd van brons.

Normaal gesproken kan er voor Wang en Wolf weinig fout gaan en dat gaat er ook niet. Het seizoen wordt op de 500m mooi afgesloten. De dames kunnen met een gerust hart met vakantie.

10k mannen

De eerste paar ritten hoor ik wel voorbij komen, maar merk er weinig van. Rustig ruim ik mijn huis iets op, maak me op en trek fatsoenlijke kleding aan. Ik breng het oud glas en papier weg tijdens de dweil en schakel weer net op tijd in om Mark Ooijevaar te zien wegrijden. Tot op dat moment staat Marco Weber op plek een. Op zich wel verbazingwekkend, want de laatste keer dat ik hem live zag op de 5 kilometer in Heerenveen werd hij enalaatste. Wellicht met recht een stayer.

Terwijl ik mij weer installeer voor een rustige rit voor de tweede dweil in de 10 kilometer zie ik nog net hoe Chad Hedrick de draak steekt met het armpje van Oystein Grodum.

(hmm, hier had ik net iets getikt maar dat is weg dus nog een keertje) Als Chad Hedrick en Sven Kramer van start gaan duikt Sven heel even achter Chad om er vervolgens vandoor te gaan en een paar rondes later Chad te dubbelen. Chad krijgt een korte opleving en raced achter Sven aan, maar het mag niet baten. Sven finisht met ongeveer 30 seconden voor op de rest van het veld.

Hierna is het de buurt aan Enrico Fabris en Bob de Jong. Heb gisteren meteen na de loting besloten dat van mijn twee antifavo's Fabris de favo is. Gelukkig voor mij neemt Enrico een voorsprong en rijdt vanaf het begin vooraan. Met een achterstand van 21 seconden op Sven Kramer komt hij over de finish. Bob de Jong doet er nog zeven seconden langer over.

Sven mint dus magistraal. Als Shimizu keizer is, wat is hij dan? Ik bedoel, Bokko had zich ertussen kunnen rijden, maar die tijd? Wow.

Nu weer even eten. Dan nog stukje vrouwen voordat ik er snel vandoor moet. morgen het laatste stukje!

Oh Canada, My Canada

Net iets te laat

Gisteren het schaatsrooster bekeken en bedacht dat ik heel erg graag wilde kijken. Maar ja, half vier, echt no way dat i dan opsta en dan nog eens 8.5 uur kan werken en drie kwartier pauze kan houden. Wel pauze, maar werken. En daarna sporten. En daarna boodschappen doen. Nope. Aint gonna work.

Dus ik had een beetje de hoop dat half zes nog wel goed zou zijn voor het tweede deel van de 3000m vrouwen. Niet dus. Ik zie nog net Renate Groenewold van start gaan en vergelijkingen met de eerste tijd van Van Deutekom doen mij goed. Als dit de laatste rit is, betekent het in ieder geval dat Sablikova verslagen is. Maar tot mijn gruwel zie ik, als ik het beeld kan zien omdat mijn ogen eindelijk open zijn, dat Groves opeens uit de blokken wegschieten recht bij Groenewold vandaan en zo ook bij de tijd van Van Deutekom. Uiteindelijk wordt Christina Groves een, Paulien van Deutekom twee en Daniela Anschutz drie en Sablikova vier. Dat had ik echt niet op mijn lijstje staan. Verrassend en een beetje leuk.

Even snel snel

Daarna maar even als een gek wat aan het lichaam doen en wat aan het haar en wat werkkleding aanschieten en ontbijt maken terwijl er nog even nagepraat wordt in de studio.

Als ik een korte samenvatting van de eerste 500m voorbij hoor komen, sprint ik even terug naar de tv om het geheel te bekijken, maar word er een beetje treurig van. De nederlanders, Tucker Fredericks, Joji Kato en Dmitry Lobkov vallen een beetje tegen. Shit.

