Reis is geboekt: Sao Paulo here I come!

Zo, vandaag dan eindelijk toch maar de knoop doorgehakt over het bestellen van mijn ticket. De prijzen leken weer een beetje omhoog te gaan en de routes met overstappen werden weer langer, dus hup geld vrijgemaakt en de boel geboekt. Om het allemaal een beetje spannend te houden heb ik alleen een reisje Amsterdam - Sao Paulo en vice versa geboekt, zodat het nog lekker spannend blijft of ik bijtijds aankom in Sao Paulo om mijn vlucht terug te halen. Nu zag ik wel dat ik via Voegol voor goede prijzen tickets richting Buenos Aires en richting Sao Paulo kon boeken en dat maakt dat het allemaal rond de 1100 euro inclusief alle vluchten blijft.... toch een klein beetje netjes!

Wel vaag zijn de verschillen in prijzen. Ik kwam uit op 875 (en dan met alles erbij 905 euro) euro, maar de volgende is dan al weer 1071 (incl 1100 euro met Lufthansa) en die erna is al weer 1130 euro (incl dus 1160 euro) en de eerste rechtstreekse is ruim 1300 euro.... Pfffff

Nou ja, ik vlieg dus met Swiss International Airlines en heb er nog nooit mee gevlogen, dus ben benieuwd! Ik vlieg eerst naar Zurich en vanaf daar weer verder.

Meer nieuws zodra ik weer meer weet!

Fletcher hotel Heidehof te Heerenveen is onze thuishaven (naast Thialf natuurlijk)

Gisteren kregen we dus het nieuws van de verzakte riolering in het Haje hotel te Heerenveen. Bijzonder balen. Gelukkig zag het hotel (Iselmar) in Lemmer er geweldig uit, met leuke sitekicks (sportmasseur, turks stoombad, sauna en zo altijd fijn na een dagje World Cup Finals) maar toch heb ik geprobeerd nog iets anders te pakken te krijgen. In de twee uur erna kwam ik vanalles tegen. Bij de boer op het erf, bij de plaatselijke bewoner in Joure en op diverse reservelijsten in Wolvega en Joure.

Maar uiteindelijk toch maar geboekt bij Fletcher hotel Heidehof tegenover Thialf. Allereerst voor zondagavond op maandagochtend (we moeten het schaatsweekend toch relaxt afsluiten in Heerenveen). Op de reservelijst terecht komen voor de andere dagen was helaas niet mogelijk. Na nog even wat verder kletsen (toch even vertellen over de verzakte riolering van hun concurrentie en dat wij het nooit bij hen proberen omdat zij altijd vol zitten met schaatsers) komt de receptionist (of welke functie hij precies heeft) tot een compromis. We staan niet op de wachtlijst voor een hotelkamer, maar ze bellen als er onverwacht iets vrij komt.... voor vrijdag twee uur in de middag. Daarna zijn de kansen verkeken.

Niet geheel onverwachts ging vanmiddag de telefoon dat we ook van zaterdag op zondag er terecht kunnen. Relaxt!!!!!!!!!! Nog langer slapen op zondag. We hebben tenslotte zitplekken en we kunnen er rollend uit bed heen!

De vrijdagavond kunnen we er helaas niet terecht, maar dan slapen we bij mijn zus in Apeldoorn. Zaterdag begint het toch niet vroeg (toch.... er is toch geen B groep tijdens de world cup finals..?Al ozu dat overigens wel leuker zijn) dus dan komt het ook goed... en dan op zaterdag na het uiteten in de stad kunnen we lekker naborrelen bij de Heidehof.. en dan lekker naar ons bedje... hmmmmmm. Zie het helemaal zitten!

Enneh, ik heb het nu wel gehad met de tegenslagjes. Dus de rest van de week gaat gewoon zen en relaxt!

PS: welke gekken lopen er overal te op het internet te posten dat je al twee a drie uur van te voren in de rij moet staan, zo zorg je er wel voor dat het chaos gaat worden! Stelletje smartasses!

Bijzonder vaag en redelijk jammer (Thialf en Heerenveen, deel 1)

Toen ik vanmorgen thuis kwam van de fitness had ik twee gemiste oproepen. Helaas nog steeds mijn voicemail niet terug laten plaatsen, dus geen berichtje. En de mailbox ook leeg.... nou ja, het zal wel niet belangrijk zijn. Boy I was wrong.

Het was geen zaak van leven en dood belangrijk, maar wel iets wat als bijzonder vaag en redelijk jammer(or the other way around) bestempeld kan worden. Het Haje hotel in Heerenveen is namelijk per direct gesloten omdat de riolering verzakt is en een gevaar voor de gezondheid vormt (of iets dergelijks). De lijn was na dit bericht even stil en het meisje aan de telefoon begon direct met allerlei excuses over hoe vervelend het was zo vlak voor het grote weekend in Heerenveen en dat alles overal in de omgeving al vol zat en blablabla.... Tsja...

Om het geheel nog wat flauwer te maken had ik vanmorgen onze kamers in het Haje in Joure gecanceld omdat het een week van te voren wel duidelijk was dat alles goed zat.... Vier uur voordat ik de eerste voicemails hoorde! Grrr.. en natuurlijk zit alles nu al vol. Beetje jammer en wijze les voor volgende keer... dan houd ik meerdere kamers langer aan.

Goede nieuws? Gaat vast nog wel komen, een verhaal vol met ons nieuwe hotel (en het hotel voor zondagavond).

