Dag 87: Zijn we wat vergeten?

13 november

Vanmorgen vroeg onze bedden uit, want we moeten om tien over zeven bij de buscompagny staan emt onze tassen. Wilde esther eerst nog wandelend erheen, ik ga voor een taxi en Esther stapt toch ook maar in. Veel te koud en te vroeg om aan de wandel te gaan.

Omdat de taxi veel te vroeg is (dar doen ze hier dus ook aan) staan we om zeven uur al in de lichte vrieskou. Gelukkig komt de bus snel en stappen we, na de tassen gedumpt te hebben, in om op weg te gaan richting Punta Arenas.

Inderdaad in de richting van, want halverwege stoppen we langs de weg en mogen alle mensen die graag door willen naar Ushuaia naar buiten en naar de andere kant van de weg.

Esther in ik zitten allebei op een andere rij met ieder een lid van een klef koppel naast ons. Dat koppel wordt op de stoelen voor mij geplaatst en het meisje wat daar zat komt naast mij zitten. Ondertussen zijn we al weer onderweg. Helaas is het semi cama en met weinig beenruimte. Maar het zit nog steeds redelijk relaxt en dat is fijn als je weet dat je nog een uurtje of tien te gan hebt.

Het weer is ondertussen geweldig. Stralende zon en blauwe luchten.

We rijden wat uurtjes door totdat we niet verder kunnen. We moeten het eiland op en dat kan alleen per ferry. ALs we ons hoofd buiten de bus steken waaien we bijna de zee in. Niet te geloven wat een wind. Ben benieuwd hoe dat op eht water voelt. Vervolgens moet ik wel zeggen dat het zicht op het water en het desolate landschap wel prachtig is. Hier schiet ik dan ook even de enige foto's van vandag. Daarna stap ik weer in de bus m¡om damen met de bus de ferry op te gaan. Hier mogen we er weer uit en ongeveer hangend aan de reling staan we tijdens de overvaart naar het water te staren springen er opeens een paar kleine zwartwitte dolfijnen voor de ferry uit. Zo snel als ze kwamen zijn ze ook weer verdwenen, maar gezien de algehele staat van excitement van de mensen hebben we het goed gezien (al moeten de mensen die Orka begonnen te roepen even langs de opticien).

Als we allemaal in de bus zitten en weer verder rijden worden we begeleidt door een rij toeterende auto´s. Al snel blijkt er een man heel hard achter de bus aan te rennen. Oeps we zijn er eentje van het kleffe koppel vergeten ... maar toch wel raar dat het ondere deel van het koppel niets zegt.... enterwijl iedereen in de bus zich dat bedenkt en de bus alweer wegstuift, bedenkt deel een van het koppel zich dat ook. Dus nu echt paniek in de tent... want vriendinlief is niet aan boord. Buschauffeur en helpen zitten zwaargeirriteerd te kijken terwijl de bus aan de kant gezet wordt. Heel in de verte komt een klein figuurtje aangerend.

Even later zijn we dus weer rustig onderweg. Het kleffe stel voor me zit rustig voor zich uit te staren. Ik kijk naar het landschap en wacht tot we de Argentijnse grens weer gaan passeren. Maar eerst Chili uit.

De ambtenaren zijn gestopt met staken en we gaan lekker snel de grens over. Vervolgens rijden we minuutje of tien door niemandsland voor dat we aan de argentijnse kans mogen wegwaaien. Hier duurt het bijzonder lang omdat we met wat bureaucratie te maken krijgen. Eentje stempelt en geeft het paspoort aan de volgende, maar die behandelt het niet meteen, nee je meot eerst weer in een andere rij. Terwijl deze man mijn paspoort controleert met de gegevens op zijn computerscherm kijkt hij niet op en zonder mij te hebben aangekeken mag ik de grens over.

Hierna in een rechte lijn door het gele en grijze (dode bomen) landschap van Tierra del Fuego totdat de grote besneeuwde bergtoppen van Ushuaia opdoemen. Ik baal er nu al van dat we niet naar de estancia gaan om twee dagen te chillen in de grote leegte, maar hier gaat het ook wel goedkomen.

Tot mijn grote schrik zitten we in een kamer met stapelbedden en gedeelde douches (drie mensen tegelijkertijd) en gedeelde wc's. Absoluut het dieptepunt in mijn hiltonreisstijl.

Vervolgens is het wachten op een Zwitser die Esther op Paaseiland heeft ontmoet zodat we gezamenlijk kunnen eten en een drankje kunnen doen.