Het spektakel van de dag, de 500m mannen

Terwijl ik mij nog even in een panty hijs, begint het al weer en hup ik naar de bank. Begrijp meteen dat ik een buikschuiver en een enorme bocht heb gemist (is die Duitser nou ook al getrouwd, hoe is het mogelijk dat de helft daar al op 23 jarige leeftijd een gouden ring draagt).

De Nederlanders rijden iets beter, al valt Smeekens iets tegen. Terwijl ik dit type zie ik opeens Pekka Koskela de kussens inrijden. Volgens mij heb ik die nog nooit zien vallen. En wat zonde, al zijn voorbereiding in het water ziet vallen. Uit pure schrik zie ik de gehele finish van Mike Ireland niet. Ook een beetje verhaal van zijn leven. Valt ie neit, dan gebeurt er wel iets anders wat hem een beetje overschaduwd. De kussen zien er in ieder geval erg goed uit. Bounced erg mooi mee naar buiten en dan heel snel weer naar binnen. Schijnt fijner te zijn dan de kussens in bv Erfurt (waar er heel veel vielen) en Heerenveen.

Na een korte onderbreking om het ijs weer goed te krijgen, sprint onder andere Mika Poutela er van door. Geen gedoe en geen echt goede tijd.

Hierna Jun Moon die ik altijd wel op mijn lijstje heb. Nagashima sprint weg om zijn kansen te doen keren, maar het is niet voldoende om Moon voorbij te schieten. Moon kleine foutje in de bocht bied kansen voorm ijn favo's Dmititry Lobkov en Joji Kato.

Maar Kato wordt weggeschaatst door K-Y Lee schaatst Kato helemaal weg. Wel gaat Kato Moon voorbij.

Dan de beurt aan Lobkov en Wotherspoon. Lobkov verspeelt het weer (verdorie al weer! wat heeft die vent toch) maar Kato gaat er op en Jeremy Wotherspoon is weer buitencategorie. Van de 24 races die hij rijdt, rijdt hij er 23 binnen de 35 seconden.

Zo. Nu klaarmaken voor werk. Werken. Sporten. Boodschappen doen. Eten. Slapen en dan morgen weer vroeg uit de veren voor de derde en een-na-laatste schaatsdag van het seizoen.

Hello early morning, good afternoon Nagano

Net iets te vroeg voor mijn doen

Als om kwart voor zes mijn wekker gaat geloof ik het helemaal niet. Ik lig er wat verkrampt bij. Heb ik altijd als ik weet dat ik er vroeg uit moet. Lig ik een hele nacht in een houding (ik werd precies op dezelfde manier in de dekens gewikkeld als ik een paar uur daarvoor er in gerold was) en ben bang dat ik niet wakker word van mijn wekker. Geheel onzin, want ik ben op slag wakker. Laat de eerste snooz lopen en bij de tweede ga ik er uit om wat kleding aan te trekken, computertje aan te zetten, theewater aan te klikken en de tv aan te zetten.

Als ik ga zitten zegt Dyon haar laatste woorden, schenk ik theewater in en tik ik het wachtwoord van de computer in. Hello Nagano!

Vrouwen 1500m

Behoorlijk brakkig (ik ga er morgen echt niet om vier uur uit, half zes wil nog wel, eerder ECHT niet) zit ik naar de eerste ritten te kijken en vraag mij af waarom ik er in hemelsnaam uit ben gerold. Wat zijn dit voor namen (zijn dit echt de beste van de wereld?) en wat zijn dit voor tijden (Natalia Czerwonka, 2.07.10).

Als ik echt wakker ben, zijn Brittany Schussler en Jorien Voorhuis gestart. Voorhuis heeft een goed seizoen gedraaid, maar ben niet echt fan van haar. Voor Schussler ben ik wel een beetje. De Canadeze is dan ook de eerste die onder de 2 minuten rijdt (1.59.40). Hierna begint het echte geweld aan te treden, en dat ik de vorm van Anni Friesinger. Het baanrecord van Marianne Timmer gaat er in deze rit na tien jaar aan. Ze eindigt haar rit in 1.56.06.

