Dag 32: wachten op de bus in La Rioja

18 september

Ben het ene internet cafe nog niet uit of loop het volgende al weer binnen. Nou ja, er zit wel een stevige busreis tussen natuurlijk.

Gisteren na een korte herpaksessie (waarbij Marloes wonderlijk een sok is kwijtgeraakt) zijn we in een taxi gestapt en naar het busstation gegaan om onze semicama bus te halen. Nog steeds niet geheel gelukkig met het feit dat het geen cama is stappen we in. Het is in ieder geval niet warm in de bus (helaas hebben we ons stiekem wel een beetje gekleed op een warme bus, dus het wordt wel graaien naar vesten, jassen in mijn geval sokken en in het geval van marloes sok) en dat is wel een voordeel.

Als we eenmaal goed en wel onderweg staan staan we ook weer redelijk snel stil. Het duurt even maar dan worden er opeens allemaal dienbladen uitgedeeld en krijgen we een bakje eten (stokbroodje, mayo en puddinkje) en even later wordt er lasagna uitgedeeld. Warm eten, wooohooo! Das dan wel weer een pluspunt (samen met het feit dat we niet wegstomen). We eten allebei alleen de eerste twee lagen van de lasagne omdat daarna een laag gamon (ham) komt en daaronder voornamelijk vettigheid zit. Maar die eerste twee laagjes zijn prima te doen.

Hierna wordt er een film opgestart, maar ik dommel al in slaap. Tijdens de reis word ik een paar keer wakker en zie dat we redelijk hoog de bergen in gaan. Hoofdpijn blijft helaas aanhouden en mijn oren zitten ondertussen helemaal dicht.

Rond half acht komen we met de bergen aan onze rechterkant aan in la Rioja. Hier blijkt onze bus naar de daadwerkelijke eindbestemming ( Villa Union) net een half uurtje weg te zijn.

We kopen dus eerst maar even ons retourticket naar Buenos Aires (wooohooo, eerste klas..... ziet er top uit op het plaatje, ben heel benieuwd in het eggie.... als er nog genoeg ruimte is en we vergeten het niet proberen we wel een filmpje te schieten), vervolgens het ticket naar Villa Union voor half een en vertrekken dan richting het ontbijt. De overige uren zijn we van plan hier in het internetcafe te doden. Helemaal naar de stad gaan hebben we niet echt veel zin in.

We hebben nog geen idee hoe het zit met internet en dergelijke in Villa Union (we hebben nog niet eens een idee hoe we bij ons hotel komen, want dat heeft het duisteren adres van route nacional 76) dus wellicht tot in Bs As... en duimen jullie even voor ons dat het morgen gewoon droog blijft en niet als een gek gaat regenen?????

Dag 31: Een maand weg!

17 september

Goh, wat gaat die tijd ongelofelijk snel! Al weer zo lang onderweg. Heb volgens mij ook al wel weer best veel gezien. Gelukkig gaat er nog veel meer komen. Heb er nog steeds veel zin in om meer te zien, maar ben ook wel blij om straks gewoon lekker in Buenos Aires rond te hangen en even niets te hoeven doen. Beetje relaxen, beetje rondkijken en een beetje shoppen. Heerlijk leven.

Maar voor nu zit ik natuurlijk nog gewoon in Salta. Tot mijn schaamte blijf ik de armoede toch een beetje onpasselijk vinden. Heeft voornamelijk te maken met mensen die wel graag eten van je bord willen hebben en met mensen die lichaamsdelen missen en geld willen. Heb daar moeite mee. Krijg ook wel medelijden, maar wil het liefst dat ze me gewoon met rust laten. In dat opzicht is er dus in drie jaar tijd weinig verandert. Maakt me ook extra blij dat ik vandaan kom waar ik vandaan kom. Das dan weer even een feitje waar je met je neus bovenop wordt gedrukt.

Bijna weer fit

Verder ben ik er weer redelijk bovenop, maar is Marloes nog een beetje light headed en krijgt ze tot haar grote geluk nog een kopje coca thee (ik ruik er even aan en besluit dat ik de mate ervaring voldoende vind... deze hoeft er niet bij op theegebied) en duikt daarna nog even de wc in. Wellicht is het dus ook goed voor de stoelgang.

Hierna checken we uit. Gisteren heeft Marloes onderweg voor mij een bijzonder stoere poncho achtige sjaal aangeschaft (zwart.... blijft toch wel een favo kleur, voorzover je daar van mag spreken) en die zorgt ervoor dat mijn tas voor bijna 1/3 verder is gevuld. ZO gaat het snel. Straks op Retiro nog maar even een koffertje aanschaffen, anders kom ik nooit meer met al mijn spullen thuis.

