Dag 96: Sao Paulo... slow goodbye en wilde taxirit

22 november

Vanmorgen redelijk vroeg wakker geworden. Heb nog een uurtje of wat lekker lopen hoesten en ben dan ook neit helemaal uitgerust. Ik begin na een lekkere douche met even wat spullen te herpakken, wil toch liever precies op de 20 kilo uitkomen zodat men nog niet nog een keer naar mijn koffer gaat kijken.

Als dit gelukt is ga ik naar het ontbijt en herinner mij meteen weer wat het goede van Brazilie is, een lekker ontbijt met heerlijk veel fruit en brede keuze uit broodjes (allemaal met kaas en zo) en cakejes en zo. Na veel te veel ontbijt ga ik uitckecken en wndel wat rond in de omgeving voordat ik ik besloten heb het wel gezien te hebben (na nog een heerlijke lunch in het kilorestaurant) en vraag een kaart aan voor het dakterras en ga heerlijk in eht zonnetje zitten. Als ik een uurtje later weer voor mij uitkijk zie ik grote regenwolken boven de sad samenpakken en een kwartiertje later vallen er bij mij ook grote druppels. Half uurtje later is het weer droog, maar dan is het voor mij ook tijd om mijn spulletjes te pakken en weer richting het vliegveld ga.

De taxirit die volgt is een beleving op zich. Ik raak tijdens wat gooi en kwakwerk op de snelweg twee nagels kwijt. Deze man heeft echt nooit een rijexamen gedaan en de soep en sommige andere auto's komen soms heel dichtbij en gelukkig reageren een aantal mensen op de snelweg bijzonder attent door boven op de rem te gaan staan om mijn taxi gewoon ergens van baan te laten wisselen.
Een half uur later haal ik gerust adem en mag ik wederom inchecken. Deze keer wandel ik overal snel doorheen, maar moeten de sifones wel even het daglicht zien bij de douane.
Bij Swiss air stap ik snel in het vliegtuig en wederom starten we net iets eerder dan geplan, maar nu 5 minuutjes. Tot mijn verbazing is de gehele crew van Swiss, op een mevrouw na, die is van Lufthansa.

Na wat eten en Get Smart en Mama mia is het meer dan midden in de nacht nederlandse tijd en val ik in een diepe slaap.

Dag 95: Dag mooi Buenos Aires

Vervolg

Al snel is het tijd om de taxi naar het vliegveld te pakken. De taxichauffeur pakt niet helemaal de goede route een ik mag nog meer dan een uur genieten van de traffic jam waar we in belanden. Hierna snel inchecken. Dat lijkt goed te gaan tot dat men mijn handbagage even voelt.... die voelt te zwaar (oh?) en men wil weten wat er in zit. Ik probeer het uit te leggen en pak het even uit (de sifones voor mijn zus) en klets er vrolijk over heen... gelukkig gaat men van het gewicht over naar de discussie of het wel in het vliegruim mag. ik meot dat maar even aan de douane gaan vragen. Prima! Ik leg mijn 21 kilo zware backpack op de band en wandel snel verder.

Hierna snel door de taxfree stand en daarna het geld terugvragen (toch weer 220 pesos terug) en daarna door de douane. De douanier begint met oh... sifones... dus ik heel onschuldig... Dat kan toch gewoon of is er iets fout mee? douanier: Nee helemaal neit, ben er zlf ook groot fan van... Oh ja, ze zijn inderdaad prachtig en snel wandel ik verder.

Als ik even door mijn paspoort blader kan ik vervolgens de exit stamp van Argentinie even niet vinden maar als ik even terug wandel blijkt deze neit op de laatste pagina geplaatst te zijn, maar op de eerste ergens ertussen gemoffeld te zijn. Ook goed. Hij staat er in ieder geval.

Om zeven uur moeten we bij de gate zijn, ookal staat de vlucht van Gol pas voor een uur later gepland. Iets over zevenen mogen we ook daadwerkelijk het vliegtuig in en iets over half acht sluit men de deuren en kwart voor acht staan we gereed voor take off... HUH... kwart voor acht? Ik ben nog nooi een kwartier eerder vertrekken... Maar dat maakt eigenlijk ook neit uit.

We maken nog een mooi tochtje over Buenos Aires, zien Uruguay en als we net boven Brazilie zitten gaat de zon onder en komt er eten langs. Het zal je neit verbazen dat we ruim bijtijds landen op Sao Paulo. Tot mijn verbazing zit er deze keer bijzonder veel mannetjes van de douane en is alleen onze vlucht binnengekomen dus ik wandel overal zo doorheen. Eitje. ook de bagage komt snel dus ik kan in een keer doorlopen naar mijn taxi.

Half uurtje later check ik in in het hotel en ga mijn vlucht voor morgen bevestigen. Dat gaat even wat lastig, maar precies voordat mijn tegoed verloopt kan ik het een en ander doorsturen naar de printer en ben ik ingecheckt. Lekker naar bed en morgen lekker uitslapen!

Terugblik op Brazilie

Hierbij een korte terugblik op Praia do Rosa... met de walvis vanaf het strand en het strand zelf!

Terugblik Brazilie

Een paar van de stranden van Florianopolis

Terugblik op Brazilie

Parque Nacional de Aparados da Serra en Cañón Itaimbezinho

PS als je op de laatste foto klikt om deze te vergroten, zie je een tiental kilometers verderop (ik geloof 60) Torres aan zee liggen.

Dag 17: vertrek naar Buenos Aires

03 september 2008

Telefoons gegroepeerd rondom mijn hoofd

Natuurlijk bagger geslapen, had nog wel even naar mijn zus gemaild of die mij even kon bellen om half zeven mijn tijd, voor het geval de wake up call niet zou doorkomen. Dat deed ie wel, en ik hoorde mijn wekker prima, want ik was zo bang niets te horen (met alle telefoons lekker om mijn hoofd heen gegroepeerd) dat ik geen oog dicht deed. Maar mijn vliegtuig naar Buenos Aires wil ik echt niet missen.

En zo sta ik dus netjes om kwart voor beneden en vijf minuten later heb ik betaald en staat de taxi voor (toch een voordeel om zo dichtbij de busterminal te zitten, haha)..

Terwijl de laatste hoertjes van de straat verdwijnen en de eerste mensen naar hun werk gaan en de zon als een rode vuurbal zich naar boven de stad werkt, ga ik naar het vliegtuig dat mij naar Buenos Aires gaat brengen.

Ik ontbijt nog even, maar een foto van het uitzicht richting stad en ga dan naar de gate. Time to go 'home' .

Back home

Paar uur later laat ik het vliegtuig, haal mijn bagage op (bewijs dat het echt mijn bagage is, de eerste keer dat ik hier kwam moest ik eerst 10 minuten zoeken naar dat plakkertje) en pak een remisetaxi die mij smoothly (wel beetje flauw dat ik op het einde de weg beter weet en dat ie niet luisterd, waardoor we nog een rondje moeten maken) naar La Acacia brengt, waar ik de komende week zal verblijven.