Hierna is het meteen Van Deutekom weg, samen met Nesbitt. Weer een superspannende rit lijkt dat op voorhand! maar het valt tegen. Nesbitt wordt er geheel door Van Deutekom afgereden in een tijd van 1.57.36 . En dan is het al weer tijd voor de laatste rit. Ireen Wist tegen Christina Groves. Groves rijdt in een keer bij Wust weg, maar wust komt terug, maar lijkt het podium heel erg ver weg. Ireen Wust wordt vervolgens in de volgende bocht helemaal weg gereden en eindigt op de zevende plek in een tijd van 1.59.52. Anni Friesinger mag naar het bovenste treedje, waardoor het duitse volkslied door de lege ijshal zal schallen (hier tiende wereldtitel afstanden in totaal). Daaronder staat Van Deutekom en op het laagste treetje staat Christina Groves.

5000m mannen, deel 1

Na een kleine make-up break (voor de tv wat geklets over de vorm en dergelijke om de dweil te vullen) zit ik weer voor de televisie om de mannen de vijf kilometer te zien schaatsen. De namen van de eerste rit komen mij niet bekend voor van de startlijst, maar zijn natuurlijk niet echt onbekend. Elm is nou niet direct een favoriet, maar het is een aardig richtpunt voor het begin. Zijn eindtijd (6.39.41) staan dan het eerst komende kwartier wel. De volgende ruim zes minuten worden besteed aan het Zweedse en Russische team. Waarom er geen winnende russen meer zijn, en waarom Rojler het dit het neit goed doet, net als de rest van zijn team terwijl ze helemaal speciaal naar Berlijn zijn verhuisd. Ik gebruik deze tijd om mijn pakket post door te nemen en wat spullen door te sturen naar de vorige eigenaar van dit huisje (en dat is toch al ruim twee jaar van mij).

Terwijl er weer een rit van start gaat verteld men over de operatie van Harvard Bokko. Als je hoort wat het uiteindelijk was is het bijzonder dat hij hier nog zo lang mee geschaatst heeft! Helaas voor hem mag hij de komende vier maanden niet op de weg fietsen, dus aangepast veilig binnen trainen wordt een anti-zomersgevoel voor hem.

In rit zes begint het echte geweld langzaamaan op stoom te komen met de start van Shani Davis. Ik als anti-fan hoop er natuurlijk niet al te veel van. En dat wordt bewaarheid. Het record van Gianni Romme staat dus nog een 20 minuten langer.

Bart&Chad

Tijdens de dweil komt dan eindelijk het item waar ik al het hele seizoen op wacht. Een interview tussen chad en Bart. Wat ik al verwachtte komt ook wel naar voren. Ze zijn beide driftig en in hart een true sportsmen. Een super duo wat samen helemaal naar de top gaat. Saampjes gaan ze op zoek naar een sponsor (in Nederland) en naar drie (hopelijk toch niet te succesvol dagen, tav van de Nederlanders) succesvolle dagen in Vancouver in 2010. Maar die glimlach van beide als ze het over het oefenen van zinnetjes in het Nederlands hebben (voor interviews voor volgend jaar), doet het spannendse vermoeden voor volgend jaar.

5000m mannen deel 2

In de eerste rit na de dweil kan ik nog even van mijn plek. Marco Weber was twee weken geleden op de vijf kilometer (in HV) twee seconden sneller dan Bob de Jong met val.

Terwijl Anna en ik bedenken of Samuel Schwarz zijn wenkbrauwen epileert finisht Weber voor Skobrev en wordt Tobias Schneider naar huis gereden door Hiroki Hirako.

