Dag 80: In El Calafate

vervolg

Op het vliegveld aangekoen waaien we bijna weg... de wind heeft iets aangezet.... Gelukkig zitten we snel binnen achter een grote vruchtenshake. Even aan de vitaminen werken. Al redelijk snel daarna kunnen we inchecken en zitten we in de wachtruimte. Hier komt een zwaar bewapende politievrouw vragen of wij een wat russisch klinkende achternaam hebben.... Nee, dat zijn wij niet. Bij de de derde keer dat het ons gevraagd wordt herkend de man achter ons de naam De Knecht (oh, zei ze dat) en even later wordt er ook een tweede naam met Bergen erin genoemd. Wederom niet ons, maar we worden er wel bijzonder nieuwsgierig van.

Ondertussen mogen wij het vliegtuig niet in. Beetje jammer. Uiteindelijk worden we er toch in gelaten en niet veel later horen we achter ons wat gevloek.... de Nederlanders hadden wat snoep in hun koffer gelaten en men wilde die graag even zien.

De vlucht zelf verloopt ook wat vaag. We vliegen iets meer dan twee uur en na ongeveer anderhalf uur vliegen gaan ze opeens eten uitserveren.... terwijl we een half uur later gaan landen.... Het eten is dan ook maar net op...

In El Calafate nemen we een gedeelde bus naar het hostel.... maar ook dat loopt wat vaag. We blijven een beetje als enige over en we mogen er uit bij de terminal... Ehm, nee, graag bij ons hostel! En nu blijkt dat we wederom buiten de dorpsgrenzen zitten. Gelukkig is het een klein gehucht.

We leggen onze spullen neer, vragen of we met credit card kunnen betalen (het kost wat moeite maar het an) en wandelen het dorpje in. We boeken een tour om op de glacier te wandelen en we vallen daarna ergens neer om te eten.

Hierna is het al weer bedtijd.

Dag 80: Van de stad van de chocolade naar de stad van de gletsjer

6 november

Vanmorgen weer redelijk lang kunnen uitslapen voordat we onze tassen gingen inpakken en even snel wat ontbijt naar achteren gooien. Nigel, de hosteria eigenaar, besteld een taxi voor twee uur en wij wandelen richting de teleferica van de Cerro Otto. Die zit op kilometer 5, terwijl wij op kilometer 4,3 zitten. Peace of cake.

Terwijl we die kant op lopen zien we geen enkel wagentje omhoog gaan. Ik maak me even zorgen dat er geen omhoog gaan, maar het blijkt pas om tien uur te beginnen (het is dan al wel tien over tien, maar dat is een detail). Het kost vervolgens wat moeite om twee losse tickets te kopen (vooral omdat ik per se met 100 wil betalen en het ticket 45 kost) en ze laat vervolgens Esther behoorlijk lang wachten. Een telefoontje wat ze moet plegen gaat zeker voor het verkopen van een ticket. Vaag en niet erg klantvriendelijk.

Als we in het bakje stappen leggen ze er ook een betonblok in en stappen er nog twe engelse dames bij in. Die beginnen meteen tegen ons aan te kletsen (na een... jullie spreken Nederlands, dus dan kan het niet anders dan dat jullie ook Engels spreken...) en vooral ons uit te horen over wat we aan het doen zijn. En waarom we hier zijn. En etc.

nou heb ik een behoorlijke hoogtevrees en halverwege heb ik het er wel mee gehad. Het gaat iets harder waaien en ik wil gewoon even naar mijn voeten staren en niet kletsen. Gelukkig is dat deel snel over en staan we boven. Waar het bijzonder hard waait, maar het uitzicht wel mooi is.

Na het nemen van wat foto´s zijn we verkleumd en springen snel weer naar binnen om een chocolademelk te drinken. Vanuit het ronddraaiende restaurant. Waar zowel ik als Esther een klein beetje misselijk van wordt.