PS: heb vandaag nog wel een spandoek geverfd... ondanks alle bad vibes die rondwaren. Ik heb in ieder geval nog zwarte verf voor minimaal 20 spandoeken over, dus wie wat wil lenen?!?

Ziek thuis: tijd om na te denken over de vakantie

Na een kleintal dagen (ongeveer vier) ziek te zijn geweest, kom ik nu weer aardig bij mijn positieven. Ik bedoel, mijn oren zitten nog dicht en ik zou zo nog twee dagen kunnen slapen, maar het is allemaal niet meer mistig, hoofdpijnerig en spierpijnerig om mij heen en het groene goedje is ook van de een op andere nacht vertrokken. Ik zeg: iedereen moet die 1000mg vitamine C pillen aanschaffen, wonderpillen. Zo nu ik die dingen (en de vapo stoomdingetjes) geprezen heb, de rest van het verhaal.

Ben, nu ik weer kan nadenken, aan het bedenken hoe ik mijn komende vakantie in augustus (1 week) en september (2 weken) ga invullen. En ik denk het al een klein beetje te weten. Een dag heen vliegen, twee dagen terug vliegen, 2 dagen bijkomen en dan 4 dagen Iguazu (watervallen), 4 dagen Salinas Grandes (zoutvlaktes in argentinie, heen en weer reizen even meegenomen), 6 dagen paardrijden rond Tucuman en 1 dag Tucuman en dan nog ongeveer 3 dagen iets anders.

Ik zou natuurlijk eigenlijk naar Colombia gaan. Maar dit gaat niet door omdat ik niet de gehele maand september weg kan en ik aan het einde van september een of andere rondreis (die door locals geonrganiseerd wordt) dus niet kan doen en echt een hele maand reizen organiseren in dat toch een beetje gevaarlijke land en dan meteen terugkomen in een eventueel superzware introductie van een nieuw programma, lijkt me niet verstandig. Daarom val ik terug op oud en vertrouwd Argentinie. Helaas niet Pategonie, maar dat is in augustus en september veels te koud.... en daarbij wil ik die watervallen en de zoutvlaktes heel graag zien en past het dus mooi in mijn planning... krijg er al weer helemaal zin in....

nou ja, later meer!

Zo ontzettend boos!

Zo, ik zit hier nog te trillen van woede en dat terwijl ik al een half uur heb staan rennen op de loopband. Zo ontzettend boos!

Wat er is gebeurd? De coordinator kwam vandaag naar mij toe. "Liselotte, heb jij jouw vakantie al geboekt?"Ehm, nee, ik ben aan het plannen.... Oh mooi, je vakantie is ingetrokken, het kan niet...."

WAT!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?

Dat meen je niet? Nou, toch wel. Ze waren vergeten dat er een belangrijk programma live gaat op 7 oktober, en liever eerder, dus dan moet iedereen minimaal twee weken van te voren en twee weken erna aanwezig zijn. Dus van half september tot eind oktober mag er niemand weg. Oh, en jullie wisten twee maanden geleden nog niet dat dit dat dan live zou gaan? Eh, jawel....

Ze hebben verdorie goedkeuring gegeven, dan kunnen ze het toch niet opeens intrekken? Ik moet de gehele zomer extra werken zodat iedereen op vakantie kan en ik mag niet.... Of ik dan niet in november kon.... Nee, regenzeizoen, december dan..... betalen jullie dan de 700 euro die het ticket extra kost?

Als ze willen dat ik mijn vakantie intrek, prima, maar dan wil ik volgend jaar zes weken achter elkaar weg kan.... Nou dat kon niet zomaar....

Nu gaan we dus donderdag met de grote baas praten, om te kijken wat er geregeld kan worden.... zucht, ik baal hier zo van, ik had mij er zo op verheugd en nu kan het dus opeens niet meer. Ik hoop dat er een uitzondering wordt gemaakt, maar waarschijnlijk niet, want alle hens moeten aan dek zijn. Dus zometeen mag ik voor iedereen werken zodat zij een maand op vakantie kunnen en ik kan twee weken naar de Costa omdat ik niet langer weg mag...

Pffff, ik kan er nog even niet over uit, maar wellicht is mijn reactie een beetje overdreven....

Ik in Cyprus

Zon, zee, zwembad en cultuur op Cyprus

Elf dagen Cyprus

Zo, hierbij de accomodatie die San en ik geboekt hebben op Cyprus: Mariandy)Hotel. We vertrekken de 10e van oktober aan het einde van de middag die kant op en komen 21 oktober heel vroeg in de ochtend weer thuis (1.30u slik).

Waarschijnlijk na de vakantie nog veel meer foto's van het hotel, want ik verwacht dat we wel een beetje aan de wandel gaan, maar niet ernstig op pad gaan.

Ligging

Na een zeer ingrijpende renovatie heeft het kleine, slechts 20 kamers tellende, Mariandy Hotel haar deuren weer geopend. Het hotel ligt aan de landzijde van Dhekalia Road, de langs de kust lopende voormalige verbindingsweg tussen Larnaca en Ayia Napa. Op loopafstand van het hotel bevinden zich restaurants, tavernes, winkeltjes, bank met pinautomaat en div. barretjes. Openbaar zandstrand op ca. 200 m. Centrum Larnaca ca. 5 km, luchthaven ca. 7 km.