Rit zeven stelt een beetje teleur. Arne dankers begint veel te langzaam en komt laat terug in de race. Dan komt in rit acht eindelijk een Nederlander in de baan, Carl Verheijen. Ookal doet hij het, na alles wat er dit seizoen is gebeurt, niet slecht, het voelt toch minder. En terwijl ik mij met Anna nog aan het verheugen ben (en dat over MSN) over de rit van Chad Hedrick en Enrico Fabris, maakt Chad meteen een enorme fout door voorlangs te willen kruizen op de eerste kruizing en is het zo goed als zeker game over. Fabris rijdt vervolgens bijzonder goed door en rijdt het baanrecord de boeken uit. Super gereden en dit maakt de laatste rit meteen spannend.

Hoewel Kramer al wedstrijden lang het sterkst is, blijf ik het altijd spannend vinden. Vallen is zo gebeurt, of een verzwikking of zo... terwijl ik geheel in spanning vast zit gekleefd aan mijn kleine teeveetje, word ik gebeld door het werk, voor een liveupdate. In de laatste twee ronden gaat Sven er voor werken en wint hij met drie seconden voorsprong en een nieuw baanrecord. Wouter Olde heuvel wordt derde.

Terwijl de mannen uitrijden, sprint ik naar mijn spullen voor het werk en vertrek naar het werk. tot morgen!

Val Bob de Jong en val Samuel Schwarz

Dit wil ik jullie niet onthouden, de laatste post over Heerenveen afgelopen weekend.

Ik kwam namelijk op nos.nl onderstaande filmpje tegen. Het begin is eigenlijk een korte samenstelling wat er allemaal mis ging bij de nederlanders. Moet zeggen dat ik Valkenburg een beetje gemist heb, en wellicht meer, maar dit filmpje gaat mij dan ook voornamelijk om de val van Bob de Jong (00.47) en de val van Samuel Schwarz (01.20) (zou het dan toch aan Berlijn liggen, of is het toeval?). Al was het in het laatste geval alleen al omdat ie volgens mijn lieve zus zo'n verbaasd gezicht trekt (heb dat nog niet helemaal kunnen ontdekken, maar daar kijk ik nogwel een keer naar). De springende coaches blijven ook wel grappig. Want hoewel dat voor mijn (lees: rechterkant van mijn)neus gebeurde (redelijk letterlijk) heb ik dat toch een beetje gemist door alle schrik en consternatie voor links van mijn neusje. Hahaha.

Link: http://player.nos.nl/index.php/media/play/tcmid/tcm:5-354756/

Uit de oude doos:Tobias Schneider

Terwijl ik op zoek was naar foto's voor bij de stukjes tekst over het weekend in Heerenveen, Thialf, kwam ik deze foto tegen. Vond 'm persoonlijk erg grappig. Waar zou ie nou precies naar kijken, of zit ie met z'n gedachten echt heel ergens anders?

foto van Lars Hagen, www.desgphoto.de

Thialf dag 3. De bal is rond en het ijs is glad

Ontbijtlucht

Deze morgen konden we heerlijk lang uitslapen. Geen B-groep (dat was dan wel weer bijzonder jammer) en geen rij om in te staan omdat we staanplaatsen hebben. Helaas is er vandaag bijzonder weinig te beleven, maar al zittend zullen we ons prima vermaken. Terwijl we rustig wakker worden en gaan douchen, blijft het ook in de kamers om ons heen heerlijk rustig. De schaatsers slapen blijkbaar ook uit!

Als we dan uiteindelijk toch naar beneden lopen, blijkt de beslissing om een yochurtje op de kamer te eten voor mij geheel geen slechte beslissing. De warme walmen van gebakken spek en eieren komen ons in grote vlagen tegemoet. Mijn maag is me dankbaar dat we daar niet gaan hangen. Wel gaan we buiten hangen!

