voorbereiding: Fight the fear

Altijd vlak voor ik op vakantie ga vraag ik mij af waarom ik dit wil. Word ik misselijk en wil ik gewoon thuis blijven. Lekker veilig. Momenteel zit ik daar... En vraag ik me dus af wat ik denk te gaan doen.

Om die gevoelens even weg te drukken, schrijf ik hier een gedicht dat ik kreeg van Marijke, mijn coach.

Rumi De Herberg

Dit mens zijn is een soort herberg;
Elke ochtend weer nieuw bezoek.

Een vreugde, een depressie, een benauwdheid,
Een flits an inzciht komt
Als een onverwachte gast

Verwelkom ze, ontvang ze allemaal gastvrij!
Zelfs als er een menigte verdrietig binnenstormt
Die met geweld je hele huisraad kort en klein slaat.

Behandel dan toch elke gast met eerbied.
Misschien komt hij de ontruimen
Om plaats te maken voor extase ...
De donkere gedachte, schaamte, het venijn,
Ontmoet ze bij de voordeur met een brede grijns
En vraag ze om erbij te komen zitten.
Wees blij met iedereen die langskomt.
De hemel heeft ze stuk voor stuk gestuurd
Om je als raadgever te dienen.

Voorbereiding: afscheid van collega's

Pfffff, vandaag was dan de dag dat ik voor het laatst naar mijn werk ging om op mijn huidige werkplek te werken. Afscheid nemen is altijd al iets geweest waar ik slecht mee om kan gaan en ook nu stonden mijn zenuwen hoog gespannen (hello maag) ... Gelukkig werd de speech voor de lunch gehouden (en mijn kleine tegenspeech met net op tijd teruggehouden tranen.. krijg ik alleen maar enorme hoofdpijn van) en kon ik daarna alsnog genieten van mijn lunch en nog even gezellig hangen met mijn collega's.
Daarna moest er nog even een paar uur productie gedraaid worden voordat ik het licht kon uitdoen en mijn pasje (met verschrikkelijke foto, dus dat was dan wel weer een fijn gevoel) kon inleveren.
Nu zit ik thuis in de puinhopen die mijn huisje heten (tsja, halve opruimacties maken 45 vierkante meter niet echt groter) en maak een lijst van zaken die nog moeten gebeuren. En dat brengt een nieuwe pfffff ....
Morgen richting Apeldoorn voor een vakantielook en daarna even gedag zeggen tegen de family en dan weer terug voor het echte laatste voorbereidingswerk... opruimen, boeken en inpakken.

afscheid nemen van collega's en werkplek: check

De smurfen zijn weer helemaal in

Viel het mij vorige week al op dat twee collega's druk bezig waren met het uitwisselen van AH's smurfen, vandaag leek er wel een heel korps bezig. Ik geloof dat 3/4 van mijn directe collega's (sommige voor de kids, maar bij anderen twijfel ik daar een beetje aan...) ze spaart. Ongelofelijk hoe populair die dingen zijn. Bijna iedereen is, geloof ik, bijna rond. Maar het geheel hangt een beetje op grote smurf, Gargamel en smurfin.

Vanover het randje van mijn mok Wiener Melange kijk ik het allemaal maar eens aan. Maar echt begrijpen, nee nog niet.

Werken op Koninginnedag

Normaal gesproken vier ik Koninginnenacht redelijk uitbundig in Apeldoorn. Lekker stappen op een van de avonden dat iedereen in de stad hangt en er een groot feest van maakt.

Dit was dit jaar helaas niet mogelijk, want op Koninginnedag moest ik werken. Klinkt wellicht wat zielig, maar dat is het niet. Koninginnedag is namelijk meestal de dag dat ik een beetje tv kijk en lekker in de zon hang of het huis opruim. En even met vrienden afspreek, maar niet te lang, want vaak ben ik net een beetje te brak. En ik houd niet zo van grote mensenmassa's.