Maar verder met het verhaal. Als Marloes haar kopje cocathee achterover heeft gegooid checken we uit (zo fijn een credit card, kan nooit goed zijn voor mijn banksaldo, maar gaat wel lekker makkelijk zo) en wandelen we naar het centrum. Daar proberen we een busticket te scoren dat cocha cama of cama op zich geschreven heeft EN naar La Rioja gaat EN in de avonduren vertrek. Maar helaas, bij geen enkele busmatschappij is die combi te vinden. Wel eentje die in de middag vertrekt en cama heeft (lekker luxe) maar die komt om half twee aan. Das ook weer zo wat, want de bus die we moeten hebben om verder te reizen gaat pas in de ochtend. En vijf uur op een busterminal wachten trekt ook neit zo. Dus na veel getreuzel en een bezoek aan de busterminal (wie weet hadden ze daar nog een andere maatschappij die wel heeft wat wij willen) boeken we toch maar semi cama en bereiden we ons voor op een knus ritje vanavond. We weten nu al wel zeker dat we direct na aankomst op La Rioja we een busticket naar Buenos Aires scoren, kunnen we de rest van ons verblijf ik La Rioja zo indelen dat we in luxe terug naar huis reizen....

Verder doen we weinig. We wandelen wat, we drinken nog een litertje versgeperst sinaasappelsap, we winkelen wat en we eten wat..... tot in La Rioja of in Buenos Aires (weet niet wat de internetverbinding in Villa Union is...)

Voor paps die mijn reisboek heeft: we gaan de parken Talampaya en Ischigualasto (maanvallei) bezoeken

Dag 30: ........

16 september

Ai

Halverwege de nacht word ik wakker en weet al dat dit ´m niet gaat worden. Weet van gekkigheid niet wat ik met mijn hoofd en lichaam aanmoet. Pilletje lijkt ook niet te helpen. Het is toch wel flauw. Ga ik twee jaar lang met een neusspray op vakantie is er niets aan de hand, ga ik een keer zonder en heb ik er eentje nodig is er een feest waardoor alles dicht is.

Ik probeer wat verder te slapen maar om zes uur is het nog steeds niet heel veel beter, en ik weet nog wel van de vorige keer dat ik de bergen inging dat een beetje gezondheid geen kwaad kon.

All by my self

Dus vertrekt Marloes om zeven uur in haar eentje en ga ik mijn bed weer in (goede keus, want ik ben geheel van de wereld). Het is wel flauw, kom ik hier voor de tweede keer om die stomme Salinas Grandes te zien, ben ik voor een tweede keer ziek!

Als Marloes aan het einde van de dag weer binnen komt zetten zie ik dat ik een goede keuze heb gemaakt om niet mee te gaan, want die ziet er lichtelijk verhit uit.

Na een: Het is maar goed dat je niet bent meegegaan en nogmaals deze kant opkomen voor die salinas is ook de moeite niet waard, krijg ik te horen dat de hoogteziekte behoorlijk heeft toegeslagen (voor de bezorgde lezer; ze zit momenteel naast me en kan flauwe grappen maken, dus alles is weer goed) en dat ze zich wat duizelig voelt. En wat misselijk... en wat licht in het hoofd .....

Aangezien we ons beide dus niet helemaal fit voelen gaan we maar pitten en hopen we dat het morgen beter is.

Dag 29: Te auto, te paard en in de zon

15 september

Strak blauw

Vandaag is de dag dat we te paard gaan. Bij het opstaan (na het opendoen van de luiken) is er een strakblauwe lucht te zien...wooohooo, de zon schijnt. Das al weer een tijdje geleden. Ruim anderhalve week, en nu is er nog een fijn temperatuurtje bij ook!

Na weer een bijzonder fijn ontbijtje gaan we richting het achterland. Na een uurtje rijden komen we bij een soort van Finca aan waar een stapel paarden gezadeld klaarstaat.

Weer in het zadel

We krijgen de mogelijkheid te ontbijten (hebben we al gedaan, het is bijna half elf) en als de groep compleet is krijgt iedereen een paard toegewezen. Als eerste krijgt Marloes een paard met vloeiende gangen en een lekker zacht zadel (rugproblemen) en ik krijg een snel en supergevoelig reagerend paardje omdat ik al ervaring heb. Hah, fijn. Ik moet wel weer even wennen en dat word niet beter gemaakt door me via een ladder op een paard te laten klimmen. Marloes, voor wie het de eerste keer is, zit met een beetje een strak gezicht op het paardje. Maar als we eenmaal op weg gaan ben ik zo weer gewend en ook het gezicht van Marloes ontspant snel. Dit is relaxen.