Faciliteiten

Receptie met lift, lobby met bar, la carte restaurant met overdekt terras (vanaf 1 mei 2006), zoetwaterzwembad met apart kinderbad en ruim zonneterras met gratis gebruik van ligbedden en parasols. Poolbar (vanaf 1 mei 2006). Healthclub met jacuzzi, sauna, stoombad en fitnesstoestellen.

2 pers.kamer

Standaard en verzorgd ingerichte airconditioned kamer voorzien van balkon met zitje, TV, telefoon en huurkluisje. Badkamer met bad/douche en toilet (sommige kamers met alleen douche en toilet).

VerzorgingLO, HP
OpmerkingenU verblijft op basis van logies en ontbijt.

Dromen over.....

Tasmanie, Sydney, Blue Mountain, Perth, Nieuw Zeeland, Tokyo, Moskou, St. Petersburg, IJsland, Noorwegen, Kopenhagen, Toscane, Umbrie, Sevilla, Nerja, San Sebastiaan, Madrid, Jerez, Porto, Sicilie, Sardinie, Dubrovnik, Pula, Riga, Berlijn, Kaapstad, Santiago de Chili, Torres del Paines, Buenos Aires, Patagonia, Mendoza, Bariloche, Ushuaia, Paraguay, Montevideo, Machu Picchu, Iguazu, Rio de Janeiro, Salvador, Bogota, Cartagena, Panama, Antigua, Baja California, New York, Boston, Key West, New England, Montana, Puerto Rico, Santiago de Cuba, Jamaica, Vancouver, Rocky Mountains, Dubai....

Misschien moet ik toch maar op zoek gaan naar een miljonair.

Buenos Aires is everywhere

It seems that Argentina, and especially Buenos Aires is hot. You can read about it everywhere. Living made an special about some months ago, then "wie is de mol" went down there and now it is th year of Buenos Aires at De Bijenkorf ( a big shopping mall).

Guess this means I have good taste ;-)

Time to say goodbye (Genua update nr. 16 )

Last but not least... (Genua update nr. 15)

Woensdag 19 april
As usual weer vroeg op, maar deze keer geheel zelf gekozen, want gisteren was het een graadje of 25 en voor vandaag is hetzelfde weer voorspeld! Na het ontbijt rennen we dan ook naar ons favo zitje… In ieder geval dat denken we dan. Want als de kabelbaan omhoog gaat bedenken we ons opeens dat deze onder de grond blijft en dat deed diegene die naar ons terrasje ging niet. Bij de eerste stop springen we er dan ook uit en lopen bovenlangs naar een andere trap weer naar beneden. Via een omweggetje komen we weer terug bij de eerste lift en nemen die omhoog en daar zien we ons terrasje in het zonnetje. We vallen half onder de bloesem neer en genieten van koffie en water. Tegen lunchtijd (getver, we moeten al weer bijna richting vliegtuig) bestel ik een risotto en een grote salade (en die is idd heel groot) en San ook iets dergelijks. Na het eten sprinten we terug nar het kabelbaantje en gaan snel terug naar het hotel om de koffers op te halen en een bus richting het vliegveld te zoeken.

Op het vliegveld checken we snel in, gaan door de douane (iets minder snel, want de schoenen (arme mensen) moeten uit) slaan nog wat Havana Club in (de zomer komt er weer aan, dus hopelijk veel lekkere mixjes op het balkonnetje) en lezen de laatste bladzijdes van de boeken (precies genoeg pagina’s meegenomen) en wandelen het vliegtuig is…Terug naar een druilerig Nederland….

Shop till you drop.... (Genua update nr. 14)

Dinsdag 18 april
Weer vroege ochtend...nou ja, relatief natuurlijk. Om 9.45 stappen we op de shuttle naar het treinstation om daar weer kaartjes te kopen voor de trein. San probeert een koffie te halen (Latte deze keer) maar komt tot mijn grote verbazing met twee bekers terug. Deze keer geen Italiaans gebabbel maar Engels had ze gedacht, maar de persoon aan de andere kant van de balie haalde Do you have en Due door elkaar. Nou ja, het is in elk geval geen espresso. Vervolgens willen we de koffers in de lift zetten en met de lift naar beneden, maar de lift doet het niet. Heel vervelend. We zijn op de heenweg over het spoor gelopen (met een hele treinlading) maar er staat heel groot dat dat niet mag. Maar aangezien de lift het niet doet en het handvat van de koffer van San stuk is (en ik het helemaal met dat gesjouw gehad heb) lopen we toch over het spoor. Niet veel later wordt er prompt in het engels omgeroepen dat er niet over het spoor gelopen mag worden. Oeps…. Terug in de trein gaat alles snel. Het grootste gedeelte zitten we weer in de tunnels. Het plaatsje Ravallo ziet er ook erg leuk uit…onthouden!

Weer terug in Genua brengen we onze spullen weer naar de stinkkamer en gaan snel shoppen. En ik moet zeggen, ik slaag redelijk. Een rok en een jurkje bij H&M en een leuke bruine rok bij Promod. Ze hadden daar erg veel leuke dingen, maar mijn maat zat er natuurlijk net weer niet bij. Heel fijn. Iedereen heeft natuurlijk mijn maatje!. Tussendoor lunchen we nog ergens, maar dat ziet er te ranzig uit en mijn maag gaat ook een beetje van slag. Maar op zich niet eens heel slecht. In de krant lezen we ondertussen honderden verhalen over Seedorf. Die is hier wel geliefd lijkt het.