Dag 86: Nogmaals te paard

12 november

Gisteren van acht tot half negen de eigenaresse van de om de laptop gezeten om op zoek te gaan naar een estancia waar men egelstalig is zodat Esther de uitleg ook begrijpt. Dat is niet mogelijk. Uiteindelijk lijken we iets te vinden.

Vanmorgen krijg ik een telefoontje dat het vier uur durende paardrijritje een uurtje later begint. Esther is dan nog een beetje in de veronderstelling dat ze gewoon rond gaatwandelen op een estancia en misschien op een paard stapt. Ik haal haar hier maar een klein stukje uit...

Als we opgehaald worden blijkt Heidi uit Engeland te komen (de eigeneresse van het paardrijgebeuren) en de tolk die voor Esther mee gaaat komt uit Mexico. Gezellig kletsend rijden we twintig minuten naar de estancia, welke de oudste van de stad is. De eerste nederzetting hier in Puerto Natales.

Als we de papieren hebben getekend en de chaps hebben omgedaan en de cap hebben opgezet krijg ik William. Een combi tussen een criollo en een stevig engels paard. Maar zeer gevoelig op teugel en been, dus stevigheid in de drassige gronden, maar wel lekker snel reagerend en verrassend wendbaar. Helemaal goed.

Ook Esther stapt op en we kunnen vertrekken. We wandelen meteen door rivier een, en als eenmaal ook het paard van Esther door zijn koudwatervrees heen is kunnen we echt op weg.

We wnadelen door drassige gronden en doe het rustig aan. Na ongeveer twee uur komen we aan de Milodon cave, die we twee dagen ervoor al hebben bekeken. We gaan dan ook voor de snack in het restaurant (nou ja ik drink een koffie en eet wat, de rest zit te kijken hoe ik eet en drink en hoe degaucho zijn koffie naar binnen slurpt). Hierna gaan we er weer vandoor en gaat de lichte mierzer even over in een stevige regen. We gaan meteen even een versnelling sneller en dat zorgt ervoor dat ik even bij de gaucho informeer of ik nog een versnelling harder kan... en dat kan. Samn met de gaucho sprint ik er vandoor in een bevrijdende galop. Dit heb ik toch wel lang gemist.

Geheel weer fris wandelen we verder richting huis. Als we voor de laatste keer door de rivier gaan (diverse keren gedaan, maar deze is het diepst) geeft de gaucho gniffeled aan dat ik esther op de foto moet zetten... ben niet helemaal op tijd om haar op het diepste punt op de foto te zetten, maar uiteindelijk toch eentje terwijl ze nog in het water zit. Bij het volgende kleine stroompje ziet mijn paard een opstapje onder water over het hoofd (niet geheel onlogisch) en in de laatste meters gaanw e bijna gezamenlijk onderuit in het water. Het blijft gelukkig bij heel wat gespetter en wat moddervlekken.

Hierna komen we weer aan bij de estancia en huppen we van het paard de auto weer in om richting Puerto Natales te vertrekken. In de avond eten we voor de derde keer bij Mesita Grande... Een pizzaria met drie grote tafels waar iedereen aanschuift en waar ze onder andere heerlijke king crab pizza´s serveren!

Dag 85: Genieten in de gietende regen en loeiende wind

11 november 2008

Vandaag kan ik uitslapen, was het niet dat Esther er wel vroeg uit moet voor haar trip. Helaas. Maar ik kan mij nog wel een keertje omdraaien. Maar daarna kom ik er toch maar uit en maak mij klaar voor ontbijt en hang nog wat rond. Om half tien word ik opgehaald door Lorena en een uur lang rijden we richting de estancia.

Vanmorgen, terwijl ik aan het hangen was, hoorde ik dat gisteren de grens met Argentinie dicht was. Vandaag bleek dat nog steeds zo te zijn. Misschien dat ie morgen weer open ging. Staking. Ben benieuwd. Morgen hoeven we nog niet de grens over, maar de dag erna graag wel. ALs we langs de grens komen met de auto is het er ook akelig stil.

Uur later sta ik op de estancia, sprint ik even naar de wc, prop nog een banaan achterover en mag Lorena´s man richting de stal volgen. Hier staan twee perfect gezadelde paarden klaar. De voorste is voor mij. Opstijgen is even wennen, voornamelijk omdat ik een grote zware jas aan heb. En voor het eert sinds jaren heb ik ook weer een cap op.

