Dag 35: Terug naar Bs As

21 september

Ondanks dat het hotel niet zo relaxt is als verwacht (blijft een redelijke teleurstelling) slaap ik er best goed. Marloes niet echt, dus die loopt gedurende de gehele dag met een wat slaperig gezicht rond. Niet dat dat heel erg is, want voor vandaag staat helemaal neits op het programma, aangezien we alleen wat foto`s gaan schieten en aan het einde van de middag een bus moeten halen.

Als we even voor twaalven uitchecken en wat gaan eten is er nog steeds een hele lange middag te gaan. gelukkig is er internet. Redelijk bijtijds vertrekken we richting het busstation. Hier moeten we een stukje omrijden omdat de plaatselijke wielrenvereniging (ik pijnig mijn hersenen nog even om wat argentijnse wielrenners naar boven te halen, maar er komen alleen wat tennissers bovendrijven) er bezig is eeen rondje rondom twee rotondes te rijden. Niet bijzonder interessant en het kost ons wat extra centavos, maar ook wat minuutjes en dat kan geen kwaad.

Iets voor zessen zitten we dan ook helemaal klaar voor onze eerste busreis eerste klas. Bijzonder spannend en dat merkt de man op stoel 1. als we onze filmpjes op de stoeltjes hebben gemaakt (let op mijn saleskwaliteiten bij het dienbord) legt hij nog fijntjes uit dat het voetensteuntje horizontaal geklapt moet worden. Oooooohhhhhh.... fijn. lekker. relaxxxxxxxt. Voell me net een klein kind. Uit voorzorg doen we wel even de veiligheidsriem op. Voor als we per ongeluk een muurtje tegenkomen. Een hoog is toch best hoog om door een ruit te vliegen.

Helaas komt van slapen niet echt veel, want als wij ons lekker geinstalleerd hebben (warm en koud gegeten, veel gedronken, sterke alcohol afgeslagen) en languit liggen komt er een grote teleurstelling.... de man achter ons begint ontzettend hard te snurken. Mijn oordopjes houden dat niet tegen...... en de mp3 van Marloes ook niet. Zo liggen we dus relaxt, maar slapen we niet heel erg veel. Beetje jammer. Maar wel fijn dat we dit in ieder geval geprobeert hebben.

Dag 34: terug naar La Rioja

20 september

Vanmorgen bijzonder rustig opgestaan en ontbeten. Hierna even een ticket voor de bus gekocht. Dezelfde mevrouw die er van overtuigd was dat het droog en redelijk weer zou blijven toen ik vroeg of de voorspelde regen zou vallen wist zeker dat er alleen om vier uur smorgens (nevernooitniet vrijwillig om die tijd mijn bed uit) of om negen uur in de avond een bus richting La Rioja zou gaan. Niet echt praktisch en een wandelingetje naar het busstation leert ons dat de bus die ons heen gebracht heeft om drie uur ook weer terug gaat. Prima. Dat brengt ons niet direct terug naar Bs As, maar een provinciestadje is al dichterbij dan waar we nu zitten.

Ingesloten!!

Als we uitchecken en nog even wat zon meepakken terwijl we op de bus wachten verheugen we ons op ons Plaza hotel. Vier sterren, dat moet toch wat voorstellen. We maken ons nog wel even zorgen om het overboeken van ons eersteklas ticket naar Bs As.

Als ik op het busstation nog even naar de wc ga, krijg ik de deur wel op slot, maar nooit meer van het slot. Het slotje draait alle kanten op, maar het dingetje van het slot blijft zitten waar het zit. Zucht, heb ik dat weer. Ik probeer het nog een keer of drie... til het duurtje op, duw het iets naar beneden... geen beweging in te krijgen. Zo irritant. Gelukkig is de vloer redelijk schoon (en droog) en heb ik kleding met lange mouwen en pijpen mee.... dus kun ik wel onder de deur door. De wetenschap dat de bus waar we straks in gaan waarschijnlijk net zo ranzig is de grond als waar ik net een mouw en broekspijp op heb gezet weerhoudt mij ervan om meteen nieuwe kleding aan te trekken. Wel ben ik erg gelukkig met het vochtige wcpapier om alles beetje schoon te maken. Beetje smetvrees heb ik natuurlijk wel.

Plaza hotel

Eenmaal in La Rioja aangekomen is het omboeken van ons eersteklas ticket een uitje. We vertrekken morgen om zes uur en zitten nog steeds op stoel twee en drie en liggen daar na het avondeten ook. Perfecto! Het krakkemikkige taxietje brengt ons snel naar ons hotel dat er in ieder geval van buiten net zo uitziet als op het internet. Maar een blik op het interieur van de kamer (roze toilet,bad en bidet en tegels) en een wat vlekkerig tapijt doet ons toch wat twijfelen aan de accuraatheid van de foto´s op internet. Dit ligt en staat er allemaal al sinds de jaren 70. En vier sterren lijken er ook wel twee te veel. Maar het zwembad op het dak is wel cool en het uitzicht ook wel. Das tenminste iets!
Helaas blijkt de masseur richting Bs As vertrokken te zijn (he, wij morgen ook..... eerste klas) en is een rustgevende massage niet echt aan de orde. Dan maar eten.