DUs na een half uurtje is het wel weer leuk geweest en springen we weer in het bakje om naar beneden te gaan. De wind is ondertussen aardig aan het opsteken en ik vind het helemaal niets. Het kan mij niet snel genoeg gaan. Vind het dan ook niet heel grappig als we halverwege al wiegend in de wind opeens stilvallen. Hup! Gaan met dat karretje, ik wil weer veilig beneden staan!

Vijf minuten later sta ik weer veilig benedenen en wandelen we naar dit internetcafeetje om even de laatste dagen bij te schrijven, wat emails te versturen en om ons klaar te maken voor onze volgende vlucht... die naar El Calafate... waar het snachts nog vriest en waar het overdag ook niet warmer wordt dan ee ngraadje of tien. Dit worden een paar behoorlijk koude dagen voor mij.

Tot de volgende updates!

Dag 79: Op de boot naar het bos en een eiland

5 november

Vanmorgen de tijd om lekker uit te slapen en op het allerlaatste moment aan te schuiven bij het ontbijt. Hierna gaan we op ons dooie gemakkie naar de bus waar nog even snel een sprintje moeten trekken omdat deze bijna voor ons neusje bij de halte wegrijdt. Maar we zitten er in en kunnen vervolgens 230 kilometer voor ons uitstaren en uitpuffen.

Bij hotel LLao LLao stappen we uit en wandelen rond het hotel om wat foto`s te schieten van het hotel en de prachtige omgeving. Geen wonder dat mensen zo veel geld betalen voor dit hotel (de kamers zijn tussen de 800 en 1600 dollar), van elke kant zie je een prachtig meer en mooie besneeuwde bergtoppen. Ik schiet zo bergen foto`s.... vervolgens wandelen we weer naar beneden en checken in voor de boot die ons richting Bosque de Arrayanes gaat brengen. We besluiten op de heenweg binnen te zitten en dat is een wijs besluit. De wind laat de golven hoog opspatten en mensen komen doorweekt binnen. De kleine regenbuitjes die af en toe voorbij komen maken het er vervolgens niet direct beter op.

Na een ruim uur mogen we weer van de boot af en wandelen we Bosque de Arrayanes binnen. Dit is het enige bos van dit soort ter wereld. De bomen hebben een kaneelkleurige stam en zijn inderdaad mooi en bijzonder. Maar na het halfuurtje in een groep wandelen heb ik het wel gezien en net voordat het echt begint te regenen stappen we weer op de boot. Precies op tijd dus.

Terwijl wij binnenzitten regenen de mensen boven op het dak helemaal nat.

Een kleine veertig minuten later worden we weer uit de boot gegooid. Deze keer voor anderhalf uur. Het ziet er hier neit heel bijzonder uit en de spaanstalige tour gaat heel langzaam. We besluiten ze voorbij te lopen en zelf een ander stukje te lopen. Al snel wandelen we een extra anderhalve kilometer voordat we groep weer in het zicht krijgen en weer achteraan aanhaken im te zien hoe weer terug bij de boot komen. Even snel een plaspauze en we verlaten het eiland met veel halfdode dennen weer snel. Misschien is het leuk als je nog nooit een echt bos hebt gezien, maar daar hebben we er in Nederland genoeg van, al zijn de bomen misschien iets minder groot en de stammen minder dik en oud en de uitzichten over de baai niet bestaand.

Als we de boot weer opstapen hangen we rustig tot we weer aan land mogen. Snel wandelen we naar de bushalte waar we opeens worden aangesproken door een Nederlands stel wat opent met de zin: Ben je aan de andere kant van de wereld kom je wederom Nederlanders tegen... huhu... alleen zijn wij daar nou net iets minder vrolijk over.... Gelukkig duurt het niet al te lang voordat de bus voor onze neus staat en wij er snel als eerste inspringen en een goed plekje uitzoeken.