In eerste instantie had ik begrepen dat de gehele tour een uurtje of vier zou duren. Maar al snel klimmen en klauteren we te paard naar grote hoogten. De lama-achtigen, de guanaco's, hoor ik hier voor het eerst geluid maken en het lijkt wel of er een paard hinnekt, met een raar geluidje erachter aan. De paarden zijn ook meteen attent. De beesten maken dat geluid lange tijd richting ons, maar iedere keer als we dichterbij komen, rennen ze snel weg.

Al snel komen we op een hoogte dat we half tussen de wolken rijden en dat er geen begroeiing meer is. Het uitzicht is verpletterend, maar gezien de donkere wolken en de onophoudende regen is het niet echt mogelijk het vast te leggen. Alle kleuren geel en groen zijn gedurende de rit te aanschouwen.

De afdaling is stijl, zelfs zo stijl dat ik van waar ik zit een stuk zelfs niet kan zien, waardoor we ook maar even afstappen en we rustig met de paarden aan de hand naar beneden wandelen.

Vervolgens gaan we in een andere hoek kijken naar een tien dagen oud veulen en als we nog 20 minuten verder rijden blijkt dit te zijn om te checken of een ander veulen al geboren is (en dat is het, al staat het nog wankel op de beentjes).

Ondertussen zit ik al drie uur te paard en oet ik eigenlijk wel heel nodig naar de wc. Maar in deze omgeving zeur je niet, kijk je alleen om je heen en geniet je van de prachtige vergezichten, de uit de bushangende mensen als ze langsrijden (laatste stukje van 10 kilometer volgen we de weg, maar wel op zijn land) en het feit dat ik hier ben en op een paard zit. Het liefst zou i jullie willen laten zien wat ik gezien heb, maar het laat zich helaas niet op foto vastleggen, maar het is geweldig.

Maar ook geweldig koud, en als ik vijf uur na het opstappen weer afstap ben ik blij weer een stukje te kunnen lopen om op te warmen.

Hierna weer terug naar de stad (onderweg zie ik rijen bussen en auto´s voor de grens staan, maar deze is nog potdicht.... het gehele land overigens) en snel onder een hete douche. Dan merk je pas hoe koud je wordt.....

Dag 84: Onbeschrijvelijk mooi

10 november 2008

Vandaag moeten we gevoederd en wel om half acht klaar zijn, dus het wekkertje gaat bijtijds. We gaan vandaag een dagje het park Torres de lPaine binnen en de verwachtigen ijn bijzonder hoog gespannen. Mede door de vele regen die hier afgelopen twee weken is gevallen lijkt drie dagen wandelen ons geen goed idee, maar een dagje in een busje naar diverse hoogtepunten scheuren is vast prima te doen.

Als eerste stoppen we bij de Milodon grot, waar we inwandelen en een uitleg krijgen in het Spaans en Engels (ook fijn een engelse gids, hahah) waarna we te horen krijgen dat we even op drie meiden moeten wachten die nog aan onze groep toegevoegd gaan worden. Dat zou 5 minuten duren. Na tien minuten zijn alle groepen die na ons arriveerden al weer wegen staan wij nog. De chauffeur gelooft het wel en begint vast te rijden als de gids belt om te zeggen dat we de taxi met de meiden wel tegemoet rijden. Als we 10 minuten later bij de splitsing komen en nog geen taxi hebben gezien krijgenw e toestemming om door te rijden. Gelukkig. Geen zin om daar op te wachten!

We stoppen vervolgens nog ergens in de middle of nowhere bij een klein nederzettinkje waar je wat soevenirs kan kopen en wat eten en drinken. Esther komt er hier achter dt haar pasje kwijt is en we zoeken even alles af (later blijkt dat we vergeten waren deze uit de machine te halen, gelukkig heeft dat ding het opgegeten en hebben we het vandaag met mijn niet al te goede spaans aan de bankmensen en bewaking kunnen uitleggen en heeft ze `m veilig en wel terug), maar het levert niets op.

Als we weer opkijken zien we in de verte indrukwekkende pieken en de volgende uren rijden we langs meren met de mooiste kleuren groen en blauw en grijs, en zelf een gletsjer en een waterval en kijken we naar de mooiste pieken en zijn we een paar uur lang in een waauuuw wat mooi mood. Bij de laatste stop begint de wind wel weer heel erg aan te trekken en dat is net als we over en groot strand naar lake Grey wandelen en over een hangbrug moeten en zo. En we hebben het hier echt over een goed windkrachtje 8 tot 10 denk ik (recht lopen is bijzonder lastig, en vooruitkomen soms ook) en de slappe lach krijgen helpt dan niet echt met het maken van meters. maar mooi ruig en wild is het allemaal wel.