In de avond willen we graag bij Ugo eten, maar dat blijkt, ondanks wat het bordje met de openingstijden aangeeft, dicht te zijn. Shit! Hebben we ons zo op verheugd. Nou ja, dan maar niet moeilijk doen en terug naar het restaurant waar we de eerste avond ook hebben gegeten. Zo weten we tenminste zeker dat we iets te eten krijgen. We beginnen weer met de meloen met ham, want die is erg goed en gaan daarna aan de mosselen, heerlijk! Als toetje gaan we weer voor zo’n citroensorbet met wodka…. Iets minder lekker dan degene in La Spezia, maar nog steeds erg lekker. Omdat het voetbal op het punt van beginnen staat, lopen we naar buiten en kijken of we ergens een kroegje kunnen vinden waar we Milaan- Barca kunnen kijken. Dat gaat helaas niet (niets open met tv) en dus belanden we weer op de kamer, waar we uitkomen op de Duitse zender en waar we ons ruim 90 minuten afvragen waarom Milaan Mailand is het Duits…..Daarna de laatste pagina’s lezen en pitten!

(laatste foto is de universiteit van Genua)

While climbing.....(Genua update nr.13)

Tijdens het begin van de klim omhoog nog snel deze foto gemaakt....

Boot, strand, lekker weer en heel veel traptreden (Genua update nr. 12)

Maandag 17 april
Vroeg op het ontbijt. Het is druk. Waarschijnlijk iedereen met Paasvakantie en waarschijnlijk iedereen vroeg voor Cinque Terra. Anyway we nemen een vroege bus vanaf het hotel naar de ferry. Via de ferry gaan we langs een aantal dorpjes. Deze dorpjes vormen Cinque Terra, een van redelijk bekend wandelgebied in Italië.
Het eerste dorpjes wat we aandoen is Porto Venere. De plaats waar we eerst zouden zitten. En ik denk dat we daar beter af geweest zouden zijn. Wat een leuk knus dorpje. Onthouden v oor de volgende keer. Zodra we een aantal foto’s vanaf het dek hebben genomen gaat de ferry weer verder. ZOdra je de bocht om gaat krijg je een goed beeld van het fort.

Volgende stop is Riomaggiore. Ziet er vanaf de boot erg leuk uit. Helemaal ingesloten tussen de bergen. Vanaf hier kun je de Via dell’Amore bewandelen. Vroeger kwamen liefdespaartjes hier samen. Nu lopen toeristen er rijen dik over.

De stop daarna is Corniglia. Later hoor ik een plaatselijke iemand zeggen dat dit het leukste dorpje is. Dat had ik graag van te voren geweten, maar ja, wie er ooit nog heen wil dit schijnt dus heel erg leuk te zijn.

Vervolgens Vernazza en dan Monterosso. Normaal gesproken gaat alles hier langzamer, maar op de een of andere manier zijn we hier bijna anderhalf uur eerder…. Nou ja, het zal wel kloppen. We wandelen de boot af en kijken rond. Aan de andere kant van de berg ligt deel 2 van Monterosso en als we het vanaf de boot goed hebben gezien is daar ook het strand. We hebben dan wel geen strandspullen bij ons, maar met een steeds sterk brandend zonnetje besluiten we wel die kant op te lopen om aan het water in de zon te gaan zitten.
Terwijl we genieten van koffie, water, cola en later een salade besluit ik dat de strandstoelen hier echt geweldig zijn. Begrijp me niet verkeerd, wij zitten op het terras, maar die stoelen voor ons hebben een dakje dat je boven je stoel kunt plaatsen (tegen de zon) maar ook achter de stoel als een tafeltje en je kunt er in zitten, hangen en op liggen….die moet ik voor op mijn balkon vinden! Als we weer aan het aanbranden zijn (ondanks factor 20 en factor 60, maar ja dan moet je geen randjes vergeten) besluiten we een treinticket terug te kopen waarbij je bij elk station waar je wilt kunt uitstappen. In Vernazza springen we er weer uit. We besluiten toch maar een stuk te lopen en we besluiten van Vernazza terug te lopen naar Monterosso. Het ziet er op het plaatje prima uit. Gaat niet te hoog en is ongeveer anderhalf uur lang. Er staat nog wel vermeld dat je goed schoeisel aan moet trekken. Ja ja, komt goed…. Het stukje door Vernazza is leuk, maar snel zijn we via natuurlijke trappen een berg aan het beklimmen. Redelijk snel loop ik paars aan en begeeft mijn knie het beetje bij beetje, treetje voor treetje. En telkens denken San en ik wel dat we zo goed als op de “juiste hoogte” zitten. Volgens mij mogen ze best wel zeggen dat je heen ruim 45 minuten trappen loopt, vervolgens over paadjes van 50 cm breed langs een afgrondje waar ook je ook nog eens mensen moet passeren en vervolgens ben je weer 30 minuten bezig met trappen lopen om weer naar beneden te gaan. Die laatste waren trouwens voor mij wel fijn. Echte traptreden en lekker naar beneden. Dan heb ik geen last van mijn knie. En het was wel lekker om te weten dat de mensen die je tegen komt nog minimaal 20 minuten moeten klimmen, maar dan ook al paars aangelopen zijn…zelfs de mensen die pas 5 minuten bezig waren liepen al paars aan. Moge duidelijk zijn dat wij deze wandelroute aan de juiste kant begonnen waren… Het was leuk om te doen, maar als ik het ooit weer doe, tel ik minimaal nog een uur bij de berekende tijd op (want die klopt toch niet) en zorg ik voor juist schoeisel, kleding en eten….En vertrek ik niet rond half drie of zo, maar vroeg in de ochtend. Anyway, wij hadden weer iets sportiefs gedaan en waren er hard aan toe even op een terrasje in de schaduw wat te drinken!