Dus vanmorgen, toen de zon strak aan de hemel stond aan een strak blauwe lucht en er een verkoelend windje waaide, sprong ik op de fiets, ontweek de eerste standjes en oranje mensen en ging naar het werk. Onderweg zag ik trams met vlaggetjes, heerlijk om aan van die kleine dingen te zien dat het toch een speciale dag is. Het viel niet mee om binnen te komen. Eerst moest ik aan de poort naam en reden voor aanbellen noemen (ehm, werken) en vervolgens bij de ingang nog een keer (hallo, ik stond vijf minuten geleden aan de poort). Binnen was ik de eerste, dus ik kon lekker mijn dingen pakken en aan de slag gaan. Niet lang daarna kwam de rest binnen en konden we echt van start gaan. Omdat dit natuurlijk een nationale dag is, is de rest van de wereld lekker bezig. Dus al snel waren Australie en Roemenie lekker op stoom. In de gaten die er waren ben ik informatie over iets waarvoor ik in een nieuw project zit gaan zoeken. Ik heb vrijdag een gesprek met mijn leidinggevende gehad en we hebben gesproken over mogelijkheden (uitdagingen) naast mijn huidige werk. Want het is heel lekker dat het werk bij het verlaten van de werkplek af is, maar het is ook niet leuk dat het werk na het verlaten van de werkplek af is. Nu mag ik deelnemen aan een project rondom de implementatie van een nieuw soort deal (nou ja, niet nieuw, maar in uitgebreidere vorm). Heel eng, want ik heb geen idee wat voor soort deals het zijn(qua inhoud), maar ook superspannend... weer een nieuwe uitdaging en die begint met het uitzoeken van heel veel informatie.

Tijdens de lunch lekker eten gehaald en daarna nog wat uurtjes doorgewerkt, info gezocht en naar voorbijvarende bootjes gekeken om vervolgens te besluiten dat de boot van Skyy vodka de meeste luidruchtige was en het vaakst voorbij is komen varen.

Aan het einde van de dag weer lekker naar huis gegaan (weer twee keer melden om te vragen of ik weer naar buiten mocht) en nog een uurtje van het zonnetje zitten genieten.... en nu weer achter de computer om nog wat meer info te vergaren!

Carriere en werken gaan niet goed samen

Afgelopen deze stond deze subkop in de Metro.... missertje? Moest er in iedergeval wel om lachen!

Heerlijk terrasjesweer!

Zo, het lekkere weer heeft voor het eerst dit jaar zijn intrede gedaan. Maandag heb ik al een half uurtje op het balkon gehangen, maar de laatste paar dagen moest ik natuurlijk gewoon werken... dus wat te doen? Vandaag heb ik lekker genoten van mijn 45 minuten pauze... ik heb een bankje in de zon opgezocht! Heeeeeeeerlijk .... had ook helemaal geen zin meer om terug te gaan naar mijn werkplekje.

Daar voel ik mij nu trouwens al wel weer een stuk beter. Mede doordat ik veel sport heb ik weinig stress en de stressfactoren probeer ik zoveel mogelijk te mijden. En je raadt het al, het wordt zowaar leuk en gezellig op het werk (het was natuurlijk uberhaupt al wel gezellig, maar het plezier in het werk gaat ook omhoog). Nu nog wat leuke projectjes op het w erk erbij en het wordt het helemaal leuk! Zo heb ik mij net een klein beetje op de handleiding voor de supervisor gestort.... Heerlijk om weer eens ergens een klein beetje kritisch oog op te werpen. ZO komt mijn zelfvertrouwen weer een beetje terug. Vanaf nu moet ik mij op mijn werk net zo hard gaan storten als op de sportschool. En even geen andere afleidingszaken eromheen! Of het moet het zonnetje en een vakantie in Barcelona zijn natuurlijk!!

Messenger op het werk

Vandaag was eindelijk het moment dat ik messenger op het werk heb geinstalleerd. Helaas niet de msn messenger, want hoewel dat heel gezellig zou zijn, zou dat ook wellicht een eerste stap richting uitgang zijn. Nee we hebben een pilot te pakken en mijn afdeling heeft samen met een andere afdeling de primeur... we hebben messenger om met elkaar informatie uit te wisselen of snel vraagjes te stellen, bijvoorbeeld als we aan de telefoon hangen en we moeten snel wat extra info hebben van een collega van een andere afdeling. Ben heel benieuwd, maar al wel gezellig met wat naaste collega's gekletst, zonder dat de anderen een idee hadden waar het over ging...