In de stad stappen we uit en lopen wat rond op zoek naar internet (wat neit open is) en ingepakte submarinos (niet gevonden) Uiteindelijk vallen we iets over negenen neer in een tentje om lekker te eten.

Rond tienen vinden we de bus weer en stappen snel in. Precie op tijd staan we vervolgens weer op om weer precie svoor onze hosteria uit te stappen.

Dag 78: De 7 meren

Vanmorgen er weer bijtijds uit, want we worden rond acht uur opgehaald. Het ontbijt staat nog niet klaar, dus we krijgen een pakketje mee. Met hierin de meest lekkere soort cake die ik in een tijd gegeten heb (die van carmen is ook lekker, maar deze heeft iets winterigs, en dat past hier wel) en een appel. Helemaal goed.
In de auto zijn wij de tweede die men ophaalt en is er nog een lijst te gaan. Als iedereen rond negen uur in de bus zit vertrekken we richting Villa la Angostura. Hier stoppen we even voor de wc en een kop koffie. en vertrekken daarna weer. We pakken een ripio en rijden langs de meest mooie uitzichten en plaatjes. We stoppen bij een drietal van de zeven meren, maar dat is natuurlijk veel te weinig. Dit landschap is prachtig en het is wel duidelijk waarom ik recht in mijn gezicht werd uitgelachen toen ik vertelde dat we hier twee volle dagen en twee halve dagen zouden zijn. Je kan hier makkelijk drie weken rondwandelen en van het ene prachtige uitzicht in het anderen blijven vallen. Als je maar eigen vervoer hebt en tijd om heerlijk langs het water en door de bergen te gaan wandelen. Nou ja, wie weet komt er nog een keer een reis vier deze kant op in de herfst.....

Dag 77: Op naar koelere luchten

3 november

Vanmorgen vroeg het bedje uit gerold om te douchen en de laatste spulletjes in te pakken. Hierna snel even een klein ontbijtje naar achteren gegooid en daarna de tassen in de taxi gegooid en vertrokken richting het nationale vliegveld. Dat ligt midden in de stad en is dus relatief gezien lekker dichtbij.

Omdat we al webcheck-in hebben gedaan mogen we meteen vooraan in de rij en zijn we dan ook binnen vijf minuten ingecheckt en onze tassen kwijt. We kunnen in een keer door naar boven waar ik snel nog wat foto`s schiet van het uitzicht op downtown.

We kijken even naar de vertrektijden en zien dat de landelijke vliegmaatschappij een vlucht om dezelfde tijd heeft als wij met LAN vliegen, maar dat zij al ruim 1,5 uur vertraging hebben. Wij vertrekken op tijd en om 9.15 zien we Buenos Aires langzaam onder ons vervagen. Op naar koelere luchten dan maar.

Een krappe tweeenhalf uur later staan we op het vliegveld van Bariloche. Tijdens de landing geen enkel huis in de nabije omgeving te zien. Alleen bergen en hier en daar een besneeuwde bergtop. Heel mooi, maar waar is Bariloche?

Dertig minuten met de auto verder hebben we Bariloche ontdekt. We rijden door het centrum naar kilometer 4,3 voor onze hosteria en vallen neer op onze bedden. Beetje uit het centrum maar ziet er wel goed uit.

Als we gesettled zijn pakken we de bus richting de stad en stappen op goed geluk uit de bus als we denken dat we ongeveer in het centrum zijn. Klopt ook wel ongeveer. Volgende stap is op zoek gaan naar een excursie naar de 7 meren en naar Bosque de Arrayanes.

Dit gaat wat moeilijk, want overal zijn de tours in het spaans. Na een aantal pogingen besluiten we voor de spaanse te gaan (privetour in engels is twee keer zo duur) en boeken we bij Turisur.

Hierna vallen we voor een submarino en wandelen we nog wat rond voor wat foto`s (wat een ontzettend mooi meer, maar wat een hoge golven) voordat we terug gaan naar onze buitenwijk en eten bij Tio Jose.