Carmen de huishoudster moet even voor een tweede keer kijken, maar herkent me dan en roept nadat zij mij in de persoonlijke ontbijtkamer heeft gezet tito. Terwijl ik de krant doorblader (snap er toch geen hout van) komt Tito binnen en kletsen we even bij voordat Christina komt. Hierna lunch ik mee en ga naar mijn kamer.

Het is goed weer in Bs As te zijn. Vooral deze buurt ken ik nog redelijk goed en kan dus redelijk op gevoel overal heen lopen. Links naar de shoppingmall en de supermarkt, rechts naar de metro (moet ff simkaart kopen) en etc etc.

Grrrrrrrr

Die simkaart gaat niet helemaal smooth. Het kopen gaat nog wel, maar als ik 'm na de twee uur weer aanzet, herkent ie het niet. Aan het eind van de avond komt tito nog ff binnen lopen en zegt dat de kaart nog niet geregistreerd is (hmmm, vaag), morgen er maar weer mee terug. Heb toch alle tijd van de wereld!

Oh en het weer? Dat valt alles mee. Ja, het is winterskoud, maar met een strakblauwe lucht en een zonnetje.... Dan is die 14 graden (4 graden snachts) nog best te overleven). Hoop dat het minimaal zo blijft!

Dag 16: Aan de wandel in Porte Alegre

2 september

Ik ga niet naar buiten hoor....

Gisterenavond nog tijdje in de hal/restaurant/internethoek etcetc van het hotel gehangen. Kreeg het advies om niet meer naar buiten te gaan na een uurtje of acht/ negen. Daarna probeerde ik een beetje door te krijgen waar ik nou heen moet voor wat toeristische informatie... of dat kon bij de busterminal. Ja, dat kon wel dacht men.... okay, en ik loop even naar de deur om te kijken waar dat ding ookal weer ongeveer zit, springt de man achter de toonbank (schat zo in persioengerechtigd minimaal) bijna over z´n toonbankje heen, springt er iemand op vanaf de bank en iemand achter de computers vandaan... niet naar buiten! Het is half tien! Ehmmm, nee ik wilde door het raam even naar buiten kijken hoe ik morgenochtend meot lopen. Maar het is blijkbaar dus echt niet veilig, haha ....

Oorverdovend luid

Nadat ik vannacht oordopjes heb ingedaan, best goed geslapen. Het verkeer is echt overweldigend. Maak me beetje zorgen hoe ik dat morgen ga doen, want zonder die dingen in slaap je niet, maar met hoor ik de wekker niet. En in het portugees gaan vragen of ze aan wekservice doen, daar moet ik nog even op puzzelen... Vervolgens doe ik het licht in de badkamer aan, maar gebeurt er verder niets. Nou ou het voor het gevoel van hygiene niet erg zijn om daar zonder ligt binnen te lopen, maar heb het liever wel.... en gisteren deed ie het nog. Terwijl ik nog even wat dingen aan het pakken ben, springt het licht in de badkamer opeens aan. Okay, ook goed....

Porte Alegre inside

Het ontbijt stelt weinig voor en ik heb er totaal geen moeite mee dat ik dat morgen mis. Vervolgens loop ik in een streep richting de busterminal voor wat info. Deze stad is tot nu toe beetje creepy. Het lijkt wel of minimaal 60% van de bevolking een voortand mist en minimaal een evengroot deel niet aan schone kleding kon komen (en dat kan ik nu aan het einde van de middag gewoon nog steeds opschrijven) en het aantal zwervers lijkt zelfs groter dan in Sao Paulo.

De stad ligt prachtig aan meerdere rivieren (een hele grote in ieder geval) en heeft prachtige gebouwen, maar overal waar ik loop voelt het niet honderd procent veilig aan. Rond twaalf uur heb ik het museum met de tentoonstelling Os Gaucho bekeken, zo´n beetje heel het historische downtown gezien en een cathedraal en ook nog de rivier en een heleboel militairen, militaire politie en gewone politie. Ik besluit terug te gaan naar municipal market om wat te gaan eten, maar op de weg daarheen loop ik naar een prima kilorestaurant. Voor tien reais heb ik salade, rijst (twee soorten) typische braziliaanse bonensaus en een stukje vlees te pakken. Net zo duur als die big tasty van gisterenavond, maar stuk lekkerder en gezonder. Hierna wandel ik een ander toeristisch infohokje in voor wat nieuwe informatie en scoor nog meer kaartjes van de stad en besluit naar park Farroupilha te lopen, het grootste in de stad. En dat mag best gezien worden. Er is een dierentuintje (arme papegaaien en aapjes), er is een meertje waar te veel schildpaden inzitten, maar waar je in een zwaan rondjes kan trappen, er is een hardlooptrack, voetbalveld, iets japansachtigs, soort van doolhofje, iets bosachtigs, iets met een soort van Arc de Triump en het midden en nog veel meer.... en natuurlijk weer een boel militairen, want die zijn hier aan het trainen. En zwerfkatten, maar dat ter zijde, maar die had ik nog niet heel veel gezien hier in Brazilie.

Salad de frutas

Na een ruim uur heb ik dat ook wel weer gezien en heb ik het gehad met de Braziliaanse klederdracht (truitjes die tot halverwege de buik komen, en geloof me het maakt niet uit wat voor figuur je hebt... het is dus voor iedereen duidelijk dat ik toerist ben hahahaha, en de ouderwetse legging) en ik wandel weer terug naar het centrum, terug naar dat municipal ding voor wat fruit.... een salad de frutas, afgetopt met heerlijk aardbeienijs... Hierna moet ik gaan bedenken wat ik nu weer ga doen. Op zich wil ik niet eerst terug naar het hotel en daarna weer terug wandelen om te moeten eten, en dat eten moet ik ook niet te laat doen, anders kom ik dus niet veilig terug. Dus wandel ik een internetcafe in en schrijf dit en beantwoord wat mail.

Ik hoop dat het volgende bericht uit Buenos Aires komt, want anders betekent het dat ik mijn vlucht op de een of andere manier gemist heb.

Dit is geloof ik ook het laatste bericht vanuit een zonnige bestemming (vandaag rond de 29 graden, en dat al om elf uur en in de schaduw gemeten, in de zon stond ie rond de 34 graden) want het weer slaat hier en in Bs As morgen om naar een graadje of 15. Met een beetje geluk.

Dag 15: naar Porte Alegre de laatste bestemming in Brazilie...