Dag 33: Dit is pas ECHT koud

19 september

********, het regent...

Als ik wakker word, hoor ik het meteen. Het regent. Shit, had ik toch maar gewoon mijn gevoel gevolgd en voor vandaag niets op het programma gezet en voor morgen de excursies geboekt. Nu regent het. En als ik een hand naar buiten steek is het ook nog eens bijzonder koud.

Maar ja we hebben nu eenmaal voor vandaag een chauffeur geboekt, dus geen gezeik.... bed uit en naar het ontbijt.

Gelukkig is de auto wel relaxt. Beetje jammer is dat deze auto ook de buitentemperatuur aangeeft, en als we die zien verlangen we naar onze winterjas en een stel handschoenen... en wellicht ook nog wel een muts en oorwarmers.

Provincial Park Ischagualasto - wit steen

We worden een klein beetje treurig van het rijden in een grote wolk, maar aangekomen bij het park gaat het wel. We rennen even naar de wc en betalen het park en springen weer in de auto om achter de gids aan te rijden. Die zit bij een ander stel toeristen in de auto. Helaas zijn wij weer eens de enigen die niet echt spaans spreken, en de rest spreekt eigenlijk alleen maar spaans, dus geheel de uitleg begrijpen (het gaat ook nog eens over steenlagen en over de tijd voor en rondom de dinosaurussen, niet echt woorden die tot mijn zeer beperkte woordenschat behoren). Gelukkig spreekt de gids die ook student toerisme is iets engels en legt ie het nogmaals met een mengeling van spaans en engels uit.

Als we de auto uitstappen is de temperatuur ondertussen drie graden (op het filmpje wat ik hier nog ga plaatsen zeg ik wel 4, maar das een foutje) en waaien we bijna weg. Het park is prachtig op een rare manier. Op sommige stukken staat helemaal niets, behalve stenen. Dit is heeeel lang geleden de bodem van een meer geweest en dat zou het dan verklaren. De grond is nu modderig, maar als het droog is is het zo hard dat er ook niets kan groeien. Het houdt ook geen water vast. Aan de overkant begint het park talampaya en daar is het steen dan ook gloeiend rood. Zelfs met dit weer. Prachtig. De gids verteld overigens wel een paar keer dat met zon de kleuren erg intens zijn. DAT geloven we graag, maar DAT gaat vandaag niet echt op.

Parque Nacional Talampay (Unesco) - rood steen

We besluiten meteen in de auto te springen en in Parque Nacional Talampaya te lunchen. Hier aangekomen besluiten we de tour te nemen die over een begint en tweeenhalf uur duurt.... en niet te gaan fietsen. Het is wellicht ondertussen net iets warmer, maar nog steeds koud en modderig (ons meest uitgesproken woordje tijdens deze vakantie is whoooo als we weer eens wegslippen in de modder). We bestellen een tosti met kaas en zonder ham en wat aardappeltjes. We krijgen een tosti met twee porties kaas erop (waardoor de kaas niet gesmolten is) en bijzonder lekkere aardappeltjes. Jammergenoeg geen mayo. Beetje jammer. Maar met zout en ketchup is ook genoeg te bereiken. Na deze lunch die ons een ietsje opwarmt gaan we naar het busje waar zich de eerste oudjes al hebben ingeladen en de jongeren zich hier als laatste mogen inladen en we scheuren weer over verharde maar hobbelige wegen. Redelijk snel gaat dit over in een rivierbedding die droog maar modderig is. Ik vraag me nog even af hoe dit in de zomer dan moet gaan als het hier regenseizoen is, maar die vraag blijft ergens in het midden hangen (geen spaans van onze kant en geen engels van de andere kant dat toereikend genoeg is om dit soort vragen te stellen). Na tweeenhalf uur rode stenen staren (beetje er in schreeuwen, muurtekeneingen bekijken en vechtende papegaaien op de foto proberen te zetten en vriendelijk lachen tegen spanjaarden komen we iets opgewarmder weer terug. Deze twee parken zijn echt mooi. We kunnen ons voorstellen dat het met een zonnetje om te besterven is van de warmte, maar ook bijzonder intens qua kleur en beleving. Dat is het ook wel qua kou. Intens en een beleving. hahahah.

Hierna gaan we terug naar ons hotel en leggen uit dat we morgen weer uitboeken. Marloes heeft niet echt zin in de excursie naar Laguna Brava (beetje jammer, had ik alsnog een zoutmeer met roze flamingo´s kunnen zien) en dan in de middle of nowhere blijven rondhangen heeft weinig zin.