A bittersweet goodbye

Vandaag, of gezien het tijdstip gisteren, was mijn laatste werkdag bij het Instituut voor Hoger Juridisch Onderwijs. Al enkele dagen liep ik met een brok in mijn keel rond. En ik moet zeggen dat ik door alle cadeaus en bedankjes ik mij nog nooit in professioneel als in persoonlijk opzicht mij zo gewaardeerd heb gevoeld als vandaag. Wat een mooi afscheid!

De dag begon nog even door heel hard te werken en alles af te ronden (en een ontzettend lieve kaart per e-mail van Anna, dank je!!). Al snel kwam Caroline (coordinator Stage en afstuderen HBO-Rechten) mij een prachtige kaart brengen met een ontzettend lieve tekst waadoor de brok nog iets hoger schoot. Ook Corrien (coordinator Alumni SJD) kwam daarna afscheid van mij nemen met een prachtige cyclaam met roze en fuchsiakleurige bloemen. Daarna, tijdens de pauze, kreeg ik van Linda sushi voorgeschoteld, iets wat ik altijd erg lekker vind. Na de pauze kwam Imane, mijn opvolgster aka de nieuwe BEB, met een sleutelhanger. Heel lief, met mijn sterrenbeeld als afbeelding. Symboliserend voor mijn brekende hart en de moeite die het afscheid mij toen al koste. Een blijvend aandenken.

Niet veel later kwam Julia met een enorme bonbon en thee aanzetten...wat wordt er toch goed voor mij gezorgd... en wat lastig om afscheid te nemen van al deze mensen!

Ook het wervingsteam van HBO-Rechten stond niet veel later op mijn stoep met een zeer toepasselijk cadeau en goede plannning (afscheid nemen in groepen is al helemaal brokvergrotend, dus een klein groepje was zeer welkom). Een Lonely Planet over Cyprus, mijn volgende vakantiebestemming. Ik had bijna geen tijd om het te verwerken want hierna stond Diana al op de stoep met een prachtige sjaal...groen wat mooi bij mijn ogen past. Hier ga ik nog de loef mee afsteken!

Niet veel later was het tijd voor het echte afscheid...de afscheidsborrel. Het eerste wat opviel was dat de beamer en de computer aanstonden. Niet veel later dan mijn aankomst begonnen ook de andere mensen binnen te druppelen. Na een tijdje kletsen klonk er het bekende fluitje van Afien (mijn leidinggevende) en werd ik naar voren geroepen. Met mijn angst voor poespas en in de picture staan werd volledig rekening gehouden. Ik mocht op een stoel gaan zitten en er werd een toespraak gehouden met als achtergrond een PPP. Geweldig! Niet alleen omdat hier de tijd voor werd genomen om het te maken maar ook de reden (aandacht afleiden van de anderen van mij) En de brok groeide.... Hierna kreeg ik het instituutscadeau (Irisbonnen voor nieuwe kleding of stoelen en een prachtige bos bloemen) en een persoonlijk cadeau van Afien ...een servethouder van Cabanaz...(ik maak er nog een foto van). Afien wist niet zeker of de kleur (roze) goed was.... maar naast het zeeblauw (of groen) van mijn woning voeren roze en bruin toch de boventoon. Goed gegokt en zeer goed op z'n plaats!

Na een zeer kort afscheidswoord van mijn kant....-ik dacht dat ik het kon maar zodra ik alle mensen zag schoten de tranen omhoog en heb ik het compleet afgeraffeld..zonde...- kreeg ik daarna nog meer cadeaus. Van Marijke en van Susanne van het BB kreeg ik een cappuccinoset (mooi voor naast mijn senseo en heerlijk voor de grijp) en van Ellen (mijn oude coordinator stage en afstuderen van HBOR) een heel leuk kookboekje met mogelijkheid tot eigen aanvulllingen (oe..met mijn lelijke handschrift!) Natuurlijk hangt hier voor haar de verplichting aan vast dat ze een keer moet komen eten. Geheel op eigen risico! Natuurlijk was dit al geweldig, maar ook alle ontzettende aardige woorden (tot ideale schoondochter aan toe) waren verpletterend, indrukwekkend, vertederend en tranentrekkend... Maar de tranen kwamen -gelukkig voor mij -niet. Ik hoop dat iedereen weet en heeft gezien hoe zeer ik dit waardeerde... en wat een opkomst om mij gedag te zeggen en mij succes te wensen. Je zou toch bijna spijt krijgen dat je weg bent gegaan.