Lekker uitgewaaid stappen we weer de auto in om terug te gaan naar Puerto Natales.

Morgen gaat Esther de boot op om een gletsjer en ijsschotsen te bekijken en ga ik een half dagje paardrijde nen een half dagje dit brakke lichaam rust geven. Tijdens dat uitrusten hoop ik ook weer eens wat foto's voor jullie te updaten. Kunnen jullie dit mooie uige land ook aanschouwen.

tot snel!

Dag 83: Grensformaliteiten

9 november

One bus vertrekt ergens tussen kwart voor acht en acht, dus we besluiten bijtijds een taxi te laten komen. Volgens goed Argentijns gebruik staat deze 10 minuten eerder al op ons te wachten en staan we dus bijzonder vroeg bij de bus te wachten.

Iets over half acht kunnen we onze spullen in de bus gooien en rond achten verlaten we El Calafate en Argentinie. De eerste paar uur van de trip rijden we door een verlaten landschap met hier en daar een schaap, een karkas van een schaap en wat lama-achtige dieren

Na een paar uur komen we bij de Argentijnse Duoane aan en mogen we met z'n alle de blubber en de regen in. Ook hier waait het en we staan in de middle of nowhere, dus we waaien ook bijna weg. Gelukkig mogen we er allemaal snel door zoals tot nu toe gelukkig iedere keer) en rijden we een paar kilometer door niemandsland tot we bij Chileense grens aankomen. En daar begint het gedonder.

Allemaal mogen we er weer in dit takkeweer uit, nu met al onze bagage... Inderdaad.... alle bagage. Vervolgens mogen we met z'n alle in een klein hokje staan staan en na verloop van tijd gaat er iemand beginnen met het controleren van de bagage aan de ene kant en aan de andere kant begint met met de paspoorten. En alle briefjes die we hebben moeten invullen en welke daar in een keer weer bijkomen. NIets verbaasd ons hier meer, dus dat doen we allemaal.

Krap half uurtje na binnenkomst mag onze tas op tafel. Terwijl ik meekijk met wat die man bij mij doet (alleen handen langs de zijkant) hoor ik naast mij: What is this?, waarop ik Esther redelijk duidelijk hoor zeggen: Tampons. Ik kan er niets aan doen, maar schiet behoorlijk hard in de lach en kijk naar de man, die ook maar begint de lachen, maar toch ook wel behoorlijk rood wordt. Zowel de man die met de tas van Esther bezig is, als de man die met mijn tas bezig is, hebben het per direct met onze bagage gehad en we mogen alles weer dichtritsen en terug de bus in.

Hebben we natuurlijk geen probleem mee, hahahaha

We zijn nu dus in Chile.... Chileens Pategonie.... Ik sukkel in slaap en schiet veertig minuten later wakker als we een stadje in rijden. Puerto Natales. Onze eindbestemming.

Eenmaal uit de bus krijgen we redelijk snel de weg uitgelegd naar ons hotel net buiten het centrum. Kleine 10 minuutjes lopen later staan we voor de deur en niet veel later gooien we onze tassen neer om weer wat blokken terug te lopen en wat te gaan eten. Honger!! Maag is helemaal van de rel, en van de koude het verhitten en verrookte restaurantje instappen doet niet heel veel goed, maar ik krijg toch wat salade en advocado weg.

Hierna lopen we rond en bewandelen onderanderen de kust. Je Wilt hier liever niet dood gevonden worden, maar voor een paar dagen is het hier wel heel erg indrukwekkend. Die striemende wind (helaas ook meer dan geregeld met striemende regen), met donkere luchten, scheefhangende bomen en dat gelige gras en de meest prachtige luchten... Het is geweldig mooi.

En koud.

Als we in een regenbui weer terug aankomen in het hostel vallen we neer met bijna gevoelloze vingertjees. Brrrrr. Misschien was handschoenen meenemen geen slecht idee geweest! Morgen beter.

Het is ondertussen zeven uur en de engelssprekende vrouwelijke helft van het eigenaarsstel is terug en we boeken een tour naar Torres del Paine en winnen informatie voor de andere dagen in.

We eten vervolgens rond een uurtje of negen in een leuk uitziend tentje, maar met een brok vlees vol met zenen en vet.... Dat laat ik dan ook maar staan en duik vervolgens enigszins rillend mijn bedje in. Morgen Torres!