1 september

Alweer een van de laatste dagen in Brazilie. ALs ik opsta is het redelijk warm weer en maakt het dus minder uit dat de douche drie druppels lauw water geef. Met genoegen drink ik daarna overigens een kop warme thee om weer bij te warmen. Na het pakken van de tas (ondanks dat er niets bijgekomen is, is ie weer voller) loop ik naar de supermarkt voor ontbijt en wat eten voor onderweg.

ehm... waar is dat....

Als ik dat gedaan heb, loop ik naar het centrum van Praia Grande om een busticket aan te schaffen. Ik begrijp bij het loket dat ik de bus niet hier bij het busstation moet nemen (wat alleen een kiosk is, maar okay) maar ergens aan de rivier. Waar die precies is weet ik niet, en uit het tekeningetje wat ze maakt word ik ook niet heel veel wijzer. Weer terug naar de YH en een krukje in het zonnetje gezet en genieten van het lekkere warme weer. Als je hier oznder zonnebrand gaat zitten verbrand je levend, maar zodra je iets opsmeerd gebeurt er niets meer.... vaag. en een beetje jammer, want zo blijf ik met aardig bruine handen, maar een voor de rest behoorlijk wit lichaam zitten (die handen steken tenslotte altijd buitenboord).

Als ik er met de portguees sprekende host nog steeds niet uitkom waar de bushalte precies is (ja 200 meter verder op... uhuh) begin ik over een taxi. Dat is zo geregeld, dat kan familie doen. Okay mooi....

En dus word ik om een uur in een auto geladen en sta ik 10 minuten later (en dat over een kilometer hobbeldebobbelweg) langs de rivier bij een bushalte op een bus te wachten.

Wederom is dit weer een andere maatschappij en zit ik in een stopbus (net als een stoptrein, alleen zijn de stoelen luxer want je hebt beenruimte en je stoel kan in slaapstand, redelijk relaxt als je vier uur moet zitten). Als we wegrijden over de dirtroad voel ik al snel dat dit op de blaas werkt. Ben ook blij als we ongeveer twee uur later op een gewonere weg terecht komen.

Drieenhalf uur hobbelen en een half uur racen (op de snelweg mag de bus het enalangzaamst, maar wij scheurden werkelijk iedereen en alles als een gek voorbij, niet gedacht dat dat oude barrel dat kon) en komen we om 3 voor half zes aan in Porte Alegre.

Bedenkelijke kwaliteit...

Wederom een hotel uitgezocht waarbij de lobby er prima uit ziet, maar de kamer meer dan bedenkelijk is. maar ik vrees dat dat hier redelijk normaal is, wat er komen ook allemaal businessmannetjes binnen. Daar letten ze hier wellicht minder op (ben ik blij met mijn slippertjes, en extra soort van slaapzak). De eerste kamer sla ik toch maar af aangezien er nog geverfd wordt (de buitenkant dan) en er allemaal verfdingen staan en er mannetjes in en uit willen lopen...... Word twee verdiepingen lager in een net zo bedenkelijke kamer gedumpt en besluit alle belangrijke dingen maar mee te nemen naar buiten.

Buiten blijkt dat een net zo foute beslissing, want het type mens dat hier rondloopt is minimaal net zo bedenkelijk als de kwaliteit van mijn kamer..... Ik ren dus maar naar de eerste de beste Mc Donalds (heb geprobeerd uitleg te krijgen over het centrum en restaurants, maar dat lukte niet en ik had geen zin in poging nummer zes) en zit nu dus mensen op te houden achter de hotelcomputer (je mag er maar een kwartier per persoon op, maar ja ik spreek geen portugees, dus ik snap dat bordje niet en het portugees smakkende meisje naast mij zit er al langer op, dus die mogen ze er eerst afkicken).

Nou morgen laatste dag in Porte Alegre (ik ga een toerist office opzoeken) en laatste dag in Brazilie (voor nu), want op 3 september vlieg ik om negen uur (zeven uur melden op het vliegveld, slik) naar Buenos Aires!!!

PS: hoofd en voet gaan al weer beter.....

Dag 14: nu van bovenaf....

31 augustus

Gisterenavond kreupelend naar huis gegaan van de pijn in mijn voet. Niet goed. Het is weer behoorlijk frisjes, dus ik besluit mijn voet even zonder zok te laten (in plaats van ijs, doet het redelijk goed, brrr) en leg ´m op een extra kussen. Maar aangezien ik het verder ook ijskoud heb, besluit ik samen met twee parcetamolletjes vroeg het bed in te duiken.

Op de motor ...

Dus vanmorgen er vroeg uit. Vooral de rechtervoet is nog steeds gezwollen en voelt bijzonder warm aan. Even twijfel ik of ik door moet gaan (het is maar zeven kilometer wandelen, maar zeven kilometer blijft veel op een voet waar je alleen recht op kan gaan staan) of dat ik het meot afzeggen... maar voordat ik daar een beslissing over kan nemen staat de motor en de gids al voor.... Ik ga dus gewoon door. Ik vrot mijn voet in mijn schoen en spring achterop.

Deze gids is duidelijk minder voorzichtig met mij (en mijn angst voor deze dirtroad met wegspringende stukken steen) en sprint er van door. Op deze manier duren die 24 kilometer geen uur, maar een stuk minder! En inderdaad, met een korte tussenstop om de benen te strekken, staan we redelijk snel bovenaan de canyon.

Ook de bovenkant is indrukwekkend

Na een korte blik in het mainhouse gaan we eerst de linkerkant op om even wat te bekijken.

En was de binnenkant (van beneden naar boven) wellicht indrukwekkender (ingesloten tussen de rivier en de wanden van de canyon) van bovenaf kun je pas echt goed zien hoe diep de canyon op zommige plaatsen is. Als we de linkerkant hebben gedaan lopen we de rechterkant op. (de 7 kilometer). Eerst lopen we door een bos en zien we naast heel verschillende soorten bomen, vlinders en vogels neit heel veel bijzonders, maar dat verandert als we bij de canyon komen....

Hier zie je de canyon een bocht maken en naar haar diepste punt gaan (720 m) en vliegen de zwaluwen (schat ik zo) vlak over je hoofd en hoor je de wind door hun vleugeltjes gaan) Vergeleken bij dit geluid is het geluid van de laagovervliegende roofvogels bijna oorverdovend!.

Prachtig. Ik blijf een tijdje hangen om hiervan te genieten, voordat we weer terug moeten.

Angstzweet komt naar boven...

Eenmaal terug lunchen we eerst even (was even vergeten dat men hier graag gebakken ei tussen hun hamburgers stoppen, bah) en gaan daarna op de motor. Ging de heenweg in een rap tempo, bij dit tempo staat het angstzweet tussen mijn billen... Diverse stenen schieten weg tegen mijn hand en vizier en ook de achterkant van de motor slingert een paar keer gevaarlijk heen en weer. Ik ben behoorlijk blij als we even een tussenstop maken. Totdat ik zie welk bergje we nu weer gaan beklimmen. Op zo ongeveer handen en voeten klim ik omhoog, maar eenmaal boven hebben we een geweldig uitzicht. We kijken van deze berg recht naar de zee (geloof een kilometer of 60 verderop) en naar het dorpje Torres, de bergen achter ons en het hele landscha per om heen..... weer bijzonder mooi!