Eenmaal bijgekomen stappen we weer op de rein. Daar zitten we als opgejaagd vee in een vrachtwagen op elkaar. Omdat het al redelijk laat is kunnen we niet meer overal stoppen. Riomaggiore leek mij vanaf het water wel leuk, maar om vanaf de trein in de stad te komen, moeten we naar de andere kant van de berg. Inderdaad, weer bergje op en bergje af. Als we dat eindelijk gedaan hebben blijkt dat er aan de waterkant niet heel veel eetmogelijkheden zijn en dat degene die er al wel zijn uitpuilen. We kunnen dus weer terug naar de trein en verder. Dan maar terug naar La Spezia. Maar al snel blijkt dat hier bijna niets zit en dat alles wat er zit dicht is. Heel fijn. Dan terug naar het hotel en naar I mitili…. Bij het hotel blijkt dat dicht te zijn. Als we naar het straatje lopen, blijken ook alle andere restaurants dicht te zijn. Heel fijn! Gelukkig zit er nog wel een mega bios en slaan we daar drop en popcorn in voor avondeten en zijn bijna net zoveel kwijt als we kwijt waren geweest bij een leuk restaurantje. Verdorie. Totaal gefrustreerd keren we terug, eten wat van onze ingeslagen spulletjes en gaan daarna pitten. Laatste avond in een gedeeld bed. Gelukkig, want je slaapt toch minder lekker met z’n tweetjes in bed!

The worst day of the holidays (Genua update nr. 11)

Zondag 16 april

Bij het opstaan hadden San en ik nog niet kunnen vermoeden wat voor ongelofelijke K*** dag dit zou worden. Bijzonder irritant. Zo irritant dat je het voelt groeien, elkaar aankijkt en weet dat de ander ook bijzonder chaggie aan het worden is en gewoon doorgaat…want het komt vast wel goed…. Wat natuurlijk niet zo is. Maar dat was bij het opstaan nog niet te zien. Het zonnetje scheen, men was bezig met het ontbijt, wij waren op tijd gepakt, hadden op tijd het ontbijt achterover gegooid en betaald. We kregen zelfs een paascadeautje mee voor onderweg (chocolaatjes) en het ging allemaal nog steeds goed. Op weg naar het station (we gingen weer lopend) gingen we nog we fout (toch lastig als je uit diverse hoogtes kan kiezenen je weet dat het station niet helemaal onderaan is, maar je weet ook niet meer precies waar dan wel. Dat betekent dat je opeens met je neus voor een gat kan staan en als je dan naar beneden kijkt, zie je een heleboel treden. Een heleboel treden…zucht..eerste kleine tegenslag. Maar echt minor. Maar zonnetje schijnt nog steeds. Op het station (we zijn ruim op tijd) maken we eerst nog wat foto’s voordat we de trein in springen. We hebben ons redelijk goed gepositioneerd, maar moeten nog een klein stukje rennen om op tijd bij de juiste wagon aan te komen.

Tegenslagje twee begint wanneer er een ouder echtpaar binnenkomt (zesmans coupe) dat niet honderd procent fris ruikt en de deur achter zich dichttrekt. Minder. Maar zonnetje schijnt buiten nog steeds en we zijn bijna in Genua.

Op Genua Principe hebben we ongeveer 2 uur. We gaan eerst voor een kop koffie, vervolgens voor een frietje en besluiten dan gewoon op het puntje van het perron in de zon te gaan staan.
Redelijk op tijd komt onze trein binnen en we vallen neer op onze plekken. We hebben vervolgens een redelijk rustige reis naar la Spezia. We kunnen niet echt veel van de omgeving zien, want we zitten voornamelijk in tunnels. Sommige stations bevinden zich zelfs in de tunnels. Lijkt de Amsterdamse metro wel, maar dat iets comfortabeler. Enige nadeel zijn die “klapperende”oren. Maar ook dat went.