Volle kracht vooruit

Na een uurtje rijden mogen we een voor een tot vijf maal toe een stukje galloperen. Lekker! Iedereen doet mee .We gaan ook omstebeurt zodat de paarden elkaar niet kunnen opjutten, dus ik kan een paar keer zonder schaamte gas geven. Heerlijk, heb ik dat gemist zeg. Zou met liefde nog even zo´n zandpad van een paar kilometer meepakken. Maar ja, nu maar even niet. Morgen heb ik waarschijnlijk genoeg spierpijn.

We gaan verder en blijven naar die prachtige bergen in de verte kijken. Het zonnetje straalt ongenadig op ons neer en ook de paarden krijgen het langzaamaan warm. Na ruim drie uur rijden zijn we weer terug bij de finca en na een glas wijn en wat bijkletsen (de gehele groep zit recht in de zon, de locals juist niet ,dus ik ga maar met iemand kletsen die niet in de zon zit, want ik heb voor vandaag wel even genoeg gehad) is het tijd voor een lunch.

Een hele grote lunch, want er wordt maar vlees bijgeschept, en wijn bijgeschonken. Al snel heb ik het er mee gehad en laat ik het glas steeds verder volschenken maar drink ik het niet meer. Ook het grapje met steeds meer vlees heb ik door en vlak voordat het voorbij komt schep ik snel sla op. Vol is vol tenslotte.

Feest

Na het eten gaan we terug naar de stad. De rest van de groep stapt weer op, maar ik geloof dat wij allang blij mogen zijn dat Marleos geen pijn heeft gekregen in haar rug. Mijn hoofdpijn wordt steeds erger en eigenlijk moet ik daar iets tegen doen, maar als we terug in Salta komen blijkt dat er een of ander religeus feest bezig is waardoor alle winkels gesloten zijn. Beetje jammer. Van het feest krijgen we niet heel veel mee, want men staat al minimaal 20 rijen dik voor ons en veel wegen zijn door een cordon van politiemensen afgezet.

Rest van de dag slenteren we wat en eten wat bij Restaurant Merado. We zijn er nameljk achtergekomen dat zij sinaasappelsap per liter verkopen (versgeperst) en met ons snotterneusjes (wie laat het nou ook 26 graden in een bus zijn) kan wat gezondheid geen kwaad.

Dag 28: Terug in Salta

14 september

Hothothot
Na drie jaar ben ik weer terug in Salta. weet ook precies weer waarom ik Salta niet zo heel erg leuk vond de vorige keer. Zo veel mensen die gehandicapt zijn op de een of andere manier en zoveel mensen en vooral kinderen die bedelen. Verschrikkelijk. Ik heb daar zo´n hekel aan.

Maar na deze lange busdag en busreis is het wel een goede plek om te stoppen. Vooral omdat de afgelopen nacht gemiddeld 24 graden in de bus is geweest, met uitschieters naar 27 graden. Halverwege ben i over Marloes heengestapt om naar een lege bank te sluipen en daar neer te vallen. De raamkant is goed voor mijn uitzicht (word toch iets minder misselijk als ik naar buiten staar als ik wakker ben) maar je zit dan boven op de verwarming en die staat te loeien. En ik wil toch alleen maar slapen.

Leuk hotel in Salta

Moet overigens wel zeggen dat we een leuk hotel hebben uitgekozen, met ook en goed warme douche, want na 13 uur zweten is het wel fijn om dat even weg te spoelen (na een voortreffelik ontbijt). Mocht je hier dus terecht komen en niet te veel willen dokken, maar wel een relaxte kamer hebben, check dan even: www.aldabahotel.com.

Naast een rondje om het plein 9 de julio heben we nog niet heel veel gedaan. Er was namelijk iets bezig en mensen waren ons constant aan het wijzen op dingen (komt ervan als je camera in je handen hebt, meot je telkens foto's maken) die niet bijzonder interessant leken, maar dus blijkbaar volgends de locls wel waren. Nu zitten we dus ondergedoken in een internethok en zo gaan we eten (want ik rammel wederom weer eens).

Wellicht tot morgen na een paardrijactiviteit (als dat morgn op een heilige feestdag kan)