Het laatste stukje gaat zowaar nog sneller, en ik sta ongeveer te trillen op mijn beneb (nu nog spierpijn) als ik de motor afstap. Als hij vervolgens wegrijdt, zie ik dat ie zich heel netjes heeft gedragen. pffffff.....

De rest van de middag hang ik wat rond om het dorpsleven te zien (7000 mensen in Grande praia rijk) en zit op een randje van iets aan het plein van het dorpje. Iedereen lijkt hier twee dingen te doen.... rondjes te fietsen of net als ik ergens op te hangen. Het is dan ook lekker warm en zondag!

Hierna hang ik nog wat met mijn voet omhoog en ga daarna weer naar de pizzaria (enige restaurant dat open is) en eet voor de tweede keer een hamburger met frietjes (ha, ik scoor er ook mayonaise bij.....). Als ik wederom de jeugd heb bekeken loop ik naar huis en lees nog wat tijdschriften (nou ja, scam het op woorden die ik begrijp) en duik mijn bed in.

Dag 13:Auw mijn hoofd, auw mijn enkel....

30 augustus

Vanmorgen redelijk vroeg wakker, maar eent een buiten bed vertelde mij dat het nog heel koud was. Nog even wat langer blijven liggen maar.

Vervolgens sprintje naar de badkamer (toch wel handig, een heel hostel voor jezelf en jij als enige met de sleutels, haha) en snel evendouchen.Dan water koken en wat eten klaarmaken en eten.

Dan naar buiten en hup achterop de motor bij de guide en de 12 kilometer naar de serra voor een wandeling van 12 kilometer. Vervolgens toegang betalen en aan de wnadel. Meteen aan het begin verteld de guide dat het best gevaarlijk is en dat ik best eens in het water kan vallen ... Ehm, gevaarlijk... in het watervallen, ik heb een fotocamera bij me... echt niet in het water vallen.En hoezo gevaarlijk.... veel mensen schijnen hun ennkel te kneuzen of erger. Heel fijn... als ik de stenen zie begin ik te snappen hoe dat kan.... Ben er ondertussen achter dat Praia Grande neit slaat op een strand, maar op de witte stenen vlakte van de rvierbedding en dat wij deze praia grande een heel stuk naar de canyon gaan volgen....sterker nog, ik ga twaalf uur langv an steen naar steen stappen en ga een keer op 25 tot minimaal mijn enkels en maximaal halverwege mijn bovenbeen door een glibberige rivier (de stenen zijn glibberig) waden. Bijzonder fijn.

Al stappend van steen tot steen ben ik allen gefocust op de volgende steen en niet wat er eventueel boven mij bevindt. ZO moet de guide twee keer wat zeggen voordat ik de toecans over zie vliegen (en nog wat vogels) en heb ik een boomtak pas door als ik ermet mijn hoofd vol tegenaan loop . Bijzonder fijn, en dat na nog geenkilometer lopen.

Vervolgens ga ik bij het oversteek nummer 7 eens goed doorm ijn rechterenkel, dus dat maakt het er niet beter op. Het zorgt er ook voor dat ik de guide tot bijna twee keertoe verzuip (stenen die in het water opeens onder mij vandaan stuiteren en wegglippen van een gladde steen waar ik op ging staan) maar ja, daar is ie dan ook voor (sorry).

Nog neit eens halverwege heb ik het er een beetje mee gehad (het oversteken van het water) en begin een beetje de neiging te ontwikkelen om te zeggen ik wil neit meer... ik steek het water niet nog een keer over.Gelukkig lukt het me om het te onderdrukken, want de canyon Itaimbezinho (zie eerste paar foto´s :http://www.praiagrande-sc.com.br/htm/natureza.htm ) is echt super indrukkend.

Vijf enhgalf uur later ben ik klaar met de twaalf kilometer, en moet na heel wat gevloek en getier toch toegeven dat het erg stoer was. En leuk om te doen... en als er ooiteen volgende keer komt neem ik gewoon geen camera meer mee....

ENmorgen? morgen maak ik een wandeling aan de bovenkant (20 kilometer met de motor heen en terug, want dat is zo´n beetje het enige vervoersmiddel hier) en hoef dan neit over stenen te lopen en door rivieren te waden. Gewoon anderhalf uur relaxt wandelen.... dat klinkt me bijzonder goedin de oren.

Tot snel (maar niet morgen)en goed weekend met mooi weer allemaal!

PS: aan het einde van de wandeling ontdek ik een klont bloed op mijn hoofd en ziet de gids een wondje (of ik naar het ziekenhuis moet.... nee doe maar neit).... de tak had me dusgoed geraakt....

Dag 12: in de bus....

29 augustus

Gisteren avond was bijzonder gezellig. Regina had in het nabijgelegen restaurantje gekookt en om negen uur (terwijl ik even aan het helpenwas met de salades maken)kwam de filmploeg binnen enschoven we allemaal aan tafel.

Nadat we de salade verobert hadden gingen we aan de bacalau... en de wijn...en nog meer bacalau(had niet veel keus, was meer van...vind je het lekker? ja? mooi, hup en nog een lading). Maar eerlijk is eerlijk, het was het beste wat ik in tijden gegeten heb, al is het eten hier niet slecht....

Terwijler nog meer wijn werd geopend liep het duitse koppel van de boot langs en zij werden door de filmploeg naar binnengetrokken om een flesjewijn mee te doen. Om half een was het bedtijd.

De ochtend viel dan ook niet helemaal mee... maar geziend e hoeveelheid wijn en het late eten was ik redelijk fris. MOcht ook wel,want ik zou de eerste bus om half elf pakken en de tweede om vier uur... en dan rond zessen aankomen in Praia Grande...

Dat deed ik ook allemaal, al bedacht ik me net op tijddat het stadje waar ik op dat moment in stond best praia grande kon zijn, anders was ik net zo hard weer meegegaan richting het vorige plaatsje.....Maar de binnenkomst was verbluffend... geheel gedachtenloos (dat is lang geleden) zat ik naar buiten te staren tot ik mij opeens realiseerde hoe prachtig het uitzicht was. Wat een enorm mooie bergketen (klinkt stom, maar hij is echt stunning). Toen ik er uit sprong begreep ik dat dat de serra´s zijn die ik de komende twee dagen ga onveiligmaken ... (kontoen nog niet weten hoe waard it de volgende dag zou blijken te zijn, haha)

Terwijl ik op het busstation (slash kiosk) om mij heen stond te kijken op zoek naar iets van een taxi stond er opeens een jongetje naast mij met een briefje met mijn naam er op.Die liep er vervolgens als en speer vandoor met mijn tasmet paspoort, en geld er in, dus had weinig andere keus dan mijnbackpack om te zwaaien en er als een haas achtetraan te gaan...

