Grey's Diagnoses

All surfend over Hyves kwam ik het volgende testje tegen: Wie van de hoofdrolspelers van de serie Grey's Anatomy ben jij? Tot mijn grote verbazing ben ik Callie... niet dat ik mijzelf direct als een van de anderen had gezien, maar toch. Ach, ze is wel sexy en sterk dus in dat opzicht zit ik wel goed :-)

Ben jij ook benieuwd wie je bent? Doe de de test hier.

Wie is de mol ?

Wat was het raar om wie is de mol te kijken vandaag. Met een toen nog springlevende Frederique Huydts...die het hoogste woord voerde. Vooraf zeiden ze nog dat zij het materiaal van te voren bekeken had. Enerzijds moet het mooi zijn dat je nog zo genoten hebt van het leven, anderzijds moet het ook moeilijk zijn om te zien met de wetenschap dat je binnen een paar dagen zult sterven.

Maar hoe dan ook, het was weer heerlijk om Buenos Aires te zien. Wat een heerlijke stad is dat toch. Als je dat vergelijkt met de meeste steden in Nederland... niet te vergelijken toch? Zucht.... nou ja, morgen weer de herhaling :-)

En wie ik denk dat de mol is? Nou ik denk uit een bericht rond het overlijden van Frederique te hebben begrepen dat zij er in de enelaatste uitzending uit gaat.... hmmm, ik denk Peggy, Minouska (ik hoop het in iedergeval voor haar) of Toine...

Life and Cooking - Part Four

Move it like cheerleaders!
Terwijl alles wordt ingepakt (door de crew) moeten wij onze pompoenen te voorschijn halen en de spandoeken. Ook moet Eef snel op zoek naar haar haardroger en een krant. Er moet namelijk gekeken worden of het spandoek windproof (soort van hufterproof, al lijkt het meer alsof het even snel voor de wedstrijd gedroogd wordt) is. Als dat getest is en de tassen zijn ingepakt gaan we op de galerij onze spandoeken ophangen en mogen we met pompoenen zwaaien, dansen en springen, inclusief een yell voor Tuuuuuuuuuuurijn!!!! Hier daalt het enthousiasme… het is toch wel heel raar om zo in het niets heen en weer te springen en met wat pompoenen heen en weer te zwaaien…vooral als er een paar mensen een paar meter verderop lopen te gebaren dat je door moet gaan en dat ze meer willen …Had ik nou die bril maar af gedaan, dan had ik dat niet gezien. Volgens mij liggen ze helemaal in een deuk… Ik zou dat tenminste wel doen, het kan niet anders dan dat dit er raar uit ziet! Als ze met ons uitgespeeld zijn, pakken we in. Anna en ik springen bij Margriet de auto in. Zij zal ons straks ook even bij een station af zetten, maar nu gaan we eerst naar Deventer, om daar wat opnames bij de ijsbaan de Scheg te maken…

Irene en Carlo’s Angels
In de auto bij Margriet gezellig gekletst over Margriets’baan. Die lijkt me wel erg leuk, met al die onderwerpen bedenken, maar ook heel lastig. Ik zou acuut last krijgen van faalangst. Elke week met bakken ideeën opkomen draven. En dan horen dat ongeveer alles afgewezen wordt. Maar het zou leuk zijn als je het in deeltijd kon doen, voor 1 dagje in de week, want het houdt je wel scherp (denk ik dan hè). Eenmaal in Deventer (bij de Scheg) waren we weer het bokje. En nu echt, want toen we langs de ingang liepen zagen we pas hoe ontzettend druk het op de (nog) ijsbaan was. We begonnen met een Charlie’s Angels loopje, uitgevoerd door de “angels van Carlo en Irene"… Volgens mij heb ik weer een belachelijke blik, maar ja, het gaat om het bredere beeld. Na deze opname gaat het een stapje verder. Twee van ons mogen met hun spandoek een rondje rennen met de spandoeken achter hun aan. Ik zei maar nee, want dit leek mij weer een enorm goed moment om voor gek gezet te worden. Naast deze opname moest er nog eentje gemaakt worden voordat we naar binnen gingen... de opname met de gastoeter bij een oor. Margriet stelde zich hier proefkonijn voor (ik denk ook niet dat iemand anders dat echt wilde) en zocht een fiets uit met een fietstas en begon met rondhangen. Vervolgens rende Mer op haar af, toeterde bij haar oor en wij moesten met onze pompoenen rond haar schudden. De hele crew lag daarna slap van het lachen, want ik denk dat zij zich niet had gerealiseerd hoe hard het geluid was (ondanks diverse waarschuwingen van onze kant).