Buiten stukje wandelen langs de golfcourse

De omgeving van het hotel doet ons erg vakantieparkachtig aan. Niet in de laatste plaats door de golfcourse die tussen de huizen doorslingerd (jammer dat we geen fototoestel bij ons hebben, met al die harkjes en zo hadden we best een grappige fotosessie kunnen maken, haha). We kijken naar het nieuwe huis van Sven (nou ja, of iets dergelijks, hij vertelde zelf dat het hier ergens stond, maar precies weten doen we het ook niet) en naar de appartmenten van de DSB schaatsers (en dat weten we wel zeker). ook groeten we de halve buurt die al buiten bezig is in de tuin of de hond uit laat of zelfs al een balletje aan het slaan is. Ook halen we een enkele kat aan die op ons afgesprongen komt of ons volgt.

Zelfs na deze actie is het nog geen tijd voor lunch of Thialf, dus bellen we mijn zus en zetten haar opde luidspreker.Zo kletsen we nog een half uur en besluiten dan nog heel even wat te eten en te hangen en pakken dan onze spullen om naar Thialf te kruipen. Als we door de prikkelbosjes willen kruipen, wil daar net Beorn ook met de fiets doorheen, maar die is zo vriendelijk via een kleine omweg te gaan (elkaar passeren geeft alleen wat doornen in ieders bil) zodat wij veilig onze weg kunnen vervolgen. Bij Thialf wandelen we in een keer door naar onze zitplekken op rij een en vallen neer. We zitten niet helemaal perfect, maar goed zat. Ik hang Schwarz nog even uit en Tucker/George houden we nog even vast. Lang twijfelen we of we Tucker of Joji zullen roepen, maar na wat halfslachtige pogingen houden we er mee op. Dan heb je toch net nog een extra stem nodig om de afstand te overbruggen. Gelukkig wordt deze gedachtengang onderbroken. nadeeltje is dat dit is door Rene Becker... Again... en weer hetzelfde repertoire....

Grote deceptie

Dan begint eindelijk de 1000m. De vrouwen trappen weer af. We moeten nog een beetje wennen aan het feit dat we zitten (wel relaxt, maar het kijken over de baan is toch net anders, net als de sfeer) en we nog even nadenken over wat we straks met spandoek voor Schwarz doen maar we krijgen natuurlijk wel een aantal goede ritten goed mee. Zo rijdt Van Deutekom een geweldige race en zo ook Anni Friesinger. Het is even kijken wanneer je kunt gaan staan en zo, maar flink met de pompoms schudden kan natuurlijk altijd! Terwijl wij dus vrolijk aan het schudden zijn komt er opeens op orkaankracht een aanmoediging voor Elli (Ochowicz red) voorbij die zijn weerga niet kent. We maken ons enigszins zorgen over wat er over ons heen komt bij Shani Davis of Kip Carpenter...

En dan komt de mannen 1000m. Ik leef voornamelijk uit naar de zesde rit, maar tot die tijd vermaken we ons prima met wat Noren en Russen. Als de zesde rit is aangebroken, zijn we klaar om met het spandoek te wapperen. Maar Samuel (Schwarz red) gaat te snel uit zijn bocht (zoals ie het zelf zegt) om snel te wisselen en stapt dan op een blokje. Ontzettend jammer en balen en we stoppen het spandoek snel weg... Dat komt nog wel. Gelukkig krabbelt ie snel op, en maakt hij zijn race af. In zijn uitrijronde wapperen we nog een beetje met het spandoek. Jammer dat hij in zijn val Dimitri Lobkov (ook een van mijn favo's) gehinderd heeft en dus gediskwalificeerd wordt.

Mooi uitzicht op de 100m

Vanaf waar we zitten hebben we een mooi uitzicht op de 100m. Van te voren dachten we dat we slecht zouden zitten, maar eigenlijk heb je een mooi zicht op hoe de schaatsers versnellen. Zo begint Kato helemaal niet snel, maar haalt hij iedereen in na zo'n zeventig meter. En gaat Wolf eigenlijk vanaf de streep op kop. Nou ja, verder weinig over te vertellen, het viel ons in ieder geval alles mee.

Hoeveel ritten... vier?