Dag 32: vervolg

18 september

Nou we hebben de bus dus prima gehaald en ruim vier uur lang lopen wegsukkelen in een klimaat dat zich het best laat omschrijven als woestijnachtig. Al snel komen we langs een koe die nog niet al te lang geleden is overleden en waar wel een stuk of 10 gieren op zitten. Bijna jammer dat we niet met een eigen auto reizen zodat we er wat foto´s van kunnen maken, want het is wel scary hoeveel zwarte roofdieren op dat arme beest zitten (ook al is het dood).

Eenmaal in Villa Union aangekomen zijn we dat het weinig voorstelt ... 22 huizen, een echte straat (de route nacional 76) en twee stoplichten ... maar dat de ligging prachtig is tussen al die rode en zwarte bergen (twee dagen later zullen we zien dat de hoogste nietwerkende vulkaan met sneeuw bedekt is, maar die zit nu nog in de bewolking). Het weer is lekker warm, maar het koelt momenteel snel af. Niet zo heel raar, want ondertussen is het zeven uur.

Terwijl Marloes even onder de douche springt loop ik een rondje over het terrein van het hotel. Het gras is geel, dor en bijzonder veerkrachtrig (das dan weer onverwachts) en er staan rare plantjes langs het terrein. Zoiezo veel cactussen (het schijnt dat Argentinie het tweede land is als het gaat om verschillende soorten cactussen) maar das niet raar op deze hoogte (1200m) en vele andere bomen met grote stekels, maar ook een plant met een soort van vrucht of bloem dat meer op iets van plastic lijkt. Als ik weer foto´s kan plaatsen laat ik het wel zien.

Hierna schuiven we wat vervroegd aan bij het diner. Etenstijd met een bife de lomo met champignonsaus en aardappeltjes en mayo...hmmmmmm

Oh en voor ik het vergeet, heb ook nog geprobeerd excursies te boeken maar dat viel niet mee (in tegenstelling dan wat men zelf zegt en wat overal te lezen is). Uiteindelijk hebben we voor morgen een excursie naar twee parken geboekt (ook al heb ik eht vermoeden dat het kutweer wordt, volgens de vrouw is het morgen gewoon droog, goed weer maar een beetje koud) en de rest laten we nog even hangen. Wil ontzettend graag naar de vulkaan, maar Marloes is er niet zeker van.

Dag 32: wachten op de bus in La Rioja

18 september

Ben het ene internet cafe nog niet uit of loop het volgende al weer binnen. Nou ja, er zit wel een stevige busreis tussen natuurlijk.

Gisteren na een korte herpaksessie (waarbij Marloes wonderlijk een sok is kwijtgeraakt) zijn we in een taxi gestapt en naar het busstation gegaan om onze semicama bus te halen. Nog steeds niet geheel gelukkig met het feit dat het geen cama is stappen we in. Het is in ieder geval niet warm in de bus (helaas hebben we ons stiekem wel een beetje gekleed op een warme bus, dus het wordt wel graaien naar vesten, jassen in mijn geval sokken en in het geval van marloes sok) en dat is wel een voordeel.

Als we eenmaal goed en wel onderweg staan staan we ook weer redelijk snel stil. Het duurt even maar dan worden er opeens allemaal dienbladen uitgedeeld en krijgen we een bakje eten (stokbroodje, mayo en puddinkje) en even later wordt er lasagna uitgedeeld. Warm eten, wooohooo! Das dan wel weer een pluspunt (samen met het feit dat we niet wegstomen). We eten allebei alleen de eerste twee lagen van de lasagne omdat daarna een laag gamon (ham) komt en daaronder voornamelijk vettigheid zit. Maar die eerste twee laagjes zijn prima te doen.

Hierna wordt er een film opgestart, maar ik dommel al in slaap. Tijdens de reis word ik een paar keer wakker en zie dat we redelijk hoog de bergen in gaan. Hoofdpijn blijft helaas aanhouden en mijn oren zitten ondertussen helemaal dicht.

Rond half acht komen we met de bergen aan onze rechterkant aan in la Rioja. Hier blijkt onze bus naar de daadwerkelijke eindbestemming ( Villa Union) net een half uurtje weg te zijn.

We kopen dus eerst maar even ons retourticket naar Buenos Aires (wooohooo, eerste klas..... ziet er top uit op het plaatje, ben heel benieuwd in het eggie.... als er nog genoeg ruimte is en we vergeten het niet proberen we wel een filmpje te schieten), vervolgens het ticket naar Villa Union voor half een en vertrekken dan richting het ontbijt. De overige uren zijn we van plan hier in het internetcafe te doden. Helemaal naar de stad gaan hebben we niet echt veel zin in.

We hebben nog geen idee hoe het zit met internet en dergelijke in Villa Union (we hebben nog niet eens een idee hoe we bij ons hotel komen, want dat heeft het duisteren adres van route nacional 76) dus wellicht tot in Bs As... en duimen jullie even voor ons dat het morgen gewoon droog blijft en niet als een gek gaat regenen?????