Lach, Zing, Juich en Bewonder
Toen iedereen klaar was met het lachen gingen we naar binnen. We kwamen makkelijk binnen door het magische woord Life and Cooking en werden meteen doorgestuurd naar het midden terrein. Een redelijk onbekend terrein voor ons. Sterker nog, ik geloof niet dat ik daar ooit echt ben geweest. En al helemaal niet om te juichen, spandoeken op te hangen en te zingen. En dat waren nou net de dingen die we daar moesten gaan doen. En dat met tientallen, zo niet tweehonderd mensen om ons heen…. Zucht. Nou de drie minuten kunnen ze vullen met ons valse gezang op het middenterrein en op het einde wilde we (in iedergeval ik) het liefst hun glimlach van het gezicht vegen (helaas stonden ze aan de andere kant van het ijs) omdat het puur leedvermaak was. Aan de andere kant moesten zij werken in het weekend, dus een glimlach kon ook geen kwaad. Toen wij ons weer naar de andere kant van het ijs hadden gebaand konden we aan de chocomelk met slagroom (dat hoort toch wel een beetje bij de kou)moesten we nog een contract ondertekenen en werden we door margriet afgezet bij station Deventer.

En toen weer naar huis
Terwijl Anna en ik op de trein wachtte hebben we nog even bijgekletst en zijn we daarna in de verschillende treinen gestapt. Ik moest eerst nog even in Amersfoort overstappen (wel raar hoor om Apeldoorn zo voorbij te razen) en vervolgens weer op Amsterdam centraal om weer uit te komen op Amsterdam Muiderpoort. En toen was ik echt uitgeput. Ik heb mijn bed klaar gemaakt, en heb het Bernini mysterie meegenomen naar bed om hem daar uit te lezen.. en om daarna heerlijk in slaap te vallen. We zullen ongetwijfeld ontzettend voor gek gezet worden, maar het was wel een leuke ervaring die ik niet had willen missen. Misschien wel juist doordat ik er geen zin in had. Dan heb je toch vaak de leukste tijd… De volgende keer (ALS die al ooit een keer komt) alleen een beetje meer over mijn angst en barrières heen stappen….Een laatste deel komt na de uitzending.

Life and Cooking - Part Three

simON TOP
Spandoek twee, gemaakt door Mer en Eef (en volgens mij was Jolanda beetje vliegende keep, al hield ze zich wel veel met Even bezig) droeg de tekst Simon Top. Ik weet niet wie dat zo ingenieus bedacht heeft, maar ik vind dit ook een goede. De kleuren werden een beetje een rommeltje, maar ja we wilde niet steeds in het rood en zwart blijven hangen en we gunde Simon wel meer dan zilver….dus gingen we aan de slag met ….. goud! Ja, inderdaad, misschien een beetje bont, vooral gezien het feit dat de spandoeken voor de Olympische Spelen niet groter mogen zijn dan 1x1. Maar ja dat zijn details….


LUNCH
Na wat opnames… (aaarrrrgggghhh, wat doet die camera in mijn gezicht als ik zwaar ingespannen probeer binnen de lijntjes te schilderen!) en nog wat snel geraffel van onze kant is het tijd voor lunch. Jeetje, de tijd vliegt!. Margriet (de redacteur) heeft bij de plaatselijke bakker snel wat broodjes gehaald en al snel zit iedereen aan de pistolet kip kerrie; filet American, broodje gezond (waar de ham door velen fanatiek onder vandaan wordt gepield) en croissant kaas (al heb ik die geloof ik niet gezien). Tijdens het eten worden de laatste penseelstreken gezet en kunnen de spandoeken drogen. De tafel die de keuken in was gemoffeld, mag weer terug en wordt aangekleed voor wat opnames voor de tip: een stevige maaltijd (of wat het ook was).