We hebben ons er al enige tijd over lopen verbazen, maar als dan de teampersuit eindelijk begint, blijkt dat er daadwerkelijk maar twee ritten per sekse van start gaan. Terwijl het in het stadion toch best leuk is om te volgen. Ik heb net een drankje wat wat zurig is achterover gegooid en voel me per direct echt beroerd, dus ik kijk wat glazig naar de vrouwen die voorbij rijden. Het enige wat mij echt opvalt is dat kaykan hele stukken vooruit geduwd moet worden door haar teamgenoten. Niet dat dat verbazingwekkend genoemd mag worden, aangezien zij soms al moeite met de 1000m lijkt te hebben.

De mannen zijn nog best spannend, vooral omdat nederland een tijd moet zetten. Maar aangezien nederland een goede tijd zet is de tweede rit een stuk minder interessant.

Nogmaals, ik snap niet waarom er niet meer ritten werden gereden. Als Nederland zo'n stuk opschuit in het klassement, dan had een land welke vijfde of zesde staat ook nog wel behoorlijk had kunnen opschuiven.

Meteen nadat de Noren geschaatst hebben, schuift Mikael Flygind-Larsen naast ons aan om bij zijn vriendin en een van de ouders te hangen en even bij te kletsen. Het is dan ook vaag om degene die wordt opgeroepen om op het podium te staan voor de prijsuitreiking eigenlijk gewoon naast je zit.

Op het podium kan Sven Kramer het niet laten om in het achterwerk van Ivan Skobrev te knijpen. Te grappig om te zien, vooral omdat er minimaal een aantal man daarna wat ongemakkelijk op een te klein podium staat. Tsja, Sven blijft erg fout, maar ook erg grappig. Ondertussen is Denny Morrison op weg naar mer om zijn bloemen bij haar af te leveren.

Tour de winnaars

Hierna wordt het ijs geleegd voor een ronde van de winnaars. Alleerst woren zij op het podium gehuldigd, en daarna mogen ze plaats nemen in een soort van motor of in de cabrio (voor de team persuit). Het idee is aardig, maar had best een ronde korter gemogen, en had toch alsjeblieft We are the Champions eerst ingezet, in plaats van Abba. Dat is toch het ultieme winnaarslied (of ben ik als Ajax fan nou bevooroordeeld, hahaha, good old times). Als Sven even voor ons stil stat gaat ie nog even flink aan de flirt met de vriendin van Flygind-Larsen.... Is ie toevallig een beetje jaloers omdat deze zo'n knappe vriendin heeft? Als Havard Bokko vervolgens naar de vriendin van de vriendin een knuffel gooit, loopt deze meer dan rood aan ....Hierna is het tijd om Thialf gedag te zeggen en richting Heidehof te gaan voor het avondeten.

Das ist Schwarz

Na de 100m komt Samuel Schwarz voorbij gelopen. Als hij bijna bij ons staat draait hij in eerste instantie om, maar komt daarna als nog langsgelopen om zijn banner te bekijken. Hij verteld dat het zijn eerste echte banner is en dat hij er blij mee is. Verder vertelt hij nog iets over de val en dat hij beter hier kan vallen dan in Nagano (mee eens ook al is het jammer voor mij) en neemt dan in het Nederlands afscheid van ons. Een stukje verderop neemt Eef nog even een foto van hem. Hij weet daar nog steeds mijn naam en vraagt dan ook of die voor mij is... Ehm ja, blijkbaar, hahahaha. Mijn naam weet ie dus voorlopig nog wel. Vraag is of dat nou echt positief is.

Een jammerlijk einde van het weekend

Nadat we even rustig in onze kamer hebben gehangen gaan we weer naar beneden voor het avondeten. In het restaurant is het ongelofelijk warm en de kaart is duur en het eten niet echt bijzonder. De kamer in de heidehof mag beter zijn, maar ik mis het eten van Haje.