Tien minuten later zijn we klaar met over dirtroads lopen en staan wevoor een wat bouwvallig gebouw. ALs we binnenlopen valt het op dat het binnen kouder is dan buiten en de rest van de avondzit ik dan ook te blauwbekken. Ik mag toch hopen dat dieserra verdomde mooi is en met het hele backpack principe heb ik het even gehad. Give me the hiltonway!!

Dag 11: Walvis onder de boot

28 augustus

Vannacht echt geen oog dichtgedaan. Het stormt dus het woud boven mijn dak piept en kraakt. Zelfs de dieren onder het dak houden zich stil. Regina (eigenerasse) is in de avond in geen voelden of wegen te bekennen, dus ik ben de enige op het terrein. En daar houd ik niet van. Ik slaap nog wel even, tot dat de hond voor mijn deur het op een grommen en blaffen zet. Weg nachtrust, ik doe geen oog dicht (schijterd die ik ben).
Om kwart over zes gaat de wekker. Ik zet ´m op snooze. Dat denk ik tenminste. Half uur later schiet ik wakker en schiet rechtdoor onder de douche. Trek wat kleding aan en check of regina wakker is. Heb echt geen idee waar ik heen moet en zij was dus gisterenavond niet te vinden. Heb wel een idee maar dat loopt dood.
Snel ren ik terug naar de guesthouse en daar is ondertussen wel iemand aanwezig. Ik maan haar om toch Regina maar even wakker te maken en zij belt dat ik wat later kom. De whale watching wil ik niet missen!
Gelukkig loopt ze even mee (alles gaat hier via kleine steegjes tussen huizen, maar soms begint het paadje pas een paar meter naast de weg, bijna niet te zien, vandaar dat ik het miste).

Tien minuten te laat kom ik aan, maar als ik aan het betalen ben komt het busje wat ons er heen brengt pas aan. Ik verwacht dat we echt in Praia do Rosa gaan kijken, maar het busje brengt ons een stukje verder naar Laguna. Hier staan we op een zeer winderig strand, waar we naar zeer hoge golven staren. Ik ben blij dat ik naast twee sultana´s nog niets gegeten heb ... en het duitse koppel naast mij lijkt hetzelfde te denken. Dat is nog eens een wild watertje....

Ik krijg terwijl ik wat bleekjes naar het water staar een regenjas aangehezen (en dat met een windjack eronder en heb het nog steeds koud) en krijg instructies broekspijpen op te rollen... we moeten via het water instappen (hmmm). Snel gooi ik rugtas met camera en slippers in de boot. No way dat ik hier foto´s ga maken en tik een pilletje wat ik krijg aangereikt achterover.
Kwartiertje later (na het praatje van de beschermingsman van de baleia frances en een interview met een van de cameracrews) springen we in de boot. Niet veel later verlaten we de branding en komen in nog veel hogere golven terecht. Gelukkig verteld de man dat we in een rediingsboot zitten en dat die dus veel kan hebben. En als we het water in stuiteren... (we vallen een paar keer een half metertje of zo naar beneden) dan moeten we goed luisteren naar de instructies. Ik kijk eens naar de aanstormende golven die minimaal net zo hoog zijn als het bootje en denk er het mijne van. Ik blijf wel in het bootje. Whatever happens.

Gelukkig werkt het pilletje bijzonder goed (altijd fijn) en heb ik bijnan ergens last van. Heb het wel een beetje koud met de hoos die we af en toe over ons heen krijgen, maar dat is snel vergeten als we de eerste walvis kop en later staart zien. In het uur dat volgt zien we nog zeker 7 andere walvissen en als we de motor uitdoen naderen ze ons langzaam. Tot twee keer toe gaat ie onder ons door (dat denk ik in ieder geval want eerst was die zwarte rug links van mij boven het water uit en het volgende moment rechts van mij boven het water uit... hoe we daar overheen zijn gekomen ... geen idee, zal wel een golf zijn... en ook nog een keer van voor naar achter). Het is echt enorm.

Een krappe twee uur later staan we weer met beide beentjes op de grond. Ik ben ondertussne drijfnat wat een golf sloeg precies door alle kieren heen... had dus toch eigenlijk mijn bikini moeten aantrekken. Volgens de mannetjes zijn we precies op tijd terug, de westerwind trekt verder aan en het is nu onmogelijk om nogmaals het water op te gaan. Men hoopt morgen te kunnen, maar twijfelt daaraan.... Weer krijg ik een kort interviewtje en als mij gevraagd wordt daarna mijn naam uit te spellen krijg ik een wat achterdochtig gevoel... hoezo, die heb ik toch net op het blaadje geschreven.... Ja, dat is van de organisatie.... wij zijn van de tv.... Zij zijn voor een zender in Sao Paulo en wij hier regionaal in Sante Catarina (provincie) Oh shit.... hadden ze dat niet voor dit hele uitje kunnen zeggen?!?! Komt mijn geneuzel (werd onder andere iets gevraagd over verschil met in Valdez Argentinie walvissen kijken) straks gewoon op tv? Mag toch hopen dat ze mij er uit knippen!! Tot mijn overgrote geluk is het interview straks ook op internet terug te zien. Tuurlijk, dat kon er ook nog wel eens bij. Volgende keer denk ik nog wel een keer na voordat ik iets onzinnnigs loop te brabbelen!

Rest van de dag hang ik wat rond (word bijna van het strand de zee in geblazen op strand van rosa) en hoop dat ik vanavond om negen uur (niet echt mijn etenstijd krijg dan nooit iets door mijn strot) nog wat vis te eten, want ben uitgenodigd om samen met Regina en de filmploeg uit Sao Paulo (de andere dus) hapje te eten.

Morgen naar Praia Grande (hele dag in de bus voor een stukje van 300 kilomter, pfff) Ben benieuwd!