Alleen als ie ijs en ijs koud is….
Na de broodjes moeten we er weer aan geloven. Er moeten nog wat tips “geschoten”worden. Ik ben echt heeeeel erg blij dat ik die yell had. Ik word waarschijnlijk door Irene compleet voor gek gezet, maar ik hoefde maar een woordje of 8 te doen, en geen heel verhaal wat er met kleding of spandoeken aan de hand is.
Als het onderdeel kleed je warm aan onthuld wordt, kan Eef niet geloven dat ze echt bedacht hebben dat zij met haar hoofd de vriezer of koelkast in moet en daarbij handschoenen en muts op moet. Die muts doet echt de das om (haha, grappig, die hoefde net niet) maar uiteindelijk gaat ze toch overstag en gaan de handschoenen aan en de muts op. De Jagermeister wordt even uit de vriezer gehaald en in de koelkast gezet en de opname kan beginnen. De opname wordt verrassend leuk, maar omdat er nog een aantal niet Unilever zaken te goed in beeld komen, moet de scène over. Maar eerst moeten wel even alle tranen weggewist worden en moet iedereen weer op normale kleur komen. Absoluut het beste shot van de dag!

Lunch nummer twee!
Aangezien het item gesponsord wordt door Unox en het over schaatsen gaat komen niet onderuit…de blikken snert gaan open en in de pan. Eef is weer het bokje, en mag in de pan roeren… Ik ben de gelukkige die even over haar schouder mag meekijken of alles goed gaat…heel interessant om in de soep te kijken. Ik wist niet of ik nou moest blijven staan of weer weg moest lopen, dus na wat hangen toch maar weer naar de veilige tafel gelopen.
Het roggebrood met spek is ondertussen ook op tafel gezet een Eef mag de pan soep naar de tafel tillen. Vervolgens schep ik op (zonder knoeien). Binnen de kortste keren maakt Anna (die niet eens een hap heeft genomen)een vlek op het tafelkleed. Zo snel als ze haar kopje soep weg kan schuiven doet ze dat en om het net te laten lijken alsof ze het op heeft, krijgt ze nog wat. Dus je zult zien dat degene die het absoluut niet lust het commentaar krijgt dat ze er wel koek van lust…. Terwijl wij verder happen worden er nog wat beleden geschoten. Erg vervelend, want ik heb normaal al zo’n moeite met eten, maar met een camera op 30 cm van mijn mond gaat het helemaal niet meer… hoop ECHT dat ze dat eruit knippen…

Deel vier met meer over een bezoek aan de schaatsbaan en vijf Irene en Carlo's angels volgt morgen

Life and Cooking - Part Two

De bel gaat….
Zodra de bel gaat, gaat er een algemene giechel op. Het is zo ver, dit kan niet missen. En inderdaad het kan niet missen. Er komt een regisseur, een cameraman, een geluidsman en een redacteur binnengewandeld. En samen met deze mensen komen er dus een camera, licht, één of ander scherm, allemaal vellen gekleurd papier en nog wat tassen en paperassen binnen. En vol is het huis van Eef. Er kan echt niemand meer bij.

Het plan ontvouwt zicht
Terwijl er door de geluidsman en de cameraman uitgeladen en opgebouwd wordt, krijgen we onze instructies en krijgen we het plan te horen. In het kort komt het er op neer dat we 5 tips gaan introduceren. Ieder één (make my day, ik moet dus echt iets in de camera zeggen, waar is hier de uitgang, waarom ging ik dit ook al weer doen, ik heb toch nooit iets met tv gehad, help?!?)

Tip één!
Om er in te komen, mogen we beginnen gezamenlijk op, achter en voor de bank kruipen en in zeer ongemakkelijke poses : tthhhiiiiiippppp Eeeeeeeeeeeennnnnn blèren. En dan ttthhhhhiiiiiipppppp Twweeeeeee en etc. Dit gaat an sich goed. De camera man telt af Vijf, vier (en de rest tel je zelf) en dan in koor (en dat doen we in de baan voor Jean Rene Belanger en Brock Miron ook, dus gezamenlijk zovee mogelijk onze stembanden belasten kunnen we wel).
Na dit gezamenlijk gebeuren gaat er ingezoomd worden (Aaaarggggg, gelukkig zit het zonnebank filter erop…maar dan nog, zo dicht bij en wat moet ik doen als ze met de anderen bezig zijn?) Ik mag bedenk een yell, nee, bedenk een goede (of was het nou leuke, ik was zo druk bezig met tellen dat ik dat niet meer weet …. En volgens mij is het van mijn gezicht af te lezen dat tellen en in de camera staren niet mijn sterkste kant is!) Het is wel schrikken, zo’n camera vlakbij (en jezelf erin weerspiegeld zien) en dan zo’n enorme microfoon aan de zijkant van je hoofd) en dan ook nog wat zeggen… zelden zo’n rood hoofd gehad als bij die opname. Anyway, als de andere bezig zijn ben ik bezig met bijkomen, dus ik hoop dat er echt heeeel goed ingezoomd wordt (bij de anderen dan hè, maar dat leek me wel duidelijk) want ik zit erbij als een bijna dood vogeltje.