Hierna met Linda, Sander H en Ivar nog even de kroeg in gedoken (zwak excuus Govert!! :-)) en om twaalf uur op de fiets naar huis gestapt, compleet natgeregend...en nu nog compleet verpletterd achter mijn computer. Nog geen rust om te slapen.

En al leest geen van mijn inmiddels oud collega's dit...ONTZETTEND BEDANKT!!!!!.... wat voel ik mij ontzettend gewaardeerd. En dat is heel veel waard.

Shoppen voor nieuwe werkkleding

Langzaamaan moet ik er echt aan geloven. De spijkerbroek uit de kledingcollectie (qua werk dan) en vanalles anders er nieuw in. Om daar een beginnetje mee te maken gisteren met mijn zus in het Amsterdamse afgesproken. Allereerst kopje koffie in de Bijenkorf (waar het ondanks de dolle dwaze dagen helemaal niet druk was en waar die Connie Breukhoven door de speaker liep te bleren..iedere keer als er werd omgeroepen dat het de laatste vijf minuten waren werd je blij maar vervolgens stond ze er nog minimaal 15 minuten) en na het kopje koffie op naar de kalverstraat in Amsterdam.

Allereerst Zara, Mexx, Esprit en Steps. Zara twee eenvoudige truitjes gekocht, altijd goed. Moet er binnenkort nog een keer heen om er nog twee te kopen en dan is de basis voor de winter weer gelegd. Dan Esprit, niet echt iets (kwam ook omdat de rij veel te lang was), in steps heb ik alle broeken gepast en liep uiteindelijk met de zwartwit versie van bovenstaande jurk weg (deze leek een soort ochtendjas toen ik 'm aan had) en vervolgens Mexx. Daar echt het meest stoere pak gezien....en aangehad maar helaas...broek 34 net iets te klein, broek 36 veel en veel te groot!

Heel hard gebaald en de irritatie weggegeten bij Lust (www.lustamsterdam.nl). Heerlijke clubsandwich met gerookte kip, bacon en guacamole gegeten en een vers geperst glasje juice.

Hierna naar het tweedehands winkeltje "het Spiegelbeeld" in de huidstraat (negen straatjes). Hier hebben ze voornamelijk nieuwe merkkleding maar wel een stuk goedkoper en een klein beetje tweedehands. En hier vond ik eindelijk waarvoor we in eerste instantie van huis waren gegaan...een nette broek/pantelon. Van het Italiaanse merk Rinascemento heb ik een bruin effen eenvoudig pak gekocht en eenzelfde broek in het zwart. Ik krijg nog te horen of het zwarte colbertje nog te bestellen is. Zou wel fijn zijn, want dan heb ik twee pakken waarvan ik de broeken ook los aan kan.

Hierna zijn we uit gaan puffen (na kort bezoekje aan Kitsch Kitchen) op een terrasje en daarna zijn we (San naar Apeldoorn) naar huis gegaan. Missie geslaagd!!

Laatste week!

Zo, the final countdown has started! Laatste weekje bij de Hogeschool van Amsterdam, Hoger Juridisch Onderwijs.

Wel raar hoor, over een week mijn spulletjes pakken en dan voor de laatste keer door de deur te lopen....... Maar ja....Cyprus en De Nederlandsche Bank wachten op mij....en dat is toch ook wel een prettig vooruitzicht!

Een nieuwe baan!

Nou, het is zo goed als officieel, ik heb een nieuwe baan! Gisteren had ik salarisonderhandelingen (dat moet ik echt nog een keer leren) en ik krijg niet zo veel als gehoopt, maar de secundaire voorwaarden zijn goed en dit is de turn die ik in mijn carriere wil maken. En anyway, ik ga er in ieder geval op vooruit. Nu gewoon goed presteren en ik ga er elk jaar 4% tot 6% op vooruit!

Ik heb trouwens wel geluk gehad, want ik ben aangenomen omdat iemand aners een tweejarig contract te kort vond. Maf, er kan zo veel gebeuren in twee jaar en wie weet wat voor mogelijkheden er over twee jaar zijn. Ze zullen, als je goed functioneert, iemand waar zij twee jaar in geinvesteerd hebben niet zo maar aan de kant zetten.