Als ik een paar happen eten naar binnen heb kunnen krijgen gaan we terug naar de kamer om wat tv te kijken. Uiteindelijk besluiten we ook nog even een drankje in het centrum te doen. Maar eenmaal in het centrum zijn we ook zo weer weg. Cafe Bak zit vol met stomdronken locals. Niet echt mijn ding. Een paar leuke locals, wat schaatsers en wat fans is leuk als afscheid, dronken locals die zich doorde hele toko gooien niet. dan maar een drankje in onze "thuis"bar unter Wetter. Gezellig met twee Lee's, hahahahahahhahha

Foto's: http://www.meijco.nl/ en foto van Samuel Schwarz: Evelien

Thialf Dag 2. Thialf we are still going strong

Bijzonder irritante maag

Als ik wakker word weet ik dat het fout is. Fout met mijn maag. Ik heb nog uren liggen draaien met krampen en napijnen. Niet leuk. Erger nog, ik baal als een stekker. Het leek zo'n relaxt weekend te worden en nu heb ik al de helft van de tijd pijn en een beroerd gevoel. Ik sta, ondanks dat we lang in het bedje kunnen blijven liggen, redelijk vroeg op en ga douchen. Ook probeer ik wat te eten en te drinken, maar het is geen groot succes.

Toch wil ik per se naar Heerenveen, zet mij erover heen en stap in de auto bij Anna. Mijn maag gaat dit weekend niet verpesten. En hetzelfde geldt voor de sarcoidose.

Vanaf Apeldoorn rijden we eerst even langs de pomp en slaan dan af richting Heerenveen. Richting hotel Heidehof.

Checking in

Nadat we geparkeerd hebben stappen we binnen en checken in. De man voor ons heeft een bevestiging in zijn hand, maar men kan de kamergegevens niet zo snel vinden. Ik maak me even kort zorgen, maar zodra ik mijn naam zeg komt alles goed en krijg ik meteen bevestiging dat we vanaf drie uur welkom zijn. De tassen en zo kunnen we daar achterlaten. Die worden op de kamer gezet. We kijken even rond en lopen dan richting Thialf. Vandaag hebben we het geluk dat we via de hoofdingang naar binnen kunnen. Denk ook niet dat ik anders gegaan was, want in de rij staan was geen optie geweest.

Gelukkig staan we weer op onze oude vertrouwde plek en hangen we de banners voor Jeremy Wotherspoon, Joji Kato en Tucker Fredericks op. Geen Schwarz spandoek vandaag, want hij rijdt vandaag niet. Wel wapperen we geregeld met een Canadeze vlag.

Tot ons grote geluk draait Rene Becker weer hetzelfde programma af. In een iets andere volgorde, maar toch. Geen volkslied vandaag. Vind toch dat men dat eigenlijk elke dag moet doen. En als je het Nederlandse niet mag doen, doe dan het friese of zo, ik hum wel vrolijk mee.

Ready...... Go!

En dan begint het hele spektakel. Ik geloof dat ik al dat wachten wel gehad heb. Al dat geduw en gedrang. Ik geloof dat ik meer gemaakt ben voor de wat rustigere buitenland wedstrijden. maar al het geweld op de baan blijf ik geweldig vinden. Heerlijk om die snelheid te zien. Het ogenschijnlijke gemak waarmee het allemaal gaat. Het kapot gaan, het herstellen, het verliezen en he winnen. Ik word er nog steeds jaloers om, zou dat ook willen kunnen. Nee, mischien is dat niet waar, maar ik zou het wel een keer willen ervaren. Met ruim 45 kilometer per uur over het ijs te scheuren.

Terwijl ik daar nog wat over napeins gaan de eerste ritten 500m vrouwen van start. Ditmaal wordt er weer een nederlandse uitgeknald.

Met z'n vijven zitten we ons al een ritje of wat te ergeren aan het geflits van wat nepfans die niet begrijpen dat het niet handig is zo vlak voor de start. En de starter zegt niets en fluit zelfs af. Stomme doos.