Heb je EVEN voor mij?
Na deze inspannende bezigheid mogen we een hapje frisse lucht scheppen op het balkon, voordat wij ons in de verflucht gooien. Er moeten namelijk spandoeken gemaakt worden. Na wat brainstorming is er besloten dat Anna e n ik eindelijk een keer het: “Heb je even voor mij” spandoek gaan maken. Na Heerenveen vorig jaar, is die uitdrukking een klassieker en zelfs Frans Bauer mag nu voorbij komen zonder weggezapt te worden, want ik begin automatisch te grijnzen bij dat nummer!
Om niet met 5 man met een spandoek bezig te zijn, is er ook nog eentje voor Simon Kuipers bedacht…. Het kan niet missen dat Simon het na het zien van dit spandoek (en geloof mij, het is zo kleurrijk, dat kun je in die hal niet missen, kijk zelf maar op tv als ie in Turijn schaatst) weet wat hem in Turijn te doen staat ...

Meer over Simon kuipers, eten en televisiecamera’s in deel 3 en deel vier.

Life and Cooking - Part One

Wat vooraf ging
Ongeveer twee weken geleden kwam het eerste mailtje voorbij. Een van ons was benadert door life and cooking. Of wij geïnteresseerd waren in opnames voor life and Cooking tijdens het WK Sprint. Nou ging de helft van ons daar niet heen (en de helft die wel ging was niet super geïnteresseerd) en men bleek ook niet binnen Thialf te mogen filmen. Niet lang daarna wilde ze ook wel een item over schaatsfans maken en of wij meewilde doen. Na nog wat tips over andere fans, besloten we het toch zelf te doen. Laten we het maar zien als een soort van eer (misschien wat twijfelachtig) dat men ons op tv wilde plaatsen…

Vervolgens hebben we (Merdeka, Jolanda, Evelien, Anna en ik) een week lang bedacht wat we allemaal konden doen. Wilde ideeën met een Gerard van Velde in de bijrol vlogen voorbij, maar dat bleek allemaal niet haalbaar. Toen het uiteindelijk idee voorbijkwam, raakten sommige van ons een beetje in een dip..dat waren wij niet, zulke fans waren wij toch niet?
Jammergenoeg had dat gevoel vrijdagavond nog een beetje de overhand.

Zaterdagochtend - op weg naar Zwolle
Op een ouderwets vroege tijd (de Apeldoorn – Amsterdamconnectie tijd) ging de wekker af. Dit kon niet waar zijn. Uitslapen is niet per se nodig in het weekend, maar zo vroeg het “warme”bedje uit geschud worden is niet leuk. Meteen onder de douche gesprongen. Wie weet is dan het haar droog en in model als ik wegga. Vervolgens tas ingepakt (alles ongeveer twee keer meegenomen, je weet nooit of het van pas komt) en wat make up aangebracht… Ik hoop echt dat dat “zonnebank” filter werkt, want ik geef nog net geen licht.
Allereerst naar station Muiderpoort wandelen om de trein richting Centraal te pakken. Daar weer even wachten op het treintje naar Zwolle. Zwolle? Ja Zwolle, naar het huis van Evelien, waar de meeste opnames gemaakt zullen worden.