Dusssss, nu nog even kijken wanneer ik begin. Men wil namelijk niet dat ik voor twee werkgevers werk, maar ik heb geen mogelijkheid tot verkopen van mijn vakantiedagen, dus ik denk dat het niet 1 oktober of 15 oktober wordt, maar gewoon 1 november. Kan ik ook nog even lekker op vakantie.

Nu dus alles lekker afsluiten en dan een nieuwe frisse start!

Op weg naar een nieuwe turn in mijn loopbaan

Iets meer dan twee weken geleden had ik mijn eerste sollictatiegesprek sinds ruim twee jaar. En dan nog wel bij de bank waar ik graag terecht wil komen. Behoorlijk zenuwachtig dus. om het allemaal nog eens erger te maken, ik kreeg twee gesprekken achter elkaar. Ruim op tijd stond ik bij de beveiliging, die mij doorverwees naar de balie. Bij de balie geregistreerd en pasje gekregen en ik mocht even wachten tot ik werd opgehaald.

Eenmaal boven snel formulieren invullen, en daarna het eerste gesprek met twee medewerkers van de betreffende afdeling. Al snel ging het over wat ik de toekomst wilde doen, dus was even bang dat het allemaal niet zo goed uit de verf zou komen. Vervolgens had ik gesprek met iemand van P&O en het hoofd van de afdeling. Toen het gesprek begon was alleen het hoofd er en mocht ik even vertellen wie en wat ik was. Volgens mij heb ik dit wel goed gedaan, want daarna werden er niet heel veel vragen meer gesteld. Grootste struikelpunt was waarom ik dit wilde. Toch lastig als je in een keer een ommezwaai in je carriere wilt maken en dat even moet uitleggen....

Dit tweede gesprek zou eigenlijk ook een uur duren, maar al na 30 minuten stond ik al weer buiten.

Aan de ene kant voelde het goed, aan de andere kant twijfelde ik. Alleen al om het feit dat ik de eerste was en niet direct het profiel had. De gesprekken liepen wel lekker dus dat was een pluspunt.

Ik zou eind die week, begin de volgende week bericht horen over of ik het geworden was of niet. Na anderhalve week zelf even de telefoon gepakt, want ik had nog niets gehoord. Goede nieuws was, ik was nog niet afgewezen zoals twee anderen, slechte nieuws, ik was ook nog niet aangenomen. Stond op een reservelijst, en er zouden nog een aantal mensen uitgenodigd worden, want de vacature stond nog steeds vacant.

vandaag had ik het even niet meer, dacht dat het niets zou worden en dat ik mij maar weer eens moest gaan verdiepen in wat ik wilde. maar keeg net het telefoontje dat ik morgenmiddag langs mag komen om te bespreken wat ik voor salaris wil en of dat de deze bank zich daar in kan vinden. Spannend. Hopelijk morgen of overmorgen meer!

De kogel is door de kerk .....

Mijn ontslag is ingediend, met officiele brief en al. Raar om te doen. Vervolgens heb ik het alleen de mensen verteld met wie ik direct werk. Het leek wel of de meesten erg verbaasd waren en men vond het ook wel erg. Het is wellicht ook raar om weg te gaan als alles nog koek en ei is, maar ja, de ontslagdatum is pas voor 31 oktober (werken tot en met 10 oktober) en dan ben ik wel echt toe aan een nieuwe uitdaging. Het is ook wel fijn om te horne dat mensen er erg tegen op zien dat je weg gaat. Betekend dat ik mijn werk goed heb gedaan en dat is fijn schouderklopje.

Nou ja, eerst nog maar een paar maanden hard werken, vervolgens iemand inwerken en dan starten met een nieuwe uitdaging. En over het nog niet hebben van een nieuwe baan terwijl ik mijn vaste contract indien...Het is misschien wel een risico, maar het risico dat ik niet weg kom als ik het niet doe is nog groter. Ik moet het vanaf nu maar geloven in mijn eigen krachten :-).

It feels a bit weird. I gave my contract back to my boss. I will quit this job the 31st of October. No other job in the picture yet, but I "have" some time left.

The weirdest moment was giving my letter to my boss and then tell all the people I work closely with. They were all a bit flabbergasted, an totally surprised I left without something else, but they think it is a brave decision. I don't think it is brave. It is easy to stay wherever I am.... but it is necessary to move on in order to improve myself!

Hoeveel maanden opzegtermijn?