Dag 10: Walvissen vanaf het strand spotten

27 augustus

Gisteren na de lunch richting de bus gegaan. Het lijkt wel of die steeds minder luxe wordt. Dit was gewoon een stopbus die bij elk viaduct stopte om mensen in of uit te laten stappen. maar ik kwam er prima mee op mijn bestemming, das dus goed gegaan.
Guesthouse is helemaal prima. Het ruikt er wat muffig, maar dat komt omdat er geen vermarming is. In de avond is het dus berekoud, maar daar zijn stapels plaids voor. Wel moet ik weer even ernstig wennen aan alle geluiden en lig ik de hele nacht voornamelijk wakker.

te paard
Na een heerlijk ontbijt met twee gelazen versgeperste juice, wat koffie met warme melk, vers fruit, lekkere yoghurt met muesli en cake met soort van suikerchocolade er om heen stap ik de weg op om te gaan paardrijden. Als ik de paardjes zie schrik ik er wel even van. Dat stelt weinig voor (als ik later op de dag wat normale paarden zie ben ik bijna geneigd om tegen Regina, de host, te zeggen dat ze van contactpersoon moet overstappen) maar de paardjes lopen vredig en vrolijk rond te stappen en luisteren goed. Samen met mijn gids maak ik een ommetje door een stukje berg en via twee stranden en word voor de guesthouse weer afgezet. Helemaal goed, want dat scheelt mij weer 15 minuten bergje op en bergje af klouteren.

Strand
hierna ga ik gewoon te voet naar het strand. Gisteren al een plek gezien waar ik prima op het terrasje kan hangen. Het waait nu wel behoorlijk, dus waai bijna weg als ik aan mijn lunch begin. Terwijl ik een hap neem word ik bijna van mijn stoel gestoten door de ober (meer surfdude) die een moederwalvis en jong heeft getraceerd. En zo zit ik al etend te kijken naar twee spelende walvissen. Een half uur lang zwemmen ze door de baai. Geweldig. Wat een prachtrig gezicht blijft dat. De paar uur daaropvolgend blijf ik daar lekker hangen. Ik houd ook een uitgebreid dagboek in een schrift bij en moet dat bijna nog vanaf dag 1 bijwerken. Werk aan de winkel dus!
Hierna drop ik mijn spullen in de guesthouse hang er even wat rond en zit nu achter de computer.... what a life... heerlijk! Al meot ik zeggen dat ik mijn kuiten van al dat heen en eweer geloop over de heuveltjes wel begin te voelen.
internet en computers zijn hier trouwens ruk, net als de prijzen, dus voorlopig even geen foto´s. maar zodra ik weer beter zit, plaats ik wel even wat foto´s van de walvissen in de baai

tot snel!

Dag 9: wat feitjes over Brazilie...

26 augustus

Formule 1

Omdat vandaag voornamelijk gaat over wat eten met de familie van claudia en wederom het proberen om al mijn spullen in mijn back pack te stouwen, gewoon even wat info over de gewoonten.

Eens is er gezegd dat men in Brazilie op de weg moet uitkijken, mijn rijdt hier alsof mijn een formule 1 race aan het rijden is. Na het zien van de stoplichten hier in Floripa snap ik waarom ze het hier in ieder geval lijken te denken... de stoplichten tellen af in rood naar het moment dat ze op groen springen! En hetzelfde the other way around. Daar zou ik race-aspiraties van krijgen! (foto volgt later)

Motel

Zoek in brazilie nooit naar een motel, tenzij je iets per uur wil huren en je geen probleem hebt om omgeven te zijn door spiegels. Men blijft hier heel lang (tot men trouwt of gaat samenwonen) bij de ouders wonen. Bij elkaar slapen is er in de meeste gevallen niet bij, dus dan blijft er weinig anders over dan af en toe een hotel op te zoeken!

Braziliaanse billen

Braziliaanse vrouwen zijn onder andere bekend door hun grote billen die zij in de kleinste bikinibroekjes proppen. Wat hierbij nooit verteld wordt is dat niet alle braziliaanse vrouwen die billen van nature hebben, maar dat sommige iets aan vet uit hun (bv) buik nemen en dit aan de zijkant van de billen bijspuiten en zo de bekende ronde braziliaanse billen krijgen....

Nou dit is het wel weer voor nu.

ga nu snel mijn tas pakken!

tot in het volgende Braziliaanse plaatsje!

Dag acht: weinig spannends

25 augustus

Week 1 voorbij

Ongelofelijk wat gaat de tijd snel. Alhoewel, ik heb ook al wel het idee al heel lang onderweg te zijn. Heb ook alleen al maar nieuwe reisideeen gekregen. Kan al bijna niet wachten tot een volgende vakantie. Maar voor ik op hol sla krijg ik mijzelf terug op aarde en bedenk mij dat ik eerst deze reis maar eens gezond moet volbrengen.

Met de bus ....
Vandaag na weer een aantal keren omdraaien en boekje gelezen, douche nemen en een ontbijtje eten alleen naar buiten gegaan om een bus op te zoeken. Claudia had de schoonmaakster van haar moeder gebeld om er achter te komen welke bussen ik zou kunnen nemen en waar deze stoppen en wat ik dan nog meer zou moeten doen. In de drie jaar dat ze hier woont heeft ze nog nooit een bus genomen. Gelukkig is het redelijk makkelijk. Bij de uitgang van het gebouw naar rechts, als je niet meer verder kan weer rechts, als je dan niet verder kan de straat over steken en dan een bushalte zoeken.

Als ik vervolgens bij de bushalte sta, racen alle bussen mij keihard voorbij. Gelukkig staat er een meisje bij de bushalte te wachten en met handen en voeten leg ik haar uit wat ik wil. Als zij vervolgens in een bus stapt neemt ze mij mee en als ik uitstap zie ik dat ze op mij staat te wachten. Waar ik heen wil...Ehm... historisch centrum... Maar dat komt niet helemaal aan. Municipal nogwat brengt zij verovlgens aan en dat komt mij ook wel bekend voor... dus goed. Ik word bij de arm genomen en netjes voor het gebouw afgeleverd. Wat een service, hahaha.

Na de nodige bedankjes ga ik mijn eigen weg. Snel even kaartje voor de bus van morgen halen, map van Floripa scoren en dan weer aan de wandel

Enorme lunch

Rond lunchtijd doe ik een poging een kilorestaurant te vinden, maar slaag niet direct in mijn poging. Dan maar in het wat toeristiekere deel van de stad. Ik val neer en bestel iets met gepanneerde gamba;s en krijg er weer het bekende trio salade, friet en rijst bij. En iets van gefrituurde stukjes kaas (ken ik wel van de tapasrestaurants pata negra) plus dressing voor de gamba. Ondertussen kom ik al tot drievierde van het bord, maar ben dan wederom beetje misselijk van het vele eten.

Hierna ga ik weer rondstruinen en kom bij een kerkje terecht waar ik binnen wandel en meteen door een oud en krom meneertje gewenkt word. Wedereom baal ik als een stekker dat ik geen portugees begrijpn want weer begint iemand een heel verhaal (ik geloof iets van de historie van de kerk). Ik breek maar snel in, krijg nog een handzoen mee en ga op zoek naar iets waar ik een kleine donatie kan plaatsen, maar vind het jammer genoeg niet.