Iets over tweeën komen wij nietsvermoedend aan in La Spezia. We zijn er ondertussen wel achter dat we geen telefoonnummer van het hotel hebben en ook geen routebeschrijving. Maar wedenken dat iemand ons wel kan verwijzen. We zijn dan wel slecht voorbereid op weg gegaan, maar er zit een VVV op het station. Helaas is de vrouw van de VVV niet heel erg aardig. Ze zegt dat we bus S moeten hebben en dat we er na de kerk uitmoeten…Oh okay. Na ongeveer 40 minuten wachten ga ik vragen of er geen andere manier is om daar te komen… lopend of zo? Volgens de vrouw moet ik niet zeuren en komt er een bus elke twintig minuten. En juist op dit moment hadden we moeten luisteren naar onze intuïtie en hadden we een taxi moeten aanhouden. Gewoon in een taxi springen en je laten rijden en niet denken ik wacht wel en ik zie vanzelf wel welke kerk ze bedoeld. Want als na 5 kwartier wachten een bus stopt en wij daar in springen (nou ja San en bagage springen erin en een man pakt mijn bagage en ik spring daar weer achteraan)hebben we geen flauw idee waar wij heen gaan. Redelijk snel ziet San een kerk en we springen eruit. Om ons heen vragen we waar we heen moeten en we krijgen van allemaal mensen aanwijzingen. De een zegt het is 3 kilometer lopen en vervolgens moeten we nog 500 meter die kant op en daarna 1000 meter de andere kant op. We lopen heuveltje op, heuveltje af door de achterwijken van La Specia en we vinden er geen reet meer aan, maar een taxi of telefooncel komen we ook niet tegen. Niet echt handig. Als de blaren bijna op onze vingers staan (tsja, ik had al gezegd dat tactisch pakken niet mijn sterkste kant is, dus de koffer is een kilootje of 15) besluiten we in de eerste de beste bus te springen. We hebben natuurlijk geen kaartje, maar dat ziet de chauffeur tijdelijk door de vingers (hij begrijpt ons waarschijnlijk gewoon niet helemaal). Ergens in de stad worden we er weer uitgegooid en tot onze grote vreugde zien we een taxi. Voordat we bij taxi een zijn rijdt deze weg (*****), maar de volgende is van ons. We merken vervolgens dat we het heel goed hebben gedaan, maar dat we de autostrada ergens gemist hebben (niet zo heel raar, want er staat een heel groot snelwegteken bij). Niet veel later zijn we bij ons hotel. En dat ziet er niet heel slecht uit.

De taxichauffeur stelt de prijs naar beneden bij en de vrouw bij de balie is uiterst aardig. Volgens mij zien we er net zo geïrriteerd uit als we zijn. Moe, boos en enorm balend van het feit dat we weten dat we ergens mee moeten stoppen maar toch doorgaan. De receptioniste geeft ons ook nog een tip voor het avondeten mee. I Mitili… en reserveert meteen. Wij droppen de spullen en rennen naar het avondeten. We zijn de eerste, maar niet veel later volgen er vele meer. Wij zitten dan al aan een keur van seafood dingetjes die het voorgerecht vormen. Mosselen, inktvisjes, sardientjes en nog wat dingen…heerlijk. Daarna doen we ons best om een hoofdgerecht e bestellen. Ik wil graag mosselen en vraag wat dat is, maar dat ziet men zeker aan voor een bestelling. Helaas de verkeerde, want ik wilde graag gekookte mosselen en kreeg nu een 5 tal tot de nok toe met tonijn gevulde mosselen in tomaten saus. En dat zag er toch wat misselijkmakend uit…. Maar ook wel lekker. We bestellen er ook nog een grote salade bij en genieten daar elke hap van.

Toe nemen we Sorbetta il limone. Een echte aanrader. Sorbetijs door de mixer gemixt met een beetje wodka. Verslavend. Die ga ik komende zomer zeker ook zelf proberen te maken. Na ruim twee uur tafelen gaan we er vandoor en duiken met een boek het bed in. Eind goed, al goed. Weltrusten!

PS: misschien had het afbreken van het handvat van de koffer van San een teken aan de muur moeten zijn..... maar ja, we dachten dat dat de grootste tegenslag zou zijn...net als je een sprintje van de trap af wilt nemen dat je koffer met een doffe klap op het marmer valt en jij jezelf ongeveer een blauw oog mept.

Wine bar Metz (Genua update nr. 10)

Wijncafe Metz (vervolg zaterdag 15 april)

Rond achten was het weer tijd voor café Metz. We gaan nu meteen binnen zitten. Het is ondertussen al lang weer droog en er hangen wel wat mensen buiten, maar binnen lijkt ons toch fijner. Meteen komen de eigenaren langs gewandeld om te vragen welke wijn we willen drinken. We gaan maar voor dezelfde Siciliaan als gister. Die was tenslotte prima. We krijgen er weer allemaal hapjes bij, maar deze keer zit er iets bij wat ik ook al bij een aantal andere cafés had gezien en niet had kunnen geloven. Rauwe tuinbonen. Wat moet je daar nou mee? Het antwoordt volgt snel (in peuter Italiaans). Pellen en met het vlees opeten. En ik moet zeggen, het is lekker! Voordat we er aan beginnen ren ik terug naar de B&B (die om de hoek is) en haal mijn camera. Men begint weer over zondag en is zo enthousiast dat we niet durven te melden dat we er niet zijn. We hebben er nog wel even over nagedacht om de plannen om te gooien maar hebben uiteindelijk besloten dat niet te doen. En dus sluiten we na het tweede glas en nog een serie hapjes af met een royale fooi met Italiaans geschreven (peutertaal) berichtje en duiken we na het zetten van de wekker tevreden het bed in.

Voor wie Winecafe Metz in Imperia- Porto Mauritzio wil opzoeken, het is aan de Via Caducci, ik geloof nummer 105… Maar als je de weg afloopt kan het eigenlijk niet missen.