Gisterenavond checkte ik mijn emailbox en daar stond tot mijn grote verbazing een ontzettend leuke functie in. Nou ben ik niet speciaal op zoek naar iets, maar wel een beetje aan het rondneuzen. Kijken wat er is en kijken hoe ik in de markt lig. Dus ik stuur mijnn CV en een zeer korte motivatie en ga even later slapen.

Terwijl ik vanmorgen met het plafond bezig ben (grrr, dat is niet in een keer dekkend, dus ik moet nog ff wat verf halen en lekker verder verven) krijg ik een telefoontje, van het detacheringsbureau, per wanneer ik beschikbaar ben. Op dat moment dacht ik nog even aan een a twee maanden, dus toen zij 15 mei zeiden moest ik ze teleurstellen, maar na het lezen van mijn CAO lijkt mij dat ik eind juni ook niet ga halen. Er staat namelijk dat ik drie maanden opzegtermjin heb. Wat belachelijk ouderwets. Daar had ik natuurlijk eerder naar moeten kijken, maar nooit aan gedacht. Voor onderwijsend personeel kan ik er nog wat van begrijpen, het is fijn als die een blok af maken, maar voor mij?

Anyway, ik ga nog maar eens op onderzoek uit wat de mogelijkheden zijn en dan moet ik ze maandag terugbellen. laten we hopen dat het toch nog een beetje positief uitvalt, want de functie leek echt heel erg leuk.

Creatief knutselen voor managers

Mijn leidinggevende (wat klinkt dat streng en afstandelijk zeg...) kwam vandaag met een leuke website aanzetten voor als je bezig bent met bedrijfsprocessen. Altijd als ik dit soort dingetjes hoor probeer ik ze te onthouden zodat ik ze ooit zelf kan gaan uitvoeren.

Zo moest ik eens tijdens een van mijn werkperioden (soort stages) in een projectgroep aangeven wie waar ten aanzien van het lopende project stond (project in het midden). Dit moest doormiddel van smilies. Een lachende smily voor betrokken en een teleurgestelde smily voor niet betrokken. Het was wel grappig om erachter te komen dat iemand ver van het project staat en een smily is (die moet je dus weer dichterbij brengen) en dat iemand die dichtbij staat best een treurende smily is...

Ook mijn zus kwam een keer met een goede werkmethode thuis. Bij haar op het werk was er veel stress en veel medewerkers hadden het moeilijk gevoelens onder woorden te brengen. Een van de managers (geloof ik) had toen allemaal kaarten meegebracht en iedereen moest er een kaart tussenuit halen die aangaf hoe men zich voelde. En dan alsnog uitleggen waarom natuurlijk, maar ik kan mij voorstellen dat het al makkelijker uitleggen is.

Anyway, terug naar de website. Je kunt diverse landkaarten maken en hierop routes aangeven. Wil jij dat ook doen, klik hier om naar de site te gaan. Kies op deze site voor maak een eigen wandkaart. Veel plezier!

Een nieuwe werkplek, maar geen computer....

Het nieuwe schoolseizoen is weer begonnen, dus ik ben vanmorgen weer vroeg uit het bedje gesprongen om naar het Amsterdamse te gaan. Eenmaal op mijn werk naar mijn nieuwe kamertje gecruised (zit ik helemaal alleen, helemaal fijn!) en daar zie ik drie kasten, een bureau, een bureaublok, een printer (die ik straks met twee andere moet delen) en een telefoon. Maar geen computer. Das fijn..... Aangezien het nog maar tien over acht is kan ik de komende twintig minuten mijn neus leegpeuteren en twee bakken koffiedrinken voordat er iemand komt. Wat blijkt, er zit nog geen slot op de deur (had ik ook gezien, alleen op de toegangsdeur) en daarom kan er geen computer staan (alles wordt hier gejat, veranker een dia-apparaat aan het plafond en een paar dagen later is het alsnog weg) En de sloten moeten nog besteld worden. Dus nu staan al mijn spullen en mijn telefoon op kamer 8072 en ik heb nu een computer in een ander kamertje..... Heel fijn. Als ik wil bellen moet ik dus terug naar mijn kamer, dito voor als ik spullen nodig heb... Er is nog geen printer aangesloten, dus printen kan nog niet en mijn stand alone programma's kan ik nog niet gebruiken, want die worden pas op mijn computer gezet, als er een slot op mijn deur zit. Eigenlijk ben ik hier dus half voor Jan Lul. Heel fijn.