Als ik later ergens in de zon ga zitten om even uit te rusten komen de bewakingsmannetjes naar mij toe om een gesprek te beginnen... en om het origineel te maken alleen in het Portugees waar ik dus ook nog steeds geen hout van begrijp. Spaans kennen ze niet (en het mijne is ook neit al te best) en eentje denkt duits te kunnen spreken, maar daar snap ik ook helemaal niets van (klonk neit echt als Duits).

Ik besluit verder te wandelen en rond een uur of vijf bel ik Claudia.

Shoppen!!

Als Claudia aan komt rijden gaan we, voordat we richting huis vertrekken, nog even langs Dani. Dani ontwerpt namelijk bijouxs (kettinkjes, oorbellen, tassen etc etc) en verkoopt dit ondertussen over heel Brazilie. Maar vrienden kunnen het voor de helft van de prijs kopen en blijkbaar val ik daar nu ook onder. Dus shop ik nog even een leuk tasje, twee armbandjes en twee oorbellen. Daar gaat mijn goede voornemen om pas in Argentinie mijn reisbescheiden verder uit te breiden....

Hierna gaan we echt naar huis en gaan we aan het eten.... niet al te origineel gaan we voor kaasbroodjes en lasagna. Als ik Brazilie verlaat kan ik geen kaas meer zien!

Dag zeven:heel veel strand

24 augustus 2008

Op zoek naar een plekje onder de zon

Vanmorgen bij het wakker worden is er nog steeds geen zon te bekennen. Wel wolken. Heel veel wolken. Voorspelt niet heel veel goeds. Hopelijk niet te veel regen. Tot die tijd draai ik me nog even een keer om. En na het omkeren pak ik er maar een boek bij (heb dat ding tenslotte niet helemaal voor niets vanuit Nederland meegesleept. Als we dan uiteindelijk kjlaar zijn belt Claudia even naar een restaurant om er voor te zorgen dat lunch klaarstaat als wij aankomen.

Als we na veel gecirkel uiteindelijk aankomen (via een ander strandje waar we even fotostop hebben gemaakt) staat er een heerlijke maaltijd klaar. Men houdt hier erg van gesmolten kaas (komt mij op het moment van schrijven een beetje mijn neus uit, maar toen gelukkig nog niet) en we aten dus iets van gesmolten kaas met daaronder grote garnalen en een prutje van tomaat en nog veel meer... dit samen met het al bekende trio salade, rijst en patat maakte een enorme maaltijd. Hierna snel weggegaan want ze kwamen met nog allemaal lekkere toetjes aan en ik was al een beetje misselijk van al het eten wat we hiervoor gedaan hadden.

Heel veel strand ....

Florianopolis is bekend om haar 42 standen. Een perfecte bestemming voor de zomer. Maar in de zomer ga je natuurlijk op een dag niet een stuk of 7 stranden af. Dan blijf je hangen. En in dat opzicht heb ik geluk. Ik kan heel veel stranden bekijken. Helaas worden de wolken steeds groter en donkerder en vallen eruiteindelijk ook wat druppels uit. Als dat gebeurt besluiten we terug naar huis te rijden. Het gaat trouwens ook al schemeren dus dat maakt de beslissing alleen maar makkelijker. Moet wel zeggen dat ik wel heel benieuwd ben hoe het er hier uit ziet als het zomer is. De stranden zijn veelal verschillend van elkaar (sommige echt voor surfers met hoge golven, andere meer voor de armen (door ligging), andere hebben hippe strandtenten en ga zo maar door. Verder heb je ook nog een enorme duinpartij op het eiland. Indrukwekkend.

Heel veel brazilianen

Als we terugkomen lopen we tegen een van de buren aan. Die begint in het Engels tegen mij aan te kletsen en verteld dat hij Engels heeft geleerd door naar muziek te luisteren en vervolgens de lyrics er bij te zoeken in het Engels en Portugees. Hij spreekt dan ook zonder accent Engels.

Later als ik op de verjaardag van Dani ben, valt mij het op dat een jongen van een jaar of veertien ook accentloos engels spreekt, en wederom heeft ook hij het geleerd door muziek.

Verder spreekt eigenlijk iedereen alleen Portugees, op Leyla na. Die verteld dat twee van de meiden naar Amsterdam gaan voor het concert van Madonna en ze willen meteen wat tips over wat te doen in Amsterdam. Na wat standaard antwoorden besluit ik dat ik na terugkomst vaker dingen in Amsterdam moet gaan ondernemen... het is veel te lang geleden dat ik wat cultureels heb uitgespookt.

Na het eten van een typische Braziliaanse hotdog (zitten andere dingen op, zoals bijvoorbeeld soort van die chipsfrietjes, iets met soort van uien en nog mee spul.... prima te doen al zeg ik het zelf) wat broodjes, enorm stuk taart (waarom zijn die dingen hier altijd twee huizen hoog) en wat typisch Braziliaans zoetspul vertrekken we rond half elf weer om in bed te kruipen. Dat is in ieder geval het idee, totdat Claudia mijn kamer binnen gestormd komt met het bericht dat ik echt even mee moet.... en zij zichzelf laat zien om de grootste blog van Brazilie, waarin over haar verteld wordt waarom men op haar moet stemmen als het om deelnemers voor de nieuwe Big Brother Brasil gaat.......

Dag zes: een bekend gezicht

23 augustus 2008

Gewekt door bovenburen

Om vijf uur plaatselijke tijd blijkt dat ik mijn wekker in het hotel helemaal niets heb geinstalleerd, want boven mij valt iemand geloof ik letterlijk uit bed. Op zich te grappig, maar helaas ben ik dan ook wakker. Ik doe nog een poging om in te slapen maar om kwart over zes heb ik het er wel mee gehad. Ik wil slapen en ben moe, maar het lukt niet. Dus dan maar onder de douche en ontbijten. Tegen de tijd dat ik dat allemaal gedaan heb is het boven mij stil...hmmm Vroege vogels.

Weer een bus in ...

Na een laatste check van alle tassen moet ik er toch aan geloven en hijs ik de backpack op mijn rug en neem de weekendtas bij de hand (waarom sleep ik ook altijd zo ontzettend veel mee, Brazile en Argentinie hebben precies dezelfde spullen in de rekken staan als Nederland, op elk gebied). Het is hier nog steeds onder de 15 graden, maar aangezien ik nu een aantal blokken flink aan de wandel meot, is dat voor de verandering niet erg.

Na een kwartier uithijgen op het busstation stap ik in de bus die mij naar Floripa (Florianopolis) moet brengen. Het is een favo route van de buslijn, want er vertrok ook al een bus een kwartiertje eerder (negen uur strak) en naast mij komt al vast degene die een kwartier na ons vertrekt te staan. Zoals een Braziliaanse betaamd slaap ik netjes het eerste deel van de reis (ik snap echt niet waarom ik zo ontzettend brak ben, want ik slaap best wat) en hang daarna naar buiten te staren. Het weer ziet er nog steeds grijs uit, maar ja het is dan ook winter. Claudia en ik hadden bedacht dat ik die drie uur best in 3,5 uur zou moeten kunnen afleggen en bij het busstation werd ik niet veel wijzer over de totale reistijd (dat lag overigens aan mij, want ik had geen pen en papier bij me dus dan wordt het uitleggen in het portugees een onbegonnen verhaal) dus ik had geen lunch bij me.