Eigenlijk gaat de tijd in de trein heel snel, mede omdat ik het Bernini mysterie van Dan Brown aan het lezen ben (okay, dat einde was wel een beetje heel erg ongelovelijk, vonden jullie dat ook niet?). Eenmaal in Zwolle aangekomen , loop ik naar bus nummer 4. Netjes zoals in de mail van Evelien stond en ook op de uitdraai van 9292OV (of in andere volgorde). Bij die bus aangekomen ,word ik naar bus 2 verwezen. Die moest ik echt hebben.. die was veel sneller. Het argument dat de routeplanner bus 4 aangaf hielp niet echt. Bus 2. Okay, ik had nog voldoende tijd, dus bus 2 werd het. Eenmaal op de Rommestraat (en eindhalte van bus 2) had ik wel even wat twijfels….sneller? Volgens mij stond bus vier daar ook te wachten. Zal wel een geval van Zwolse humor zijn geweest of zo… Drie haltes verder was ik toch aan het goede adres en liep ik in een keer naar Evelien.

Tot mijn grote verbazing was ik de eerste die binnenkwam. Al volgde Mer en Anna redelijk snel. Daarna was het even wachten op Jolanda, maar toen die er was, was het weer als vanouds. Iedereen kreeg ondertussen ook iets meer zin in het gebeuren. We gooide gewoon onze eigen ideeen er doorheen.

Iets over elven ging de bel…Aangezien wij compleet waren moest het wel de crew van Life and Cooking zijn….
(meer in deel 2)

"Irene's and Carlo's" angels

Uiteindelijk, na een Charlie's angel loopje en wat gehuppel rondom de ijsbaan, nog een keer een groepsfoto, voordat iedereen weer zijn eigen kant op ging...

.

PS: had niemand kunnen zeggen hoe scheef dat Unox logo zat?

.

Last shot....the Angels together...I can try to explain the story behind t, but then I have to explain the whole television program, and that is too much for the moment... so for now: Don't we look like angels?"

Goede maalijd, een stevige maaltijd, of een gezellige maaltijd?

Snert by Unox gegeten (nou ja) door ons
tja, en na de lunch kwamen de opnames voor een warme maaltijd of is het nou een goede maalijd.. in ieder geval een gezellige maaltijd...

.

After the real lunchtime, also an television lunch..... Besides Merdeke nobody finished her meal... and for the foreigners who wonder what Snert is...that is the green thing we are "eating"(although looking is for most people a better word).

Camera aan, licht aan... - tv opnames Life and Cooking

Een echte actiefoto mag natuurlijk niet ontbreken. Jolanda staat klaar voor het shot " warm slash goed aankleden".

.

Action please.... the shot tells the story...

Alleen als ie ijs en ijs koud is.....

maar die kwam pas uit de vriezer toen de opnames in volle gang waren, want hij moest natuurlijk wel ijs en ijskoud tot Turijn blijven...

.

Introduction for a television shot which will be remembered forever because we were able to get jagermeister into the "clip" .

Heb je EVEN voor mij...Life and cooking tv opnames

Alhoewel het bij de opnames vooral om Nederlandse schaatsers draaide, konden Anna en ik het niet laten om Even (Even Wetten red.) erin te gooien. Anyway, hoeveel L&C kijkers weten wie er nou precies schaatsen? Het andere spandoel (wat ook mee naar Turijn gaat) is geworden SimON Top ( voor degene die hem niet begrijpen, Simon on top).

.

Again, a banner for icespeedskater Even Wetten(first banner was "Even Stretchen"). Especially made by Anna and Lis for a Dutch Television program. For the people who start to worry we never cheer for a Dutch skater, we also made simON top (for the ones that do not understand it Simon On Top).

Looking for my pom poms

As the speedskating friends have a special meeting upcoming Saturday, I had to get my orange pom poms. But as you maybe know I am in the midlle of moving slash redoing my new home, so I had no possible clue where I left them. I mean, I had seen them in the new house, so I knew they had to be somewhere.... After getting through every box in the living room and in the supplyroom (where most of my boxes are) and halfway a second round in the supply room I remembered I had some loose stuff that I put in an empty box (till then) which was in my sleeping room (as the only box up there)..... And when I opened that box I found what I was looking for...my orange pom poms. Pfff, I was already thinking where I could buy some new ones before Saturday.... Getting totally nervous about it, I had to bring only one thing: four orange pompons and I could not find them anymore...

.

So girls, I am ready for Saturday!! (well I have to find some nice clothers) If you will take care of our (anna and mine) banners Allez Allez Jean Rene (Belanger) and Even Stretchen (Even Wetten) nothing can go wrong anymore!

.

PS: Do we already know more about the make -up? Is there someone who makes sure we are not too bright and shiny?