Tot later

Donderdag

Ben een beetje boos op mijn kamergenoot. Op mijn werk. Ik zat met een student te praten over stages vinden en dat er geen vervangend programma is als hij geen plaats vindt. Niet dat wij verwachten dat er iemand zonder stageplaats zal zijn, maar ok. Springt hij er middenin en zegt dat wij een vervangend programma moeten bieden en dat het management niet weet dat het zo lastig is om iets te vinden. Sorry? Er is met het management besproken dat er geen vervangend programma komt en het management weet hoe lastig het is om plekken te vinden. Daarom worden er samen met het management naar plekken gezocht en gekeken hoe we de opleiding verder onder de aandacht kunnen brengen. Dit communiceren we ook al een half jaar naar de studenten. En dan komt er opeens iemand die zoiets tegen studenten. Een half jaar werk naar de maan en als het tegenzit studenten die in opstand komen omdat er een vervangend programma moet komen...Grrrrrrrrr. Nu wil ik echt mijn eigen kamer, waar hij zich niet met mijn werk kan bemoeien!

Klappertandend de ochtend door....

Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik een ontzettende hekel aan presenteren heb. Zelfs voor mijn eigen klasje staan vond ik een ramp. Ik had mij ook direct voorgenomen om nooit meer te presenteren.... Daar ben ik al 1x van teruggekomen toen alle tweedejaars SJD studenten voorlichting kregen over stagelopen. Daarnou zou ik het echt nooit meer doen.

En nu is het weer zover; over een ruim half uur moet ik de eerste groep HBO Rechten studenten streng toespreken over hun stagezoekgedrag..... en 45 minuten later de tweede. Bij de andere drie groepen heb ik er voornamelijk bij moeten staan en af en toe wat zeggen, maar nu komt het allemaal op mij aan. God mag weten waarom ik eergister zei dat ik het best zou kunnen (ik moet toch eens over die angst heen komen) want ik kan mezelf nu wel voor mijn hoofd slaan. nou ik ga nog even want rondklapperen (bibber bibber bibber)

Snurkende mensen.....

Na een normale dag werken zat ik gisteren in de trein. Voordat we Amsterdam uit rijden draait iemand het raampje twee zitplaatsen voor mij compleet open...OKe, het is ongeveer 15 graden buiten, half Nederland loopt nog in een winterjas en een trein rijdt met zeker 120 km per uur.....Why????? Uiteindelijk lukt het mij en het meisje naast mij om in gebarentaal duidelijk te maken dat we het raam graag dicht zien... Eerste stop Amersfoort. Trein stroomt grotendeels leeg en er komt een nieuwe lading binnengehost. Nu zit er een oude vrouw naast mij, die voordat we Amersfoort uit zijn al in slaap valt....en begint te snurken. En als ik ergens toch ontzettend kriebelig, agressief en geirriteerd van word, dan zijn het snurkende mensen!! Gelukkig is Apeldoorn maar 20 minuten van Amersfoort vandaan en veren de bankkussens fijn door als je van positie verandert (natuurlijk wel met wat extra spierkracht achter die verandering van zitpositie)
Allerfijnst was natuurlijk dat ik mijn frustraties in het zwembad kon gebruiken om de 30 minuten vol te maken voordat ik richting stoomcabine kon vertrekken....
Zo, en dit maakt dat ik het hele gebeuren kan afsluiten en klaar ben voor vanmiddag, wanneer ik weer hetzelfde traject mag afleggen......

Wat er allemaal fout ging....

1. ik opende op kantoor een klapdeur (trekken) terwijl ik in mijn ene hand een kop koffie had en een sleutel en in mijn andere een stapel papieren....toen de deur weer dichtviel lagen mijn papieren op de grond en lag er een plets koffie overheen.....
2. ik delete per ongeluk mijn prachtige weblog...ik ga mijn best doen hem weer net zo mooi te maken....
3.ik zet de kraan aan in de wc (nog steeds op kantoor) floept de kraan eraf en spuit het water rond...
4. ik wil een kantoor inlopen, pak de deurkruk beet, wordt de deur naar mijn kant net op dat moment open gemaakt.....

HET IS NIET MIJN DAG!
en dan moet ik nog met het openbaar vervoer naar huis.......