Wel wat Sultanas, maar die waren om twaalf uur ook op. Was dus best blij toen ik om een uur de kust zag en nog veel blijer toen ik om iets voor tweeen een eiland met brug voor mij zag verschijnen. Mijn stop en eindbestemming van de bus...

Beach here I am!!!

Claudia zit dan al even op mij te wachten en snel springen we in de auto (vergeten helemaal ticket voor dinsdag te halen of ook maar uit te vinden wat ik daar voor zou moeten doen) en rijden weer naar de andere kant van de brug (weg van het eiland) om wat te eten en daarna naar haar appartment te gaan. En dat is me een appartment. Het is voor de gemiddelde Braziliaan niet bereikbaar, maar omdat ze ook veel aan huis werkt heeft haar vader bijgesprongen en nu heeft ze ook vier kamers, twee badkamers een leuke woonkamer, leuke keuken, washok en opslaghok (verdorie, kochten wij dat maar voor 80000 dollar). Vandaar springen we in de auto om naar twee strandjes te gaan (het is 18 graden en bewolkt). Toch wel het ultieme vakantiegevoel zo~n gekleurd bootje, wit strand, zee met op de achtergrond bergen en een stel locals die voetballen... Ik weer zeker dat ik hier binnen een paar jaar terug kom voor een strandentoer (met originele dorpjes) door Brazilie (Claudia en ik hebben de route vast uitgestippeld, haha).

De nacht is gevallen

Na het vallen van het donker stappen we weer in de auto en gaan op weg naar de supermarkt. Even Havaianas te kijken, maar degene die ik wil hangen er neit in mijn maat. Morgen nog even naar een ander. Vervolgens laden we de halve supermarkt in ons karretje (en dan heb ik nog niet eens al het onbekende fruit wat heel lekker zou moeten zijn ingeladen) en rekenen snel af voor ik het andere ook allemaal ga uitproberen. Nu al blij dat ik straks vijf weken lang alleen door de supermarkt kan struinen en kan gaan vogelen met al dat anders.

Ondertussen hebben we besloten dat we allebei geen zin hebben om te gaan stappen en blijven we lekker thuis. Een vriendin van CLaudia komt langs (spreekt alleen portugees) dus ik ga nu snel eten en dan aan de wijn en het portugees...

Foto´s Sao Paulo

Foto´s van Sao Paulo staan hier: http://picasaweb.google.com/LiselotteNyst/SaoPaulo

Niet heel veel, maar dat komt door de jetlag of gewoon omdat alles wat mogelijkwijs interessant was of ingepakt was of achter bouwwerkzaamheden verborgen was of om dat ik daar nog niet geweest ben.

Dag 5: Met de trein

22 augustus 2008

Donker
Als de wekker gaat is het nog donker.... brrrr....doet denken aan werk en winter. Laatste klopt natuurlijk voor hier. Als ik onder de douche vandaan kom is het ondertussen ligt en ziet het er buiten helemaal niet slecht uit. Zou de voorspelling dan toch niet kloppen?
Vooruitziend doe ik maar wel trui met capuchon aan en neem ik een jas mee voor ik (na een ontbijtje natuurlijk) de deur uit spring. Het zonnetje schijnt nog wel, maar je voelt direct dat het een stuk kouder is, brrrr.

Tuuuuuuuttuuuututtututututttttttttttttttttttut

Om precies acht uur zit ik in de trein en om kwart over acht rijdt de trein weg. Natuurlijk zit ik rechts (nummer 1) maar voorin de trein is nog een plekje vrij. Snel spring ik over en kan nu zowel links en rechts gaan zitten als het uitzicht het wenst.

In het begin niet heel veel bijzonders te zien en als het bijzondere wel komt, trekt het geheel dicht. Iedereen in de trein zit ondertussen heftig te koukleumen... alle ramen staan open en de vlarden bewolking waaien binnen....

Maar het is wel indrukwekkend. Kan mij er iets bij voorstellen hoe het er in de zomer uit moet zien. Ik zie nu al allemaal planten die het bij ons met een beetje geluk en veel goede zorgen binnen overleven, hier staan ze gewoon in het bos (of subtropisch regenwoud of hoe je het wil noemen) ... en al die kleuren, knalrood, lila, paars, roze en felgele vlinders.

plassen en ETEN!!

Na vier uur in de trein wil ik nog maar twee dingen: plassen en eten! Wat heb ik het koud!! Bij het tourismehokje haal ik nog even een plattegrond op (ok, ik teken het gastenboek ook nog even en neem ook alle foldertjes over avontuurlijk mountainbiken aan), huppel langs het kerkje en sprint bij de eerste de beste eettent naar binnen. Later blijkt dit niet heel handig, want nu zit ik buiten. Nog steeds koud en nog steeds vol op de wind. Gelukkig kennen ze hier alleen belachelijk grote porties (het komt niet zo heel goed uit op de foto, maar wat moet ik met EN friet EN rijst beide portie voor ruim 1 persoon!!) en kan ik mij beetje warm eten. Als drinken gaan er twee grote glazen versgeperst sap in... hmmmm.

Nog wat meer wandelen en even de oogjes toe

Na het eten wandel ik nog wat door het stadje. Oh, ik ben trouwens in Morretes. Ziet er leuk uit. Dit soort dingen verwacht ik nou hier. Mijn aanhoudende jetlag is verdwenen.

ALs ik dan al wandelend eindelijk het busstation heb gevonden (5 dagen vakantie, drie keer verdwaald) gaat de volgende bus pas over 1,5 uur. Ach wat, ik koop een kaartje (eindelijk een keer zonder dat het paspoortnummer en de hele ratteplan vermeld moet worden, ik ken dat nummer al bijna uit mijn hoofd) en ga beetje lopen en beetje zitten wachten.

Als ik dan om kwart voor drie de bus in wandel en ga zitten, doe ik hetzelfde als wat de gemiddelde Braziliaan in een bus doet (ook al is het maar voor 1,5 uur)... stoel in de slaapstand en ogen dicht. ZZZZZZZZZ

Als je trouwens groot fan bent van het witte volkswagen minibusje, dan is dit de streek voor jou!!! Je valt er hier echt letterlijk over.

Nou ik ga verder proberen foto´s te uploaden, maar de camera werkt niet heel erg mee...dus als er het een en ander op z´n kop staat... ik ben er echt al een uur mee bezig.....