En wat zijn we aan het einde van de dag nou vergeten? (Genua update nr. 9)

Zaterdag 15 april

’s-Morgens staat er een lekker ontbijtje voor ons klaar. Het weer valt een beetje tegen, maar ja er is ook regen voor vandaag voorspeld. Na het ontbijtje gaan we op weg naar het stationnetje. Allereerst kopen we kaartjes voor morgen. We moeten de trein van 9.32 halen. Dat klinkt niet heel erg vroeg, maar ja op vakantie is dat wel erg vroeg. In het koffiewinkeltje ernaast haalden we buskaartjes en niet veel later sprongen we in de bus. Vandaag op weg naar Oneglia…om wat te shoppen en om het olijvenmuseum te bezichtigen. Eenmaal aangekomen in Oneglia dwalen we wat door de straten. Heerlijk lopen we inde galerijen. Allereerst zijn we langs het meest favo café in Imperia, café Piccarda gelopen. Piccarda is bekend om zijn taarten, ijs en koffie. Jong en oud rijk en minder rijk hangt daar rond. Terwijl we er langs liepen zagen we echt heerlijk ijs in de vitrine… voor aan het einde van de dag. Vervolgens lopen we langs nog wat winkeltjes voordat we Sisley tegen komen. Een enorm gaaf pak hangt daar, maar dat past niet. Enorm balen, want ik wilde een mooi pak aan mijn garderobe toevoegen. Misschien is het ook in Nederland wel te verkrijgen. Wel heb ik nog een zwarte blouse meegepakt. We lopen verder en komen langs een pleintje met de kaart van Oneglia (Imperia) op de muur. We maken er snel een foto van en komen op een marktje terecht met de meest lekkere vruchten en ingemaakte spulletjes. Het liefst zou je er tassen vol van meenemen. Dat zou dan idd het voordeel zijn van met de auto op vakantie gaan. We slaan een enkel potje in en lopen verder om een leuk eetcafeetje te vinden. En tot onze verbazing vinden we een leuk tentje aan de haven. We zakken neer en bestellen. Ik inktvisjes en San tartaar met artisjok…of omgekeerd. Maakt ook niet echt uit, we splitsen toch. We hebben ook twee pizza besteld, maar als men maar met een pizza komt (die we ook delen) en nummer twee lijkt maar niet te komen vinden we dat niet heel erg. We hebben nl ook al een half brood man gemaakt. Eindelijk was er lekker (niet uitgedroogd) brood en dat konden we niet laten staan… Aan het einde moeten we wel even duidelijk maken dat we maar een pizza hebben gekregen.

Als we weer buiten staan en langs het marktje lopen is dat opgebroken en ook alle winkels zijn dicht. Oh ja, waar ook… siësta time tot half vier. We wandelen wat rond en zien dat een andere ijswinkel open is….daar bestellen we een ijsje. Halverwege het ijsje heb ik (en San ook) er spijt van. Het ijs is helemaal niet zo lekker. De ijswinkel in Apeldoorn is 10x zo goed. En we besluiten (als in ieder geval ik misselijk wordt) het maar weg te gooien. Heel jammer. Ik had hetzelfde heerlijke ijs als in Argentinië verwacht, dat was toch Italiaans ijs zei men…. Even later gaan de winkels open en schuiven we bij Benneton naar binnen. Daar schaf ik een net zwart jurkje aan. Altijd goed. Zwart jurkje schijnt bij de basiscollectie te horen. Al is ie meer zakelijk dan sexy…. Nou ja, met het gebrek van een pak kan dat nooit kwaad. Maar verder weinig zinnigs. Ook in andere winkels komen we niets tegen. Niet echt verbazend, want de vrouwen hier (en de mannen ook) zijn slechter gekleed dan de vrouwen in Nederland. En dan heb ik het nog niet over de schoenen. Ook grote tegenvaller. Had verwacht dat die wel goed zouden zijn, maar nee… de enige leuke hebben stilettohakken… en ik weet niet of dat nou zo goed voor mijn no claim zal zijn.

Eenmaal buiten (buiten de galerijen, zie foto) ontdekken we dat het regent…brrr.. we besluiten dat we genoeg hebben geshopt en gaan op zoek naar een bushalte (waarvan we zeker weten dat ie de goede kant op gaat…een rotonde is daar dus geen geschikte plaats voor). Het is een klein stukje lopen, maar gelukkig hadden we paraplu’s bij ons. Onder het lopen ontdekken we dat de eigenlijke reden om hier heen te gaan het olijvenmuseumpje was…beetje jammer dus, want dat hadden we mooi inde pauze kunnen doen. Maar het is een leuk dorp, dus wie weet de volgende keer. Misschien vergeten we het dan niet….

Terug in het deel van Porto Mauritzio lopen we terug naar de B&B en lezen we nog iets voordat we voor de tweede en laatste keer naar Metz gaan. Meer daarover in de volgende post (Genua update nr. 10)

Even wat sunshine tussendoor... (Genua update nr.8)

Met handen en voeten... (Genua update nr. 7)

Vrijdag 14 april

Een van de eerste dingen die ik mij deze ochtend afvraag, is waarom de treinen hier iedere keer voordat ze langskomen/weggaan toeteren. Zonder dat zou je ze bijna niet horen. Maar dat kan ook door mijn eigen woonsituatie kunnen komen. De wekker staat redelijk vroeg, want we willen allebei relaxt douchen, niet te haastig eten en vervolgens rustig naar het station lopen (lees: via weg en niet via de trappen). Op het station proberen we eerst via de automaat kaartjes te kopen. Dat gaat allemaal goed (tot en met het reserveren van stoelen aan toe) totdat we moeten betalen. Mijn betaalpassen zijn ongeldig. Heel irritant. Maar gelukkig hebben we nog zeeën van tijd en sluiten we achteraan in de rij om kaartjes aan het loket te kopen. Als we dan aan de beurt zijn gaat het eigenlijk best wel snel. Ik verbaas mij enigszins over het feit dat je hier echt voor een trein moet reserveren. Er zullen wel geen forenzen in Italië zijn.