Voordat we de ergenis helemaal vergeten zijn, is ook Jenny Wolf over de finish en heeft ze met glans de beker met de grote oren binnen gehaald. We besluiten de fans uit ons hoofd te zetten en juichen en klappen voor haar.

Hierna gaan de snelle mannen op de 500m van start. lang lijkt George (Joji Kato) deze ronde te winnen, totdat Jeremy Wotherspoon aan de start (en finish) verschijnt. Kato wordt verbannen naar de tweede plek.Lobkov (waar ik ook groot fan van ben) is derde en lijkt helemaal blij. In ieder geval, ik heb hem nog nooit zo veel zien lachen en stralen. Lief en leuk.

De 1500 meter vrouwen gaat in een flits voorbij. Palien van Deutekom wint, en Ireen Wust komt er rap achteraan. Rest van de vrouwen laat een beetje verstek gaan. Anni zit aan de blaasonsteking, Cindy Klassen heeft een knieblessure (haar zus is weer okay) en ook Christine Nesbitt is niet fit.

Meest vage 5000m

Aan het einde van de dag volgt de meest vage 5000m die ik denk ik ooit gezien heb. Allereerst herkennen we in Roger Schneider de vage van de kroeg van vorige keer. Het duurt wat rondjes maar dan weten we het zeker. Hmmmm... Vervolgens ergeren we ons aan het kuddegedrag tijdens de rit van Tobias Schneider (wat natuurlijk wel leuk voor hem was) en het toppunt is het feit dat Bob de Jong flink onderuitgaat. In eerste instantie schrik ik, maar als ik zie hoe hij valt moet ik stiekem toch wel heel hard lachen. En zo staan er dus in Thialf vijf meiden die hun lachen neit kunnen inhouden, terwijl de rest meevoelt met Bob de Jong. Behalve onze favo steward, die komt ons even steunen in onze mening. Altijd fijn om te weten dat je medestanders hebt (En nog eentje, want een wel zeer bekende 5- en 10 km specialist verklaard een aantal uren later tegen een ander welbekend allroundschaatser.... 'dus ik zeg tegen Bob, tsja Bob, dit kun je dit keer niet gaan aanvechten' )... Al grinnekend verlaten we Thialf en kachelen door richting Heidehof. We krijgen kamer 105 (tegenover de Finnen) en geven door dat er zo nog drie meiden komen. Of ze die even kunnen doorsturen. Even later kloppen er drie meiden op de deur en vertellen dat ze meteen werden doorgestuurd en bespringen vervolgens onze badkamer en spiegels om zich ook klaar te maken voor Buurman.

Bij de Buurman

Als iedereen klaar is met tutten, gaan we richting de Buurman. Op zich heb ik wel trek, maar voel me uiterst beroerd. Is dan ook een beetje lastig kiezen wat ik ga eten. Uiteindelijk kies ik voor een salada. Meestal krijg je bij een kleine versie net niet genoeg voor een lunch, dus ik besluit voor de grote versie te gaan. En groot is ie! Het is een compacte massa, met een groot stuk rauwe tonijn opeen heel groot bord! Iedereen ligt in een deuk, inclusief ik. Er is echt no way dat ik dat op ga krijgen!

Maar gelukkig kom ik halverwege, al heeft de rest het bordje (dan wel zonder sla) schoon leeg. Hierna gaan we terug naar het hotel om daar nog een borreltje na te nemen. De bar is eng leeg (toch anders dan een welbekende bar in Berlijn, haha) op twee welbekende schaatsers van TVM na (hier werd dan ook de legendarische opmerking over Bob de Jong gemaakt).We drinken nog twee drankjes, lachen eens vriendelijk in de richtng van een verdwaalde schaatser al we naar boven wandelen ,grinneken tegen de deur van de Finnen en gaan heerlijk slapen met de wetenschap dat de deuren van Thialf morgen laat voor ons open gaan!

Foto's: http://www.meijco.nl/ en Evelien