San wil graag een koffie to go en werpt zich op de uitdaging dit te bestellen. Niet veel later komt zij met twee super kleine bekertjes en slap van het lachen terug. Een koffie bestellen staat hier gelijk aan espresso…en er is geen melk te zien! Nou ja, een shotje voor het maagje kan geen kwaad en na 5 minuten gelachen te hebben en 5 minuten foto’s van het tafereel gemaakt te hebben, slaan we de koffie als een shooter achterover. Volgende keer toch maar een cappuccino bestellen. Daarna wandelen we naar perron 17. De trein heeft wat vertraging en terwijl de kustplaatsjes aan ons voorbij trekken loopt dit op tot ongeveer een half uur. Onderweg ziet het er naar uit dat het weer slechter wordt. Na ongeveer 2 uur in de trein komen we aan in Imperia. Het plaatsje dat ik in de Linving (tijdschrift red) heb gevonden.

Eenmaal op station Imperia Porto Mauritzo (Imperia bestaat uit twee plaatsjes die zijn samengevoegd. Aan de ene kant Porto Mauritzio en aan de andere kant Oneglia) staan we een beetje met ons mond vol tanden. Want er lijkt geen bus te komen, maar er staan ook geen taxi’s. En na 15 minuten nog steeds niet. Dus besluiten we te bellen. En om irritaties te voorkomen doen we het mobiel. Niet dat dat veel uitmaakt, want de man aan de telefoon begrijpt dat ik bij de B&B ( Ca'del Vescovo) moet zijn, maar begrijpt vervolgens niet dat ik graag wil weten hoe ik daar dan kom… Dus dan maar het winkeltje bij het station binnen wandelen en vragen hoe ik bij de betreffende straat kom. Dit is erg leuk geprobeerd, want ook hier spreekt men geen Engels, dus dan met kaartjes en handen en voeten. Met handen en voeten EN een pen en papier komen we een heel eind. Ik krijg een soort van route mee…

Het is eigenlijk makkelijk, rechtdoor de heuvel op, bij de stoplichten rechtsaf en dan bij de derde straat (bij de klok) weer linksaf en het trappetje op. Ongeveer tien minuten lopen. In ieder geval, ik schat zo in dat dit allemaal gezegd en getekend is… het zou ook zo wat langer lopen kunnen zijn, maar een kniezer die daar op let.

Na een halve straat omhoog wandelen heb ik het daar eigenlijk al weer mee gehad, maar ja, dat heeft weinig zin. Tot onze grote verbazing (al zullen veel mannen zuchtend naast mij hebben gelopen, want ik heb het tekeningetjes voor de zekerheid telkens meegedraaid) komen we in een keer goed aan! Bij het adres aangekomen zien we ook tegelijktijd een oud vrouwtje aan komen wandelen. Blijkbaar de vrouw die ons verder gaat helpen. Als de deur open gaat zuchten San en ik even diep…wat een trappen. Tegelijkertijd zijn we zwaar onder de indruk want het is allemaal marmer (ook in het huis). Allemaal origineel..en als ze de masterroom opent (niet voor ons) blijkt die allemaal muurschilderingen te hebben. Het taalgebrek breekt ons hier wel op. Het vrouwtje blijft maar kletsen en net als de mensen in Argentinië geven ze niet op om het duidelijk te maken. Je krijgt bij wijze van de hele geschiedenis van het huis uitgelegd en je moet ff uitleggen wat je gaat doen en op welke tijd je wat voor ontbijt wilt…Allemaal heel goed bedoeld, maar wel fijn als ze weg is. Na nog even uitpuffen gaan we op pad,want we hebben honger!
Al snel vinden we een leuk tentje waar we spaghetti met zeevruchten nemen. Na het pellen van de garnalen en het legen van de mosselen en andere schelpen (en het kauwen op echt fijn zand) is de maaltijd op en wordt het restaurant voor ons neusje dichtgegooid…geen nagerechtjes voor ons dus!

Tijd voor wat lichaamsbeweging. Het weer is aardig aan het betrekken, maar dat mag de pret niet drukken. Al snel wandelen we op de pier (maken een foto die moet aangeven dat het koud is, maar meer lijkt of ik naar de wc moet) en even erna op de boulevard omhoog.Een krap uurtje later zijn we weer bij ons Bed&Breakfast. Alle winkels zijn weer eens dicht en dus gaan we weer lezen. De boeken gaan er behoorlijk snel door heen. Vervelend, want we zijn pas halverwege ons tripje.

Rond achten gaan we weer op zoek naar een tentje om wat te eten, maar wat schetst onze verbazing? Geen restaurantjes open. Gelukkig is Metz, een wijnbar open en bestellen we wijn (Siciliaanse) met allemaal hapjes. Heerlijk! Na een heel plateau met kaas en worst krijgen we bij de tweede ronde een soort van gevulde tortilla aangeboden. Heerlijk! We gaan alleen de fout in als men ons uitnodigt voor een feest voor zondag. Dan zijn we natuurlijk al weer ergens anders. Maar de mensen zijn zo aardig, dat we het er maar bij laten. Na de laatste slokken wijn wandelen we een paar meter straat op, lopen het trappetje op en dan zijn we weer in de B&B. Nog even wat lezen en dan pitten!